Pippo - What the Tide Took

Τι πήρε η παλίρροια
Μετρώ όσα πήρε η παλίρροια και η λίστα μεγαλώνει περισσότερο από την ακτή. Ένα καλοκαίρι.
Μια φωνή. Ο συγκεκριμένος τρόπος που έπεφτε το φως όταν ήσουν ακόμα δικό μου να χάσω. Ντύνομαι για μια περίσταση που τελείωσε πριν από χρόνια, και ακόμα στέκομαι εδώ, κομψή και άδεια, περιμένοντας το νερό να επιστρέψει ό,τι το νερό ποτέ δεν επιστρέφει. Τα λουλούδια γέρνουν προς εμένα σαν να προσφέρουν ανακούφιση. Τα αφήνω. Είναι η μόνη αφή που δίνει το βράδυ, και μαθαίνω να είμαι ευγνώμων.

* Διαστάσεις: 100 × 75 × 2,5 εκ. (Υ × Π × Β)
* Μέσο: ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ λάδι πάνω σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, αυθεντικό έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για ανάρτηση).
* Κάδρο: Απεικονίζεται χωρίς πλαίσιο (τα πλάγια βαμμένα, δεν περιλαμβάνεται εξωτερικό πλαίσιο)
* Γνησιότητα: Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Γνησιότητας (COA).
* Μεταφορικά: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Πίπο

Πίπο (γεννημένος στη Μόντσα) δημιουργεί έργα που διασχίζουν το ήσυχο τοπίο ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τον σουρεαλισμό. Αφηγώντας μια επιτυχημένη καριέρα στον γραφιστικό σχεδιασμό για να αφοσιωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήρεμες ακτές της Λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του φαίνεται στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—αλλά μαλακώνεται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Πίπο, η τέχνη είναι μια εμβυθισμένη πράξη. Ασχολείται με τα υποκείμενά του γράφοντας αφηγήσεις στον ενεστώτα πρώτο πρόσωπο, μπαίνοντας νοητικά στον καμβά για να βιώσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ μπαίνει σε αυτούς τους κόσμους προσωπικά, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό στην ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και επιμελημένες με κομψότητα, συχνά δεν έχουν πρόσωπα. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής "μπορεί να είναι οποιοσδήποτε", επιτρέποντας στον θεατή να πατήσει στη σκηνή και να κατοικήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο φανερό και το άφαντο ορίζει και τον καλλιτέχνη. Ξεχωριστός και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά οι καμβάδες του να μιλούν. Δεν διατηρεί ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει την ίδια αίσθηση μυστηρίου που βρίσκεται στο έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα λεπτών, ατμοσφαιρικών τόνων, διακοπτόμενη από αποφασιστικά χρώματα, ο Πίπο τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι ζωγραφιές του—γεμάτες σιωπηρά ζώα, αιχμηρές σκιές και λαμπρό φως—δεν είναι απλώς εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες πόθου και χάρης.