Alfredo Grimaldi (1950) - Profumo di Limoni in Costiera

Artist: Alfredo Grimaldi
Τεχνική: Λάδι σε καμβά
Διαστάσεις: 18x24 εκ
Στυλ: Ναΐφ Μετα-ιμπρεσιονιστικό
Τίτλος: Άρωμα Λεμονιών στην Ακτή

Το έργο αποτελεί μια ζωντανή και ηλιολουστη γιορτή του ιταλικού παράλιακού τοπίου, χαρακτηριστικό της στυλιστικής γραμμής του Alfredo Grimaldi, με έκρηξη πλούσιων χρωμάτων και παχιά υφή. Η σκηνή αναπτύσσεται μέσα από μια χαρακτηριστική γωνία λήψης σε « φυσική θεατρική προεξοχή ». Η αριστερή πλευρά και το πάνω μέρος του καμβά κυριαρχούνται από μια βλάστηση λεμονιάς φορτωμένη με ώριμα φρούτα. Τα λεμόνια, αποδοσμένα με παχιές πινελιές κίτρινο βαρύ οξειδωμένο και πορτοκαλιές αποχρώσεις, πλαισιώνουν τη θέα και μεταφέρουν αμέσως τον θεατή στην μεσογειακή ατμόσφαιρα.
Στο κάτω μέρος, μια βεράντα στο προσκήνιο υποδέχεται μια πλούσια ποικιλία λουλουδιών
Αριστερά, ενα μεγάλο γλάκι, σε πήλινο, φιλοξενεί μπουμπούκια κόκκινα και ροζ, δίπλα στο οποίο ξεχωρίζει, σχεδιασμένο με αποφασιστικότητα σε μαύρο, το σφράγισμα του καλλιτέχνη.
Δεξιά, μια γλάστρα γεμάτη μασχαλισμένες γινετζέ και αναρριχητικά φυτά προβάλλεται προς τη θάλασσα, εξισορροπούμενη από μια έκλαμψη φούξια και ροζ λουλουδιών που εκτείνονται κατά μήκος του μπαλκονιού.
Πέρα από τη βλάστηση, το βλέμμα εστιάζει σε μια εντυπωσιακή ναυτική πολιτεία που κρέμεται από το βράχο. Τα τυπικά κυβικά σπίτια, βαμμένα λευκό αστραφτό, φέρουν μικρά πιασίματα γαλάζιου για τα παράθυρα και στέγες που αποδίδονται ροζ και κόκκινο. Τα σπίτια κλίνουν ήπια προς μια χρυσαφένια παραλία, προστατευόμενη από έναν τοιχοδομημένο τοίχο με γήινο τόνο, που υπενθυμίζει τις ιστορικές αρχιτεκτονικές της Αμαλφιτικής ή Σορινικής Ακτής.
Ο κόλπος λούζεται από μια θάλασσα βαθύ μπλε, βαθιά και έντονη, με σύντομα λευκά και γαλάζια φ лам μπρούντζι, που προσομοιώνουν τον κυματισμό. Μέσα στον κόλπο και σε απόσταση, λίγα μικρά ιστιοπλοϊκά στίβουν το νερό, προσδίδοντας ένα αίσθημα ήρεμης ζωντάνιας.
Στο φόντο, το υψηλό προφίλ της ορεινής ακτής διαλύεται σε παστέλ αποχρώσεις βιολέτας, γαλάζιου και ροζ, σβήνοντας προς τον ορίζοντα όπου συναντά έναν καθαρό ουρανό, διαπερασμένο από γρήγορες συννεφιές λευκές, σχεδιασμένες με σπάτουλα ή πλατιά πινέλα.
Το έργο διακρίνεται για τη χρήση μιας έντονης και χαρούμενης χρωματικής παλέτας, όπου οι αντίθεσεις ανάμεσα σε συμπληρωματικά χρώματα (το κίτρινο των λεμονιών ενάντια στο μπλε της θάλασσας, το πράσινο των φύλλων ενάντια στο κόκκινο των λουλουδιών) ενισχύουν τη φωτεινότητα της σκηνής. Το πινελομάντελο είναι πυκνό, ορατό και υλικό, ικανό να δώσει τρισδιάστατικότητα και δυναμισμό σε κάθε λεπτομέρεια, μετατρέποντας το τοπίο σε μια ποιητική και ονειρική αφήγηση της ιταλικής ομορφιάς.