Sergio Romero - Entrelazamiento 6

Αυτό το έργο αποτελεί μέρος μιας πρόσφατης εικαστικής έρευνας στην οποία το αυτόματο της κίνησης, η χωρική δομή και η συμβολική επανάληψη μετατρέπονται σε ένα κοινό οπτικό λόγο. Παρά το γεγονός ότι ίσως με ένα πρώτο βλέμμα φαίνονται παρορμητικά ή αυθόρμητα, κάθε στοιχείο προέρχεται από μια διαδικασία παρατήρησης και από την αποτίμηση που απορρέει από ένα παλαιότερο έργο πιο αρχιτεκτονικό και ακριβές, που αναπτύχθηκε επί χρόνια με μαρκαδόρο, γραμμικό σχέδιο και χειροκίνητη κατασκευή του χώρου.

Σε αυτή τη νέα σειρά, αυτή η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται: μετασχηματίζεται.

Η γραμμή παύει να συμπεριφέρεται μόνο ως περιγράμματος ή δομής και αρχίζει να λειτουργεί εξίσου και ως ενέργεια, ρυθμός και φυσική επέκταση στην επιφάνεια. Το γκραβίρωσιμενο σύστημα απελευθερώνεται, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ένα εσωτερικό σύστημα οργάνωσης. Οι δείκτες επαναλαμβάνονται, οι διαδρομές διασταυρώνονται, οι εντάσεις εξισορροπούνται και ο χώρος οριοθετείται από μια αόρατη αρχιτεκτονική που στηρίζει ολόκληρη τη σύνθεση.

Κάθε έργο λειτουργεί σαν ένα κινητικό νοητικό χάρτη: στρώματα μνήμης, παρορμήσεις, διαδρομές και συναισθηματικές δομές που συγκατοικούν σε ένα και το αυτό επίπεδο. Η φαινομενικά χαοτική κατάσταση διαπερνείται από συνειδητές αποφάσεις για πυκνότητα, κενότητα, ισορροπία, κορεσμό και οπτική κατεύθυνση.

Η επανάληψη πλαισίων, τροχιών, νεύρων γραμμών και κυκλικών πυρήνων δημιουργεί μια δική της γραμματική, αναγνωρίσιμη σε όλη τη σειρά. Δεν πρόκειται για ατύχημα ή καθαυτό αυτοματισμό, αλλά για μια έρευνα σχετικά με το πώς να μεταφράζεται η σκέψη, η ένταση και η ευαισθησία σε μια σύγχρονη ζωγραφική γραφή.

Η ακρυλική ζωγραφική αντικαθιστά εδώ μέρος της ακαμψίας του τεχνικού σχεδίου με μια πιο σωματική και φυσική παρουσία. Το έργο δεν κατασκευάζεται πλέον μόνο: συμβαίνει επίσης. Το ίχνυμα διατηρεί τη μνήμη της κίνησης, του χρόνου και της άμεσης κίνησης, διατηρώντας πάντα το ίδιο οπτικό σήμα που ορίζει το συνολικό της έρευνας.

Αυτά τα έργα εναλλάσσονται μεταξύ:

σχέδιο και ζωγραφική,
έλεγχος και επέκταση,
αρχιτεκτονική και αυτοματισμό,
γραφής και αφηρημένης έννοιας.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που προτείνει μια μοναδική οπτική γλώσσα, όπου η γλωσσική ένταση του γκράουτζου συνυπάρχει με μια αυστηρή εσωτερική δομή και όπου κάθε σύνθεση δρα ως άμεση επέκταση ενός νοητικού, συναισθηματικού και χωρικού συστήματος σε διαρκή μεταμόρφωση.