Sergio Romero - Entrelazamiento 8

Αυτό το έργο αποτελεί μέρος πρόσφατης εικαστικής έρευνας στην οποία η αυτόματη κίνηση, η χωρική δομή και η συμβολική επανάληψη μετατρέπονται σε μια κοινή οπτική γλώσσα. Αν και από την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνονται επιπόλαια ή αυθόρμητα, κάθε ένα γεννάται από μια διαδικασία παρατήρησης και εξευγενισμού που προέρχεται από ένα παλαιότερο έργο πολύ πιο αρχιτεκτονικό και ακριβές, αναπτυγμένο επί χρόνια με μαρκαδόρο, γραμμικό σχέδιο και χειροκίνητη κατασκευή του χώρου.

Σε αυτή τη νέα σειρά, αυτή η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται: μεταμορφώνεται.

Η γραμμή παύει να συμπεριφέρεται μόνον ως περίγραμμα ή δομή και αρχίζει να ενεργεί επίσης ως ενέργεια, ρυθμός και φυσική επέκταση πάνω στην επιφάνεια. Το gesture ελευθερώνεται, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ένα εσωτερικό σύστημα οργάνωσης. Τα σημάδια επαναλαμβάνονται, οι διαδρομές διασταυρώνονται, οι εντάσεις εξισορροπούνται και ο χώρος καθορίζεται από μια αόρατη αρχιτεκτονική που στηρίζει ολόκληρο το συμπλέγμα.

Κάθε έργο λειτουργεί ως νοητικός χάρτης σε κίνηση: στρώματα μνήμης, κίνητρα, διαδρομές και συναισθηματικές δομές που συμβιώνουν εντός ενός ίδιου επιπέδου. Ο φαινομενικά χαοτικός χαρακτήρας διέχεται από αποφάσεις συνειδητές σχετικά με τη πυκνότητα, το κενό, την ισορροπία, τον κορεσμό και την οπτική κατεύθυνση.

Η επανάληψη πλαισίων, τροχιών, νευρικών γραμμών και κυκλικών πυρήνων δημιουργεί μια δική της γραμματική που αναγνωρίζεται σε ολόκληρη τη σειρά. Δεν πρόκειται για ατύχημα ούτε για απόλυτο μηχανισμό, αλλά για μια έρευνα σχετικά με το πώς να μεταφράζεται η σκέψη, η ένταση και η ευαισθησία σε μια σύγχρονη ζωγραφική γραφή.

Η ακρυλική ζωγραφική αντικαθιστά εδώ ένα μέρος της δυσκαμψίας του τεχνικού σχεδίου με μια πιο σωματική και φυσική παρουσία. Το έργο πλέον δεν κατασκευάζεται μόνο: συμβαίνει επίσης. Το χαραγμένο σημείο διατηρεί τη μνήμη της κίνησης, του χρόνου και της άμεσης κίνησης, διατηρώντας πάντα το ίδιο οπτικό σήμα που ορίζει το σύνολο της έρευνας.

Αυτά τα κομμάτια εναλλάσσονται μεταξύ:

- σχεδίου και ζωγραφικής,
- ελέγχου και επέκτασης,
- αρχιτεκτονικής και αυτοματισμού,
- γραφής και αφαιρετικότητας.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που προτείνει μια δική της οπτική γλώσσα, όπου η έντονη εκδηλωτικότητα συνυπάρχει με μια εσωτερική αυστηρή δομή και όπου κάθε σύνθεση λειτουργεί ως άμεση επέκταση ενός νοητικού, συναισθηματικού και χωρικού συστήματος σε μόνιμη μεταμόρφωση.