Birgit Schulte & Klaus-Jurgen Sembach - Henry van de Velde - 1993

Henry van de Velde

Το περιεχόμενο βλέπετε στη φωτογραφία 4.

Έκδοση σε σχέση με την έκθεση στο Karl Ernst Osthaus Museum, Hagen, Kunstmuseum zu Weimar, Bauhaus Archiv Berlin, Museum voor Sierkunst Gent, Museum für Gestaltung Zürich και Germanisches Nationalmuseum Nürnberg από το 1992 έως το 1994.

Σημαντική και εκτενής μονογραφία!

Εκατοντάδες εικονογραφήσεις, πολλές από τις οποίες σε έγχρωμη εκδοχή (βλ. φωτογραφίες)

Άριστη κατάσταση εκτός από 2 ίσιες μη ενοχλητικές διπλές ραφές στην πρόσοψη και την πίσω πλάκα (βλ. φωτογραφίες)

Θα αποσταλεί με φροντίδα, συσκευασμένο με ράγα και ασφάλεια.

Καλή επιτυχία στις προσφορές!!

"Henry Clemens Van de Velde ήταν βέλγος ζωγράφος, σχεδιαστής και αρχιτέκτονας. Μαζί με τον Victor Horta, ο Van de Velde θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Art Nouveau. Λέγεται επίσης και «Απόστολος του λειτουργισμού».

"Henry van de velde" είναι ένα βιβλίο της Birgit Schulte & Klaus-Jurgen Sembach. Εκδόθηκε από την Pandora. Αυτή η έκδοση κυκλοφόρησε το 1995. Το έργο αποτελεί 464 σελίδες. Γράφτηκε στα ολλανδικά.

Henry Clemens Van de Velde (Αντερπέν, 3 Απριλίου 1863 – Ζυρίχη, 15 Οκτωβρίου 1957) ήταν βέλγος ζωγράφος, σχεδιαστής, μορφοποιητής και αρχιτέκτονας.
Μαζί με τον Victor Horta ο Van de Velde θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Art Nouveau. Λέγεται επίσης «Απόστολος του λειτουργισμού». Από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα έπαιξε ηγετικό ρόλο στην αρχιτεκτονική και στις διακοσμητικές τέχνες, ειδικά στη Γερμανία.

Ζωή και πορεία
Boekentoren (Universiteitsbibliotheek Gent)
Henry Van de Velde ως ζωγράφος
Ο Van de Velde σπούδασε ζωγραφική κοντά στον Karel Verlat στην Κρατική Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Αμβέρσα και κοντά στον ζωγράφο Carolus-Duran στο Παρίσι. Επηρεάστηκε βαθιά από τον Paul Signac και τον Georges Seurat και ζωγράφισε σε γαλλο-ιμπρεσιονιστικό στυλ (pointillisme).
Όταν ήταν είκοσι δύο ετών μετέβη στον απομονωμένο Wechelderzande. Το τοπίο και οι κάτοικοι ήταν το θέμα των καμβάδων του για τέσσερα χρόνια. Η απέχθειά του για τον ακαδημαϊσμό των καλλιτεχνών στην Αμβέρσα και η επίσκεψη στη γαλλική αποικία καλλιτεχνών Barbizon τον οδήγησαν να επιλέξει την εξοχή. Ακολουθώντας τα ίχνη ζωγράφων όπως Isidore Meyers και Adriaan Joseph Heymans, οδήγησε προς τη βόρεια Κেমπεν. Ήταν η πλέον πρόσφατη διεθνής εστίαση για νέους καλλιτέχνες με το «Sturm und Drang».
Το Wechelderzande δεν είχε ακόμα πρόσβαση με ατμόσπιρτο και ο δρόμος από πέτρα. Ο Henry Van de Velde βρήκε στέγη στο καφενείο De Keizer, στη σκιά του ναού Wechelse. Με την εισροή καλλιτεχνών, μετατράπηκε ο αγρόκτημα με την πανδοχεία σε κατάλυμα. Το καφενείο απέκτησε δεύτερο όροφο με υπνοδωμάτια και ένα εργαστήριο ζωγραφικής. Ο Van de Velde ζωγράφισε τη Γυναίκα στο Παράθυρο από το ανοιχτό παράθυρο στη νότια πλευρά. Αυτός ο καμβάς είναι ένας από μια σειρά οκτώ που απεικονίζουν στιγμιότυπα της ζωής του χωριού.
Το καφενείο σήμερα του 2019 λειτουργεί ως μπριζέρια-εστιατόριο με την ονομασία De nieuwe Keizer. Λίγα θυμίζουν πλέον τις ημέρες των καλλιτεχνών. Το εργαστήριο έχει χαθεί· μόνο στην βόρεια πλευρά φαίνονται ακόμα τα αψιδωτά παράθυρα του στούντιο.
Το 1889 ο Van de Velde έγινε μέλος της ομάδα καλλιτεχνών Les XX στις Βρυξέλλες. Αφού ο Vincent van Gogh έκθεσε κάποιες δουλειές του στην ετήσια έκθεση των Les XX, ο Van de Velde έγινε ένας από τους πρώτους ζωγράφους που επηρεάστηκαν από τον Van Gogh. Κατά το ταξίδι του γάμου στην Ολλανδία είχε επισκεφθεί τη χήρα του Theo van Gogh, αδελφού του πρόσφατα αποθανόντα Vincent van Gogh. Λάμβανε μια καλή εικόνα ολόκληρου του έργου του ζωγράφου και συνειδητοποίησε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει αυτό το εκρηκτικό επίπεδο. Για εκείνον, αυτό σήμαινε το τέλος της καριέρας του ως ζωγράφος.

Henry Van de Velde ως σχεδιαστής και αρχιτέκτονας
Από το 1892 ο Van de Velde άφησε τη ζωγραφική και στράφηκε στις εφαρμοσμένες τέχνες: (κοσμηματοποιία, πορσελάνες και μαχαιροπίρουνα, μόδα, ταπετσαρία και σχεδιασμό υφασμάτων) και επίσης στην αρχιτεκτονική, με μεταξύ άλλων την κατασκευή του ίδιου του σπιτιού του στο Uccle, οικία Bloemenwerf. Στο σπίτι του η διακόσμηση και ο σχεδιασμός σχηματίζουν ένα οργανικό σύνολο. Το 1895 σχεδίασε εσωτερικούς χώρους και έπιπλα για την επιρεαίσθητη τέχνη ντε-φινοσύμα L'Art Nouveau, από τον γκαλεαχό Samuel Bing στο Παρίσι. Το έργο του Van de Velde φιγουράρει επίσης στο περίπτερο του Bing στην Παγκόσμια έκθεση του 1900 στο Παρίσι. Ο Van de Velde επηρεάστηκε από την αγγλική κίνηση Arts-and-Crafts με John Ruskin και William Morris και ήταν ένας από τους πρώτους αρχιτέκτονες και σχεδιαστές επίπλων που εργάζονταν με αφηρημένο στυλ με καμπύλες γραμμές. Αντέδρασε στη μίμηση ιστορικών στυλ και επέλεξε αποφασιστικά μια πρωτότυπη μορφή. Ήθελε να εξαλείψει τη βλαβερότητα και τη μιμησία από τη σκέψη του ανθρώπου.

Το 1899 εγκαταστάθηκε στη Γερμανία. Έλαβε αρκετές παραγγελίες, μεταξύ άλλων για το Museum Folkwang και τη βίλα Hohenhof στο Hagen και για το Nietzsche σπίτι στη Weimar. Μαζί με τον Harry Kessler θεμελίωσε τη Kunstgewerbeschule και την Ακαδημία στη Weimar, τον πρόδρομο του Bauhaus που θα επεκταθεί περαιτέρω από τον Walter Gropius στο Dessau. Διατήρησε επίσης στενούς δεσμούς με τον Deutscher Werkbund.

Πορτρέτο της Maria Sèthe, της μελλοντικής συζύγου του Van de Velde, 1891, από τον Théo van Rysselberghe. Μέσω του ζωγράφου οι Van de Velde και Maria Sèthe γνωρίστηκαν.
Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Van de Velde διανυκτέρευσε στη Ελβετία και στο Ολλανδία. κατόπιν εντολής της Helene Kröller-Müller σχεδίασε μια κατοικία επιστάτη και μια κατοικία εργασίας στο Schipborg (οι άδειες δόμησης είναι χρονολογημένες το 1921), δίπλα στην αγροικία De Schepbord που σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Hendrik Petrus Berlage το 1914. Ο Van de Velde τελικά σχεδίασε το Kröller-M Müller Museum στο Otterlo, που άνοιξε το 1938. Το 1925 διορίστηκε στο Higher Institute for Art History and Antiquities της Rijksuniversiteit Gent, όπου δίδαξε αρχιτεκτονική και εφαρμοσμένες τέχνες από το 1926 έως το 1936. Το 1933 του ανατέθηκε να σχεδιάσει τη βοκοφυλακίου της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης· τον Boekentoren. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1936, αλλά η ολοκλήρωση πραγματοποιήθηκε μόνο μετά τον Β' ΠΠ και για οικονομικούς λόγους όχι πλήρως σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια. Έτσι το πάτωμα της αίθουσας ανάγνωσης κατασκευάστηκε από μάρμαρο και όχι από μαύρο καουτσούκ όπως ήθελε ο Van de Velde. Ο Van de Velde εμπλέκεται επίσης στην κατασκευή του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Gent.

Στο Leuven έχτισε στην Diestsestraat μεταξύ 1936 και 1942 το τελευταίο του κτίριο, ένα τεχνολογικό σχολείο, που μεταξύ 1997 και 2000 ανακαινίστηκε από τον αρχιτέκτονα Georges Baines και μετατράπηκε σε Δημοτική Βιβλιοθήκη και Δημοτικό Αρχείο, De Tweebronnen. Το αρχικό κτίριο χρησιμοποιήθηκε το 1997 ως ντεκόρ για τη χορογραφία με minimal music από το συγκρότημα Rosas της Anne Teresa De Keersmaeker για την ταινία χορού Rosas danst Rosas.

Σε αντίθεση με τη συνήθη αντίληψη, ο Van de Velde δεν είναι ο σχεδιαστής του λογότυπου της Εθνικής Εταιρείας Βελγικών Σιδηροδρόμων (NMBS); το γνωστό γράμμα "B" σε μια οριζόντια ελλειψοειδή μορφή σχεδιάστηκε από τον Jean de Roy. Ως τότε καλλιτεχνικός σύμβουλος της NMBS, ο Van de Velde κατάφερε τελικά να πείσει τη διοίκηση να επιλέξει αυτό το σχέδιο. Επιπλέον σχεδίασε το εσωτερικό των πρώτων βελγικών ηλεκτρικών βαγονιών (AM35) και ορισμένων αμαξωμάτων. Ο Van de Velde άσκησε επίσης τη δική του επιρροή στο σταθμό Blankenberge.

Μετά τη δεύτερη παγκόσμια πόλεμο ο Van de Velde κατηγορήθηκε για συνεργασία. Δεν διεξήχθη ποτέ δίκη, αλλά ο Van de Velde διέφυγε εθελοντικά· withdrew σε αυστριακή Oberägeri, όπου έγραψε τις απομνημονεύσεις του, που κυκλοφόρησαν μεταθανάτια το 1962 με τίτλο Die Geschichte meines Lebens.

Ο Van de Velde απεβίωσε το 1957 σε ηλικία 94 ετών στη Ζυρίχη και ετάφη στο Tervuren, κοντά στις Βρυξέλλες.