Κούκλα βιτρίνας - Ξύλο

αρθρωτό κούτσουρο από σκούρο ξύλο, χρησιμοποιούμενο κυρίως ως πρότυπο για το σχέδιο ή τη ζωγραφική
εφοδιασμένο με κινητές αρθρώσεις που επιτρέπουν να τοποθετεί το σώμα σε διάφορες ρεαλιστικές ανθρώπινες πόζες
που ανάγονται στη δεκαετία του 1930 του 20ού αιώνα

Η χρήση στην τέχνη αρθρωτών μανεκίνων από ξύλο, που συνήθως κατασκευάζονταν από ικανούς καλλιτέχνες, καθιστούσε στην πράξη δυνατή μια «δυναμικοποίηση» των μορφών χάρη σε αρθρωτούς συνδέσμους που επέτρεπαν την πόζα τους με διάφορους τρόπους, επιτρέποντας ταυτόχρονα να μελετηθεί η κίνηση και να ντυθούν με ενδύματα, άλλοτε φτωχά και άλλοτε λαμπρά, ανάλογα με τον χαρακτήρα που επρόκειτο να αποδοθεί, για τη μελέτη των πτυχώσεων

Χρησιμοποιήθηκαν ως μοντέλα για τη ζωγραφική, το σχέδιο και τη μελέτη των αναλογιών της ανθρώπινης μορφής, είχαν μεγάλη τύχη στις περιόδους του ακαδημαλισμού και έγιναν πολύ κοινά στα εργαστήρια των καλλιτεχνών, κυρίως κατά τη νεοκλασική περίοδο, ταυτόχρονα με μια ήδη προϊούσα χρήση τους σε θρησκευτικό/λατρευτικό πλαίσιο που περιλάμβανε τη φορεσιά τους για διάφορες λατρευτικές εορτές, σύμφωνα με μια τελετουργική παράδοση που διατηρείται ακόμη σε ορισμένες ιταλικές περιοχές.

Έως τις αρχές του 20ού αιώνα, λοιπόν, κάθε ζωγράφος ήταν εξοπλισμένος στο στούντιό του με τουλάχιστον ένα αρθρωτό μανεκίνιο από ξύλο και άμεσα ένα μανεκίνιο “για ζωγράφο”, με το χαρακτηριστικό κεφάλι-αβγό που επέτρεπε να αποτυπώνονται με πειστικό τρόπο τα πρόσωπα

καλές συνθήκες, λίγα ίχνη φθοράς, αλλά κανένα κομμάτι σπασμένο ή ελλείπον