Victor Vasarely (1906-1997) - CHEYT-MC-4, 1971

Βίκτορ Βασάρελι. CHEYT-MC-4, 1971.

Ο Βίκτορ Βασάρελι, ευρέως θεωρούμενος ως ο πατέρας της Op Art, ήταν μια από τις πιο επιδραστικές μορφές της αφηρημένης τέχνης του 20ού αιώνα. Η έρευνά του για την οπτική αντίληψη, το χρώμα και τη γεωμετρία έχει μεταμορφώσει τη σχέση θεατή-εικόνας, δημιουργώντας συνθέσεις ικανές να παράγουν κίνηση, βάθος και δόνηση μέσα από ακριβείς μαθηματικές δομές.

'Copyright 1975 Editions du Griffon, Neuchâtel/Ελβετία' πίσω.

Ξηρή σφραγίδα του Ιδρύματος Vasarely.

Φωτολιθογραφία σε γυαλισμένο χαρτί.

Συνολικές διαστάσεις: 27 x 27 εκ.

Καλές συνθήκες.

Στο CHEYT-MC-4 (1971), ο Βασάρελι αναπτύσσει μια οπτική δομή βασισμένη σε ένα εξαγωνικό πλέγμα που λυγίζει προοδευτικά για να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση μιας αναδυόμενης σφαίρας στο κέντρο της σύνθεσης.

Σε αντίθεση με τις κυβικές κατασκευές του, η γεωμετρία εδώ γίνεται πιο οργανική, δημιουργώντας μια ομαλή μετάβαση μεταξύ επιφάνειας και όγκου που υποδηλώνει μια ακτινική επέκταση του χώρου.

Ο κεντρικός κόκκινος πυρήνας λειτουργεί ως σημείο μέγιστης οπτικής έντασης, ενώ η κλιμάκωση προς τους τόνους μπλε και τιρκουάζ στην περιφέρεια ενισχύει το αίσθημα βάθους και βύθισης.

Αυτός ο χρωματικός σχεδιασμός δεν διαμορφώνει μόνο τη μορφή, αλλά δημιουργεί και μια δυναμική αντίληψη όπου η σφαίρα φαίνεται να παλλεται ή να επιπλέει, ενεργά εμπλέκοντας τον αμφιβληστροειδή του θεατή.

Το έργο ανήκει σε μια ώριμη φάση κατά την οποία ο Βασάρελι τελειοποιεί το οπτικό του λεξιλόγιο, ενσωματώνοντας πολύπλοκα γεωμετρικά συστήματα με μια αυστηρή χρωματική λογική.

Εν οίς, η εικόνα λειτουργεί ως πεδίο αντίληψης ενέργειας αντί για μια στατική απεικόνιση, προϊδεάζοντας για μελλοντικές εξελίξεις στην ψηφιακή τέχνη, στην αλγοριθμικά οπτικοποίηση και στον παραμετρικό σχεδιασμό.