Sergio Romero - Entrelazamiento 4

Αυτό το έργο μετέχει σε μια πρόσφατη εικαστική έρευνα στην οποία το αυτόματο τελετουργικό, η χωρική δομή και η συμβολική επανάληψη μεταμορφώνονται σε μια ενιαία οπτική γλώσσα. Αν και με την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνονται παρορμητικά ή αυθόρμητα, καθένα nasce από μια διαδικασία παρατήρησης και εξορθολογισμού που πηγάζει από ένα παλαιότερο έργο – πιο αρχιτεκτονικό και ακριβές – που αναπτύχθηκε επί χρόνια με μαρκαδόρο, γραμμικό σχεδιασμό και χειροκίνητη κατασκευή του χώρου.

Σε αυτή τη νέα σειρά, αυτή η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται: μεταμορφώνεται.

Η γραμμή παύει να συμπεριφέρεται αποκλειστικά ως περίγραμμα ή δομή και αρχίζει να δρα και ως ενέργεια, ρυθμός και φυσική επέκταση πάνω στην επιφάνεια. Το γκλίση ελευθερώνεται, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ένα εσωτερικό σύστημα οργάνωσης. Οι σημειώσεις επαναλαμβάνονται, οι διαδρομές διασταυρώνονται, οι εντάσεις εξισορροπούνται και ο χώρος οριοθετείται από μια αόρατη αρχιτεκτονική που στηρίζει ολόκληρο το συνθετικό.

Κάθε έργο λειτουργεί ως νοητικό σχέδιο σε κίνηση: στρώσεις μνήμης, παρορμήσεις, διαδρομές και συναισθηματικές δομές συμβιώνουν επί ενός ίδιου επιπέδου. Το φαινομενικά χάος διαπερνάται από συνειδητές αποφάσεις σχετικά με τη συνύπαρξη πυκνότητας, κενού, ισορροπίας, κορεσμού και οπτικής διεύθυνσης.

Η επανάληψη πλαισίων, τροχιών, νευρικών γραμμών και κυκλικών πυρήνων δημιουργεί μια δική της γραμματική αναγνωρίσιμη σε ολόκληρη τη σειρά. Δεν πρόκειται για ατύχημα ή καθαυτό μηχανικό αυτοματισμό, αλλά για μια έρευνα σχετικά με το πώς να μεταφράζεται η σκέψη, η ένταση και η ευαισθησία σε μια σύγχρονη εικαστική γραφή.

Η ακρυλική ζωγραφική αντικαθιστά εδώ μέρος της σκληρότητας του τεχνικού σχεδίου με μια πιο σωματική και φυσική ύπαρξη. Το έργο δεν κατασκευάζεται πλέον μόνο: συμβαίνει επίσης. Το χάραγμα διαφυλάσσει τη μνήμη της κίνησης, του χρόνου και της άμεσης αντίδρασης, διατηρώντας πάντοτε την ίδια οπτική σφραγίδα που ορίζει το σύνολο της έρευνας.

Αυτά τα έργα εναλλάσσονται μεταξύ:

δυναμικά του σχεδίου και της ζωγραφικής,
ελέγχου και επέκτασης,
αρχιτεκτονικής και αυτοματοποίησης,
γραφής και αφαιρετικής.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που προτείνει μια δική της οπτική γλώσσα, όπου η γλωσσική ένταση συνυπάρχει με μια αυστηρή εσωτερική δομή και όπου κάθε σύνθεση λειτουργεί ως άμεση επέκταση ενός διανοητικού, συναισθηματικού και χωρικού συστήματος σε διαρκή μεταμόρφωση.