autre - suspended spaces

Αυτό το έργο εντάσσεται σε μια σύγχρονη προβληματική σχετικά με την παρουσία και την απουσία, διαλογιζόμενο με διακριτικό τρόπο με την παράδοση της γλυπτικής του 19ου αιώνα. Τοποθετημένος σε ένα ελάχιστο στήριγμα, ο κεντρικός όγκος είναι εντελώς καλυμμένος από ένα σκούρο πέπλο, των πτυχών του οποίου, βαρύες και ανομοιογενείς, φαίνονται να προστατεύουν και ταυτόχρονα να αποκαλύπτουν όσα κρύβουν. Η υποκείμενη μορφή παραμένει ακαθορίστη, σχεδόν φαντασματική, θυμίζοντας μια ανθρώπινη φιγούρα χωρίς ποτέ να την εγκαταλείπει πλήρως.

Η έμπνευση από τις μαρμάρινες γλυπτικές του 19ου αιώνα είναι εδώ εμφανής, ιδίως στην επεξεργασία του υφάσματος. Όπως οι βιρτουόζοι του μαρμάρου κατάφερναν να δώσουν στην πέτρα μια οπτική ευλυγισία, ο καλλιτέχνης διερευνά τις εκφραστικές δυνατότητες του πέπλου: την ένταση των πτυχών, την πτώση του υφάσματος, τις μεταβολές στη συμπύκνωση και το φως. Ωστόσο, εκεί που το μάρμαρο εξύψωνε τη διαύγεια και τη διαχρονικότητα, αυτό το έργο επιλέγει τη ματ μαύρη απόχρωση, τα αποκολλημένα άκρα και μια ορισμένη υλική ευθραυστότητα.

Ο contrast ανάμεσα στη ναβληρίστικη ιστορική μεγαλοπρέπεια της αναφοράς και την απλότητα που φτάνει σχεδόν στο ωμό της συσκευής δίνει στο κομμάτι μια διαλυτική διάσταση. Το πέπλο μετατρέπεται σε ένα αμφίβιο, όχι μόνο φυσικό αλλά και συμβολικό — ανάμεσα σε εμφάνιση και εξαφάνιση, ανάμεσα σε μνήμη και λήθη. Η απουσία προσώπου ή λεπτομερούς εικονιστικής απεικόνισης προσκαλεί τον θεατή να προβάλει τις δικές του ερμηνείες, μετατρέποντας το έργο σε μια σιωπηρή παρουσία, αιωρούμενη στο χρόνο.

Έτσι, αυτό το κομμάτι δεν περιορίζεται απλώς στο να παραπέμπει σε μια κληρονομιά: τη μετακινεί. Αντικαθιστά την επίδειξη της δεξιοτεχνίας με μια μυστηριώδη εγκράτεια, όπου το ύφασμα δεν εορτάζει πλέον τη μορφή που αγκαλιάζει, αλλά γίνεται ο ίδιος ο ήρωας, φέροντας ένα κρυφή συναισθηματικότητα και μια διακριτή συγκινητική ομορφιά.