Sergio Romero - Neon Silence

Αυτό το έργο αποτελεί μέρος μιας πρόσφατης ερευνητικής ζωγραφικής στην οποία το αυτόματο gesture, η χωρική δομή και η συμβολική επανάληψη μετατρέπονται σε μια ενιαία οπτική γλώσσα. Παρά το γεγονός ότι με την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνονται παρορμητικά ή αυθόρμητα, καθεμία γέννηται από μια διαδικασία παρατήρησης και εξευγενισμού που προέρχεται από ένα παλαιότερο έργο που ήταν πολύ πιο αρχιτεκτονικό και ακριβές, αναπτυγμένο επί χρόνια με μαρκαδόρο, γραμμικό σχέδιο και χειροκίνητη κατασκευή του χώρου.

Στη νέα αυτή σειρά, αυτή η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται: μεταμορφώνεται.

Η γραμμή παύει να συμπεριφέρεται μόνο ως περίγραμμά ή δομή και αρχίζει να ενεργεί επίσης ως ενέργεια, ρυθμός και φυσική επέκταση πάνω στην επιφάνεια. Το χέρι ελευθερώνεται, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ένα εσωτερικό σύστημα οργάνωσης. Οι σημειώσεις επαναλαμβάνονται, οι διαδρομές διασταυρώνονται, οι εντάσεις εξισορροπούνται και ο χώρος οριοθετείται από μια αόρατη αρχιτεκτονική που στηρίζει ολόκληρη τη σύνθεση.

Κάθε έργο λειτουργεί ως νοητικός χάρτης σε κίνηση:
κουβέρες μνήμης, παρορμήσεις, διαδρομές και συναισθηματικές δομές που συνυπάρχουν σε ένα και το αυτό πεδίο. Ο φαινομενικά χαοτικός χαρακτήρας διαπερνάται από συνειδητές αποφάσεις για πυκνότητα, κενό, ισορροπία, κορεσμό και οπτική κατεύθυνση.

Η επανάληψη πλαισίων, τροχιών, νευρικών γραμμών και κυκλικών πυρήνων δημιουργεί μια δική της γραμματική, αναγνωρίσιμη σε ολόκληρη τη σειρά. Πρόκειται όχι για ατύχημα ούτε για καθαυτό αυτοματισμό, αλλά για μια έρευνα σχετικά με το πώς να μεταφράσεις τη σκέψη, την ένταση και την ευαισθησία σε μια σύγχρονη ζωγραφική γραφή.

Η ακρυλική ζωγραφική αντικαθιστά εδώ μέρος της ακαμψίας του τεχνικού σχεδίου με μια περισσότερο σωματική και φυσική παρουσία. Το έργο δεν χτίζεται πλέον μόνο: συμβαίνει και αυτό. Το σχέδιο διατηρεί τη μνήμη της κίνησης, του χρόνου και της άμεσης χειρονομίας, διατηρώντας πάντα το ίδιο οπτικό έμβλημα που ορίζει το σύνολο της έρευνας.

Αυτά τα έργα ταλαντώνονται μεταξύ:
- σχεδίου και ζωγραφικής,
- ελέγχου και επέκτασης,
- αρχιτεκτονικής και αυτοματισμού,
- γραφής και αφαιρετικότητας.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που προτείνει μια δική της οπτική γλώσσα, όπου η έντονη χειρονομία συμβιώνει με μια αυστηρή εσωτερική δομή και όπου κάθε σύνθεση λειτουργεί ως άμεση επέκταση ενός νοητικού, συναισθηματικού και χωρικού συστήματος σε μόνιμη μεταμόρφωση.