Αρχαία Ελληνική, Ελληνιστική Αγγειοπλαστική λαμπτήρας λαδιού (χωρίς τιμή ασφαλείας)

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: Λάμπα λαδιού
ΥΛΙΚΟ: Κεραμική
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Ελληνικός, Ελληνιστική
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 2ος – 1ος αιώνας π.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΤΕΙΣ: 30 mm x 64 mm x 98 mm
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση. Περιλαμβάνει βάση
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Από γαλλική προ ιδιωτική συλλογή, αποκτηθείσα πριν τις δεκαετίες 1990

Δίνεται με Πιστοποιητικό-Αθεντικότητας και άδεια εξαγωγής από την Ευρωπαϊκή Ένωση

Αν βάλετε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, οφείλουμε να αιτηθούμε μια νέα άδεια εξαγωγής για τη χώρα σας και η αποστολή θα καθυστερήσει κατά 3–5 εβδομάδες.

Η ιστορία των αρχαίων ελληνικών λαμπών λαδιού αντικατοπτρίζει μια σταδιακή τεχνολογική και αισθητική εξέλιξη, μεταμορφώνοντας από απλά, ανοιχτά αγγεία σε πιο φράγματα, εξελιγμένες μορφές. Τα αρχαιότερα λυχνάρια, που χρονολογούνται στην Εποχή του Χαλκού, ήταν βασικά, καθετοποιημένα σε τροχό, ανοιχτά δίσκοι-δίσκοι με μια στενή άκρη για να δημιουργηθεί μια απλή ακροτήρι όπου θα ακουμπούσε ο κηρός (συνήθως από λινό ή φυτικό ινώδες). Αυτός ο απλός σχεδιασμός ήταν επιρρεπής σε διαρροή λαδιού, αλλά μέχρι τον 6ο και 5ο αιώνα π.Χ. — τη χρυσή εποχή της Κλασικής περιόδου — τα εργαστήρια της Αθήνας τελειοποίησαν τη λαμπτήρα τύπου «φυλακτό» (γνωστή και ως «Αττικό τύπο»). Αυτό το στυλ ήταν κατασκευασμένο με τροχό και είχε στρογγυλό, πιο κλειστό σώμα, ξεχωριστό τρύπή για πλήρωση, μακρύτερο ακτινωτό ακροκέραμο και συχνά ελικοειδή ή λουρί φινίρισμα, παρέχοντας καλύτερο έλεγχο της φλόγας και μειώνοντας τη σπατάλη του καυσίμου, συνήθως ελαιόλαδου.

Μια σημαντική αλλαγή στην παραγωγή λαμπών στην ελληνιστική περίοδο (αρχίζοντας γύρω στο 323 π.Χ.) ήταν η εισαγωγή χύτευσης με καλούπια. Ενώ οι προηγούμενες ελληνικές λάμπες ήταν κυρίως χρηστικές και διέθεταν μόνο γούνα μαύρη γλάστρα για διακόσμηση και μείωση της διαρροής λαδιού, η χρήση καλουπιών επέτρεψε μαζική παραγωγή και εξεζητημένη διακόσμηση. Το σώμα έγινε πλήρως κλειστό, με διακόσμηση να εστιάζει στον ώμο ή τον δίσκο της λάμπας (την κεντρική επιφάνεια πάνω). Κοινά μοτίβα περιλάμβαναν μυθολογικά θέματα, προσωπεία, ζώα και διακοσμητικά σχέδια όπως ροδέλες και κλήματα. Αυτή η νέα τεχνική κατασκευής επέτρεψε μεγαλύτερη λεπτομέρεια και τυποποίηση, καθιστώντας τις ελληνικές λάμπες, ιδιαίτερα από κέντρα όπως η Αθήνα και η Μικρά Ασία, περιζήτητες και ευρέως εξαγόμενες σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, επηρεάζοντας έτσι αργότερα ρωμαϊκά σχέδια.

Πέρα από τη βασική τους λειτουργία ως φορέας και σταθερή πηγή τεχνητού φωτός, οι ελληνικές λαμπτήρες λαδιού κατείχαν σημαντικό τελετουργικό και συμβολικό νόημα. Ήταν αναπόσπαστο εξάρτημα της οικιακής ζωής και των δημόσιων χώρων, χρησιμοποιούνταν για να φωτίζουν κατοικίες, καταστήματα και ιερά μετά το ηλιοβασίλεμα. Κρισιμό, οι λαμπτήρες λαδιού χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικές τελετές, υπηρετώντας ως votive προσφορές στη θεότητα ή τοποθετούνταν σε νεκρικές θήκες για να παρέχουν φως στους αποβιώσαντες στον αλλοθρησκητικό κόσμο — πρακτική που ήταν διαδεδομένη σε ολόκληρη την αρχαιομεσογειακή περιοχή. Η ύπαρξη ενός σήματος κατασκευαστή (συχνά ένα σφράγισμα στη βάση) σε πολλές χελλenic καλουπωμένες λάμπες επίσης αποδεικνύει τη οικονομική τους σημασία, υπηρετώντας ως rudimentary μορφή ποιοτικού ελέγχου και εμπορίας που είναι ανεκτίμητη σήμερα για τη χρονολόγηση και τον εντοπισμό αρχαίων εμπορικών δικτύων.