René Magritte (1898-1967) - Le Plagiat

Ρενέ Μαγκρέτ (1898-1967), (d’apres)-χειρόγραφα υπογεγραμμένο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation

Λιθογραφία σε βίλλουμ BFK Rives.

Αριθμημένο / 300 αντίτυπα, υπογεγραμμένα στην εκτύπωση
Λιθογραφία κατασκευασμένη υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Μαγκρέτ, επικυρωμένη με τη σφραγίδα blind seal Διαδοχής, υπογεγραμμένη στο κάτω αριστερά της πέτρας και χειρόγραφα υπογεγραμμένη με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation (με αρχικό στην ίδια πλευρά του αριθμού)

Διαστάσεις: 44x30 εκ.

Ο Ρενέ Μαγκρέτ, ο διακεκριμένος Βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά ενδιαφέρουσες δημιουργίες που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, των σφαιρών και των νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι το έργο του του 1964, «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Αθλητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχετυπικής σύνθεσής του.

Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο για μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει έναν συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζει ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, συχνά περιγραφόμενο ως βράχος ή πλανήτης, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το τζάμι. Η σφαίρα αυτή δεν στηρίζεται σε τίποτα· απλώς αιωρείται στο κέντρο της θέας. Πάνω από και γύρω από αυτό τον αινιγματικό σφαίρα, συνυφαίονται στιλιζαρισμένα σύννεφα που γεμίζουν τον ουρανό, αποδοσμένα με την χαρακτηριστική, ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Μαγκρέτ.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση ταυτόχρονης οικειότητας και βαθιάς ξένης αίσθησης. Το παράθυρο, συνήθως μια πύλη προς την πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο από τέλεια γεωμετρική μορφή, αψηφά τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, όσο φυσικά κι αν είναι, συμβάλλουν στη συνολική ανατριχιαστική ατμόσφαιρα καθώς αποτελούν μέρος αυτής της παράξενης σκηνής. Ο Μαγκρέτ χρησιμοποιεί με μαεστρία αυτές τις κοινές θεματολογίες για να προκληθεί η αντίληψη, καλώντας τον θεατή να ερωτήσει τι είναι πραγματικό, τι φανταστεί, και τη φύση της αναπαράστασης.