Τιρμπουσόν - Σίδερο - Αντίκα Ανοίχτης φελλού 19ου αιώνα

Υπογεγραμμένο πάνω στο χειρολαβή Παρίσι

Κατασκευασμένο με το χέρι από ένα συμπαγές σίδερο, αυτό το ανθρακιώτικο (19ος αιώνας) ανοίγματος φελλού φέρει τη σιωπηλή βαρύτητα του χρόνου. Ο σπειροειδής του σχηματισμός, ελαφρώς άνισος, αποκαλύπτει ακόμη τα αποτυπώματα του σιδηρουργού που το διαμόρφωσε — σε μια εποχή που ακόμη και το πιο απλό εργαλείο κατασκευαζόταν με πρόθεση. Το χειρολαβή, σκουρόχρωμο μετά από δεκαετίες χρήσης, φέρει τη μαλακή γυαλάδα που άφησαν αμέτρητα χέρια καθώς γυρνούσαν το εργαλείο σε τραπέζια με κεριά, σε ταβέρνες, σαλόνες και οικογενειακές κουζίνες.

Όμως η αληθινή ψυχή του αντικειμένου βρίσκεται πέρα από το σίδερο αυτό καθ’ αυτό.

Λένε ότι αυτή η πιρούνι-σφυριγιά (ανοίχτης φελλού) κάποτε ανήκε σε έμπορο οίνου που διένυε τις διαδρομές μεταξύ της κοιλάδας Ντούρο της Πορτογαλίας και του νοτιοδυτικού Γαλλίας γύρω στο 1870. Το όνομά του ήταν Αντόνιο Βαλβέρντε, ένας άνθρωπος που αγαπούσε να λέει ότι το κρασί δεν είναι ένα ποτό, αλλά « υγρή μνήμη ». Διατηρούσε τον ανοίχτη φελλού κρυμμένο στην τσέπη του γιλέκου ως ένα κλειδί — όχι για μπουκάλια, αλλά για ιστορίες.

Μια νύχτα χειμωνιάτικη, καθυστερημένη από μια καταιγίδα, ο Αντόνιο μοιράστηκε το τελευταίο του μπουκάλι με ξένους σε ένα πανδοχείο στο δρόμο. Καθώς στρίβοντας αργά τον ανοίχτη φελλού μέσα στον ηλικιωμένο φελλό, παρατήρησε ότι το κρασί βρίσκει τη σωστή του αξία όταν φέρνει τους ανθρώπους κοντά. Όταν πέθανε μερικά χρόνια αργότερα, το εργαλείο δεν πουλήθηκε ποτέ — μεταβιβαζόταν μόνο ως δώρο, πάντα με τα ίδια λόγια:

«Είθε αυτό το σίδερο να ανοίγει περισσότερα από μπουκάλια.»

Σήμερα, ο ανοίχτης φελλού ανήκει λιγότερο σε έναν συγκεκριμένο κάτοχο και περισσότερο στις συνάξεις που συνεχίζει να εμπνέει. Το σίδερο μπορεί να έχει ωριμάσει, αλλά ο σπειροειδής του παραμένει έτοιμος για ακόμη μια στροφή, ένα ακόμη τραπέζι, μια ακόμη μνήμη.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: ΔΕΝ ΑΠΟΣΤΕΛΝΩ ΣΤΙΣ ΗΠΑ.