Αντίκες Νιπτήρας - Early 19th century - Ορείχαλκος - W29cm/ 2,3Kg

Μεγάλο Μπρονζέν Κρεμαστό Λαββαβόν – Γαλλία ή Φλάντερ, Αρχές του 19ου αιώνα
Σε εξαιρετική κατάσταση – Χωρίς άνω όριο προσφοράς.

Ένα σπάνιο και όμορφα χυτευμένο κομψοτέχνημα της περιόδου μπαρόκ, κρεμαστό λαβαβόν από συμπαγές μπρούντζι, προερχόμενο από τη δυτική Ευρώπη (πιθανότερα Γαλλία ή Φλάντερ), χρονολογημένο γύρω στο 1800–1830.
Αυτό το εντυπωσιακό αγγείο διαθέτει δύο αντίθετα στόμια διαμορφωμένα ως στυλιζαρισμένες κεφαλές ζώων, μια θολωτή οροφή επικεφαλής με λεπτομερώς μορφοποιημένο γυναικείο κεφάλι, και μια τόξα με κρέμαστρο αλυσίδι με δαχτυλίδι suspension.

Τέτοια λαβαβαόν χρησιμοποιούνταν σε ιεροδιακόνισμα ναών και σε αριστοκρατικές κατοικίες για τελετουργικό πλύσιμο χεριών πριν τη Θ. Λειτουργία ή επίσημο δείπνο. Συνήθως κρεμόταν πάνω από ένα λεκάνη σε διακοσμητικό σιδερένιο βραχίονα, επιτρέποντας στον χρήστη να χύσει νερό κομψά από τα διπλά στόμια του αγγείου.
Το αξιοσημείωτο βάρος (περίπου 2,3 kg) και οι διαστάσεις (29 cm πλάτος) τονίζουν την υψηλή ποιότητα.
Η επιφάνεια του μπρούντζου εμφανίζει πλούσια, αυθεντική πατίνα που αποκτήθηκε σε τέσσερις σχεδόν αιώνες, ενισχύοντας τη ιστορική του παρουσία.

Κατάσταση
Σε εξαιρετική κατάσταση για την ηλικία του, με μικρές φθορές συνεπείας πολλών αιώνων χρήσης και λάμψης. Δεν υπάρχουν επισκευές ή δομικές βλάβες.

Ιστορικό συμφραζόμενο
Λαβαβαόν όπως αυτό αντιπροσωπεύουν το αποκορύφωμα του ευρωπαϊκού τεχνουργήματος των αρχών του 19ου αιώνα, συνδυάζοντας πρακτική χρήση με βαθύ συμβολικότητα. Εκφράζουν τελετουργική αγνότητα και εκλέπτυνση και σε θρησκευτικά όσο και σε ευγενικά πλαίσια. Ισοδύναμα παραδείγματα μπορούν να βρεθούν σε μουσειακές συλλογές όπως το Musée des Arts Décoratifs στο Παρίσι και στο Royal Museum of Art and History στις Βρυξέλλες.
Κτήμα: Ιδιωτική ευρωπαϊκή συλλογή.

Ένα αληθινό κομμάτι μουσείου – σπάνιος επιζών του μπαρόκ μεταλλουργικού έργου και εξαιρετικό σημείο εστίασης για τους συλλέκτες της πρώιμης ευρωπαϊκής διακοσμητικής τέχνης.

Ιστορική σημείωση:
Το λαβαβαόν έχει τις ρίζες του σε μεσαιωνικό εκκλησιαστικό τελετουργικό, όπου οι ιερείς έπλυναν τα χέρια τους πριν τη λιτανεία της Θ. Λειτουργίας.
Τον πρώιμο 19ο αιώνα, η χρήση του επεκτάθηκε σε αριστοκρατικές και μπουρζουαζικές οικίες, όπου κομψά μπρούντζινα και χαλκινεία λαβαβαόν σήμαιναν τόσο τελετουργική καθαριότητα όσο και κοινωνική ευφυΐα.
Αυτή η εξέλιξη αντικατοπτρίζει τη wider πολιτισμική μετάβαση της Ευρώπης του Μπαρόκ, όπου ιερές μορφές επαναπροσδιορίστηκαν ως διακοσμητική τέχνη για το εκλεπτυσμένο σπίτι.