René Magritte (1898-1967) - Décalcomanie

René Magritte (1898-1967), σύμφωνα με - χειρόγραφο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation

Λιθογραφία σε βιελίμ BFK Rives.

Αριθμημένο / 300 αντίτυπα, υπογεγραμμένο σε εκτύπωση
Ηλιθογραφία που έγινε υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Magritte, επικυρωμένη με τη μαύρη σφραγίδα Succession, υπογεγραμμένη στο κάτω αριστερό ακροστάσιο του λίθου και χειρόγραφα υπογεγραμμένη από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation (με αρχικό στο ίδιο πλευρό του αριθμού)
Διαστάσεις: 44x30 εκ.
Ο René Magritte, ο διακεκριμένος Βέλγος Σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά συναρπαστικά έργα που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, σφαιρών και νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο πίνακάς του το 1964 με τίτλο «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της δυνατής, σχεδόν αρχέτυπης σύνθεσής του.

Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως πλαίσιο σε μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει έναν παραδοσιακό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζεται με ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, που συχνά περιγράφεται ως βράχος ή πλανήτης, το οποίο φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το τζάμι του παραθύρου. Αυτός ο σφαίρα δεν στηρίζεται κάπου· αιωρείται απλώς στη μέση της θέας. Πάνω από και γύρω από αυτήν την αινιγματική σφαίρα, τα στυλιζαρισμένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, απεικονισμένα με την χαρακτηριστική, ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.

Ο αλληλένδετος συνδυασμός αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας αλλά και βαθιάς ξενότητας. Το παράθυρο, συνήθως μια πύλη προς την πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, αψηφά τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συμβάλλουν στη συνολική αναστάτωση συνιστώντας μέρος αυτής της παράξενης σκηνής. Ο Magritte χρησιμοποιεί με δεξιοτεχνία αυτά τα κοινά θέματα για να προκληθεί η αίσθηση της αντίληψης, προσκαλώντας τον θεατή να διερευνήσει τι είναι πραγματικό, τι φανταστικό και τη βαθύτερη φύση της αναπαράστασης.