Αρχαία Ρωμαϊκή Μπρούντζος Δαχτυλίδι που απεικονίζει έναν λέοντα. (χωρίς τιμή ασφαλείας)

ITEM: Δαχτυλίδι με σκηνή λέοντα
MATERIAL: Χαλκός
CULTURE: Ρωμαϊκή
PERIOD: 1ος - 3ος αιώνας μ.Χ
DIMENSIONS: 21 mm x 22 mm
CONDITION: Καλή κατάσταση
PROVENANCE: Από γερμανική ιδιωτική συλλογή, απόκτησης μεταξύ 1980 - 1990

Παρέχεται με Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας και Άδεια Εξαγωγής

Αν υποβληθείτε σε προσφορά εκτός της ευρωπαϊκής ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, θα πρέπει να αιτηθούμε για άδεια εξαγωγής προς τη χώρα σας και η αποστολή θα διαρκέσει 3 έως 5 εβδομάδες.

Οι ρωμαϊκοί δαχτυλιούς εξυπηρετούσαν τρεις κύριες λειτουργίες: ως δείκτες κοινωνικού status, ως προσωπικοί προσδιοριστές για επίσημη χρήση και απολύτως ως διακόσμηση. Στην πρώιμη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, ένας απλός σιδερένιος δαχτυλίδις (anulus ferreus) φοριόταν από ελεύθερους άνδρες πολίτες ως απλό σύμβολο κατάστασης. Με το πέρασμα του χρόνου, το δικαίωμα να φορούν τον πιο επιβλητικό χρυσό δαχτυλίδι (ius anuli aurei) έγινε ξεχωριστό προνόμιο, αρχικά για τους γερουσιαστές και αργότερα για τα μέλη της ιπποτικής τάξης (equites). Αυτή η διάκριση καθιστούσε το υλικό του δαχτυλιδιού σαφές, ορατό σημάδι της ιεραρχίας και του πλούτου ενός άνδρα. Ο πιο λειτουργικός τύπος ήταν το σήμαντρο δαχτυλίδι, ή σφραγιδόδεσμο, που φέρει έναν χαραγμένο μηχανισμό—ένα intagliο—σε μεταλλικό περίβλημα ή, συχνότερα, σε ορισμένο λίθο. Αυτή η χαραγμένη διακόσμηση, συχνά απεικονίζοντας πορτρέτο, μυθολογικό πρόσωπο ή προσωπικό σύμβολο, πιεζόταν σε καυτή κηρήθρα για σφράγιση εγγράφων, σηματοδοτώντας την αυθεντική ταυτότητα και εξουσία του φορέα, πολύ όπως σήμερα γίνεται με μια υπογραφή.

Το στυλ και το υλικό των ρωμαϊκών δαχτυλιδιών εξελίχθηκαν σημαντικά με την αύξηση της αυτοκρατορίας. Ενώ οι πρώτοι δαχτυλίδιες ήταν απλοί σιδερένιοι ή μπρούντζινοι, ο πλούτος που προήλθε από κατακτήσεις και εμπορικές οδοί οδήγησε σε ευρεία διαθεσιμότητα χρυσού και εισαγόμενων πολύτιμων λίθων (όπως σμαγκειν, αραβίτης, αμάθης) . Αυτό οδήγησε σε τάση προς όλο και πιο πολυτελή και περίτεχνα σχέδια, ιδιαίτερα από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Οι δαχτυλίδια έγιναν βαρύτερα, περιλαμβάνοντας μεγαλύτερους λίθους, και οι Ρωμαίοι συγγραφείς συχνά σατιρίζουν τους νεόπλουτους που φορούν διακριτικά πολλαπλά, βαρύ δαχτυλίδια σε κάθε δάχτυλο. Τεχνικές όπως το διάτρητο ανοικτό έργο (opus interrasile) και η χρήση διαφόρων κοσμημάτων έδειξαν το υψηλό επίπεδο τεχνικής των Ρωμαίων κοσμηματοπωλών, σε αντίθεση με τη σκληρότητα της πρώιμης Δημοκρατίας.

Πέρα από το status και τη δημόσια χρήση, τα δαχτυλίδια είχαν σημαντικό συναισθηματικό και προστατευτικό νόημα για τους Ρωμαίους. Ευρέως αποδίδεται ότι καθιέρωσαν την έννοια του αρραβωνιατικού ή γαμήλιου δαχτυλιδιού, το οποίο δινόταν στη νύφη ως σύμβολο του συνταγματικού και οικονομικού δεσμού του γάμου. Τα πρώτα ρωμαϊκά αρραβωνιακά δαχτυλίδια ήταν συχνά απλοί δακτύλιοι σιδήρου, μερικές φορές με κεντρικό μοτίβο για να συμβολίσουν την εξουσία της συζύγου επί της οικιακής περιουσίας. Αργότερες στυλ, γνωστά ως δαχτυλίδια Fede (fede σημαίνει «πίστη»), απεικόνιζαν δύο ενωμένες παλάμες (dextrarum iunctio) για να συμβολίσουν τη συμφωνία, την αφοσίωση και τη ένωση του ζευγαριού. Επιπλέον, πολλά δαχτυλίδια, ιδιαίτερα με συγκεκριμένους λίθους ή χαραγμένους με σύμβολα όπως ο Όφις (για προστασία και ανανέωση) ή ο Δελφίνι (για καλή τύχη), φοριούνταν ως φυλακτά για αποτροπή του κακού ή για τη φροντίδα της ευημερίας του φορέα.