Sergio Romero - Entrelazamiento 3

Αυτό το έργο αποτελεί μέρος μίας πρόσφατης εικαστικής έρευνας όπου το αυτόματο Gesture, η χωρική δομή και η συμβολική επανάληψη μετατρέπονται σε μια ενιαία οπτική γλώσσα. Αν και με μια πρώτη ματιά ενδέχεται να φαίνονται παρορμητικά ή αυθόρμητα, κάθε στοιχείο προέρχεται από μια διαδικασία παρατήρησης και ορθολογικής επεξεργασίας, που κρατήθηκε από ένα παλαιότερο έργο, πολύ πιο αρχιτεκτονικό και ακριβές, αναπτύγμενο επί χρόνια με μαρκαδόρο, γραμμικό σχέδιο και χειροκίνητη κατασκευή του χώρου.

Σε αυτή τη νέα σειρά, η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται: μεταμορφώνεται.

Η γραμμή παύει να συμπεριφέρεται μόνο ως περίγραμμα ή δομή και αρχίζει να ενεργεί επίσης ως ενέργεια, ρυθμός και φυσική επέκταση στην επιφάνεια. Το gesture απελευθερώνεται, αλλά παραμένει ένα εσωτερικό σύστημα οργάνωσης. Τα σημάδια επαναλαμβάνονται, οι διαδρομές διασταυρώνονται, οι εντάσεις εξισορροπούνται και ο χώρος οριοθετείται από μια αόρατη αρχιτεκτονική που στηρίζει ολόκληρη τη συνθεση.

Κάθε έργο λειτουργεί ως ένα νοητικό χάρτης σε κίνηση: στρώματα μνήμης, παλμοί, διαδρομές και συναισθηματικές δομές που συνυπάρχουν within ένα και το αυτό επίπεδο. Ο φαινομενικά χάος διέρχεται μέσα από συνειδητές αποφάσεις σχετικά με τη συνάφεια, το κενό, την ισορροπία, τον κορεσμό και την οπτική κατεύθυνση.

Η επανάληψη πλαισίων, δορυφορικών τροχιών, νευρικών γραμμών και κυκλικών πυρήνων δημιουργεί μια δική της γραμματική που αναγνωρίζεται σε ολόκληρη τη σειρά. Δεν πρόκειται για ατύχημα ή για απόλυτα αυτοματισμό, αλλά για μια έρευνα πάνω στο πώς μεταφράζεται ο νους, η ένταση και η ευαισθησία σε μια σύγχρονη εικαστική γραφή.

Η ακρυλική ζωγραφική αντικαθιστά εδώ μέρος της σκληρότητας του τεχνικού σχεδίου με μια πιο σωματική και φυσική παρουσία. Το έργο δεν χτίζεται πλέον μόνο: συμβαίνει επίσης. Το ίχνος διατηρεί τη μνήμη της κίνησης, του χρόνου και της άμεσης κίνησης, διατηρώντας πάντα το ίδιο οπτικό σφάγισμα που ορίζει το σύνολο της έρευνας.

Αυτά τα κομμάτια εναλλάσσονται μεταξύ:

σχέδιο και ζωγραφική,
έλεγχος και επέκταση,
αρχιτεκτονική και αυτοματισμός,
γραφή και αφαιρετικότητα.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που προτείνει μια δική της οπτική γλώσσα, όπου η gestural ένταση συμβιώνει με μια εσωτερική αυστηρή δομή και όπου κάθε σύνθεση λειτουργεί ως άμεση επέκταση ενός μυαλού, συναισθηματικού και χωρικού συστήματος σε μόνιμη μεταμόρφωση.