Manuel Pinazo (1956) - Yuxtaposicion I

Έργο ζωγραφισμένο με χρωστικές ουσίες και ακρυλικό πάνω σε καμβά
Αποστέλλεται με κορνίζα από πευκό ξύλο
Σ accompanied certificado del artista
Έργο πραγματοποιήθηκε το 2026, αποστέλλεται κατάλληλα συσκευασμένο και ασφαλισμένο

Manuel Pinazo, 1956 Βαλένθια
• Arts and Crafts. Σχολή Eduardo Merello (A.H.V.) με σχέση με τη Σχολή Τεχνών και Χειροτεχνίας της Βαλέντια (5 χρόνια)
• Μεταπτυχιακό στην καλλιτεχνική σφυρηλάτηση σιδήρου

Κοινό εργαστήριο με τους καλλιτέχνες Víctor Blasco και Carlos Romero στη Βαλένθια, 1990

EXPANDED GEOMETRY
Από τον Pedro Alberto Cruz

Η αφαιρετική γλώσσα που διαπερνά ολόκληρη την παραγωγή του Manuel Pinazo Rodríguez είναι άμεσο αποτέλεσμα της επαναθεώρησης της γεωμετρικής αυστηρότητας που υπήρξε κατά την μεταμοντέρνα περίοδος, καθώς και της επέκτασης της ζωγραφικής πέρα από τα παραδοσιακά της όρια. Το πρώτο διακριτικό στοιχείο του έργου του είναι η εισαγωγή σφάλματος, της «ατέλειας», στην μετάφραση ορισμένων γεωμετρικών σχημάτων με μακρά παράδοση που ανάγεται στην πρωτοπορία. Το έργο του Pinazo επαναλαμβάνει συνθετικά μοτίβα βασισμένα σε οριζόντιες ή κάθετες παράλληλες ζώνες διαφορετικών χρωμάτων, πίνακες κασετών, ή την επανάληψη γεωμετρικών σχημάτων όπως ο ορθογώνιος. Όταν παρατηρείται λεπτομερώς, κάθε σύνθεση αποκαλύπτει πόσο ο κρύος ορθολογισμός πάνω στον οποίο βασίζεται η γεωμετρική αφαίρεση έχει διαστραφεί μέσω της εισαγωγής διαφόρων ακανόνιστων στοιχείων: ελαφρώς κεκλιμένες γραμμές που είναι επομένως όχι εντελώς ευθείες· διαφορετική απόσταση μεταξύ των ζωνών χρώματος· κάθετες γραμμές που διακόπτονται και διακόπτουν τον ρυθμό του έργου· ή, προφανώς, το χαρούμενο χρώμα—with Matisse-όμοιες αντηχήσεις—και μερικές φορές με μια νότα αφέλειας, που υπονομεύει την μεταφυσική εξουσία που διαποτίζει μεγάλο μέρος της πρωτοποριακής γεωμετρικής αφαίρεσης.
Αλλά η διαδικασία αποδόμησης της γεωμετρικής αφαίρεσης από τον Manuel Pinazo δεν περιορίζεται σε αυτό το πρώτο επίπεδο κριτικής. Υπάρχει και ένα «δεύτερο επίπεδο», το οποίο ο καλλιτέχνης έχει εδραιώσει στα χρόνια και προσφέρει ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Πρώτον, και σε μια γραμμή εργασίας που συνεχίζει την μετα-παραστασιακή αφαιρετικότητα των δεκαετιών του 1980, ο καλλιτέχνης πειραματίζεται με το γλυπτικό δυναμικό της ζωγραφικής συνδυάζοντας διάφορα κομμάτια που δυναμιτίζουν την παραδοσιακή ιδέα ενός τετραγώνου ή ορθογώνιου περιγράμματος πλαισίου.