Sergio Romero - Crimson Disorder

Αυτή η εργασία αποτελεί μέρος μιας πρόσφατης εικαστικής έρευνας στην οποία η αυτόματη κίνηση, η χωρική δομή και η συμβολική επανάληψη μετατρέπονται σε μια ενιαία οπτική γλώσσα. Ακόμη και αν από την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνονται βιαστικές ή αυθόρμητες, κάθε στοιχείο γεννιέται από μια διαδικασία παρατήρησης και εξορύξης που προέρχεται από ένα παλιότερο έργο πολύ πιο αρχιτεκτονικό και ακριβές, το οποίο αναπτύχθηκε επί χρόνια μέσω μαρκαδόρου, γραμμικού σχεδιασμού και της χειροποίητης κατασκευής του χώρου.

Σε αυτή τη νέα σειρά, αυτή η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται: μεταμορφώνεται.

Η γραμμή παύει να συμπεριφέρεται μόνο ως περίγραμμα ή δομή και αρχίζει να λειτουργεί επίσης ως ενέργεια, ρυθμός και φυσική επέκταση στην επιφάνεια. Το γκρέμισμα ελευθερώνεται, αλλά παραμένει ένα εσωτερικό σύστημα οργάνωσης. Τα σημάδια επαναλαμβάνονται, οι διαδρομές διασταυρώνονται, οι εντάσεις εξισορροπούνται και ο χώρος ορίζεται από μια αφάνεια αρχιτεκτονική που στηρίζει ολόκληρη τη σύνθεση.

Κάθε έργο λειτουργεί σαν ένα νοητικό χάρτη σε κίνηση: στρώματα μνήμης, παρορμήσεις, διαδρομές και συναισθηματικές δομές που συνυπάρχουν μέσα σε ένα και το αυτό επίπεδο. Ο φαινομενικός χάος διαπερνείται από συνειδητές αποφάσεις σχετικά με τη συσσώρευση, το κενό, την ισορροπία, τον κορεσμό και την οπτική κατεύθυνση.

Η επανάληψη πλαισίων, τροχιών, νευρικών γραμμών και κυκλικών πυρήνων δημιουργεί μια δική της γραμματική που αναγνωρίζεται σε ολόκληρη τη σειρά. Δεν πρόκειται για τυχαίο γεγονός ή καθαυτό αυτοματισμό, αλλά για μια έρευνα σχετικά με το πώς να μεταφράσουμε τη σκέψη, την ένταση και την ευαισθησία σε μια σύγχρονη εικαστική γραφή.

Η ακρυλική ζωγραφική αντικαθιστά εδώ μέρος της ρωγμής του τεχνικού σχεδίου με μια παρουσία πιο σωματική και φυσική. Το έργο δεν χτίζεται πλέον μόνο: συμβαίνει και αυτό.
Η γραφή διατηρεί τη μνήμη της κίνησης, του χρόνου και της άμεσης κίνησης, διατηρώντας πάντοτε το ίδιο οπτικό στίγμα που ορίζει το σύνολο της έρευνας.

Αυτές οι μονάδες ελίσσονται ανάμεσα σε:

σχέδιο και ζωγραφική,
έλεγχο και επέκταση,
αρχιτεκτονική και αυτοματισμό,
γραφή και αφαιρετικότητα.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που προτείνει μια δική της οπτική γλώσσα, όπου η εντατικότητα της κίνησης συνυπάρχει με μια εσωτερική αυστηρή δομή και όπου κάθε σύνθεση λειτουργεί ως άμεση επέκταση ενός νοητικού, συναισθηματικού και χωρικού συστήματος σε μόνιμη μεταμόρφωση.