Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti






Πάνω από 10 χρόνια εμπειρίας στο εμπόριο τέχνης, ίδρυσε δική του γκαλερί.
2 € | ||
|---|---|---|
1 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 135253 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Σύγχρονο γλυπτό του Matteo Ciffo Frammenti - Nefertiti, 2026, έκδοση 7/8, ψυχρή σύντηξη σε σκόνη μαρμάρου και πέτρας, υπογεγραμμένο και αυθεντικοποιημένο από τον καλλιτέχνη, διαστάσεις 25 × 40 × 26 cm, βάρος 6,5 kg, σε εξαιρετική κατάσταση.
Περιγραφή από τον πωλητή
- Γλυπτική της Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987) . Τίτλος Frammenti-Nefertiti
- Έτος 2026 . Έκδοση αρ. 7/8 - Υπογεγραμμένη και επικυρωμένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό : Ψυχρή συγκόλληση σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Άριστες συνθήκες
Συλλογή FRAMMENTI
Η αντιπαραβολή με τη κλασική γλυπτική συνιστά κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, αποτελούν αφετηρία και υποβάλλονται σε μια διαδικασία φραγμοποίησης και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν νοείται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, αποσυντίθεται και επαναδημιουργείται, αποκαλύπτοντας τη δική της εύθραυστη φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν είναι πλέον κρυμμένος, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την έννοια της τελειότητας ως απόλυτη κατάσταση. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευάλωτη φύση. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά ύπαρξη διαπομπευόμενη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στην μεταβολή και επιστραφεί σε μια νέα διάσταση.
ΜΑΤΤΕΟ CIFFO
Γεννημένος στη Μιλάνο Biella το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στη ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στις μνήμες που διατηρεί. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεση σχέση με υλικά τιμημένα και πολύπλοκα όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρωστικούς, αρμενικές γαίες, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά μέσα, αλλά ζωντανές παρουσίες, μεταφορείς του χρόνου, της ιστορίας και της πιθανότητας αναγέννησης.
Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο ιεροτελεστία παρά γλυπτική: μια αναγέννηση του λίθου καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική ξεκινά από την παρατήρηση και από την επιθυμία να αποδώσει ζωή σε ό,τι είχε θρασθεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από την εργασία άλλων γλυπτών, μετατρέπονται σε αρχική ύλη για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διασπώ και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενή τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο emerges από μια ισορροπία ευαίσθητη ανάμεσα σε απώλεια και αναγέννηση, ανάμεσα σε μνήμη και δυνατότητα, φέρνοντας στο φως τη στιγμή κατά την οποία η ύλη πάψει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.
Το μονοπάτι παίρνει μορφή μεταμόρφωσης που υπερνικά την παραδοσιακή γλυπτική, κοντά σε μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις αποσυνθέτω και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, φέρνοντας στο φως μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.
Η έρευνα αντιμετωπίζει υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιαίρετα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Εκείνο που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια αστάθεια, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά την ύλη ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλέκοντάς τη σε διαρκή dialogue με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αποχωρεί τη θέση της στην ευθραυστηρότητα, και η αιωνιότητα εμφανίζεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της πράξης, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.
Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στη συνοδεία της ύλης στην μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές αναδύονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στην καταστροφή και στην αναγέννηση, ανάμεσα στην παραμονή και τη μεταμόρφωση, επιστρέφοντας στη ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.
- Γλυπτική της Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987) . Τίτλος Frammenti-Nefertiti
- Έτος 2026 . Έκδοση αρ. 7/8 - Υπογεγραμμένη και επικυρωμένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό : Ψυχρή συγκόλληση σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Άριστες συνθήκες
Συλλογή FRAMMENTI
Η αντιπαραβολή με τη κλασική γλυπτική συνιστά κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, αποτελούν αφετηρία και υποβάλλονται σε μια διαδικασία φραγμοποίησης και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν νοείται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, αποσυντίθεται και επαναδημιουργείται, αποκαλύπτοντας τη δική της εύθραυστη φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν είναι πλέον κρυμμένος, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την έννοια της τελειότητας ως απόλυτη κατάσταση. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευάλωτη φύση. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά ύπαρξη διαπομπευόμενη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στην μεταβολή και επιστραφεί σε μια νέα διάσταση.
ΜΑΤΤΕΟ CIFFO
Γεννημένος στη Μιλάνο Biella το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στη ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στις μνήμες που διατηρεί. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεση σχέση με υλικά τιμημένα και πολύπλοκα όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρωστικούς, αρμενικές γαίες, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά μέσα, αλλά ζωντανές παρουσίες, μεταφορείς του χρόνου, της ιστορίας και της πιθανότητας αναγέννησης.
Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο ιεροτελεστία παρά γλυπτική: μια αναγέννηση του λίθου καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική ξεκινά από την παρατήρηση και από την επιθυμία να αποδώσει ζωή σε ό,τι είχε θρασθεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από την εργασία άλλων γλυπτών, μετατρέπονται σε αρχική ύλη για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διασπώ και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενή τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο emerges από μια ισορροπία ευαίσθητη ανάμεσα σε απώλεια και αναγέννηση, ανάμεσα σε μνήμη και δυνατότητα, φέρνοντας στο φως τη στιγμή κατά την οποία η ύλη πάψει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.
Το μονοπάτι παίρνει μορφή μεταμόρφωσης που υπερνικά την παραδοσιακή γλυπτική, κοντά σε μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις αποσυνθέτω και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, φέρνοντας στο φως μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.
Η έρευνα αντιμετωπίζει υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιαίρετα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Εκείνο που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια αστάθεια, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά την ύλη ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλέκοντάς τη σε διαρκή dialogue με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αποχωρεί τη θέση της στην ευθραυστηρότητα, και η αιωνιότητα εμφανίζεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της πράξης, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.
Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στη συνοδεία της ύλης στην μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές αναδύονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στην καταστροφή και στην αναγέννηση, ανάμεσα στην παραμονή και τη μεταμόρφωση, επιστρέφοντας στη ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.
