Sergio Romero - Entrelazamiento 10

Αυτό το έργο αποτελεί μέρος μίας πρόσφατης εικαστικής έρευνας, στην οποία το αυτόματο- gesture, η χωρική δομή και η συμβολική επανάληψη μετατρέπονται σε μια κοινή οπτική γλώσσα. Παρότι με την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνονται παρορμητικά ή αυθόρμητα, κάθε στοιχείο γεννιέται από μια διαδικασία παρατήρησης και φιλτραρίσματος που προέρχεται από ένα παλαιότερο έργο, πολύ πιο αρχιτεκτονικό και ακριβές, αναπτυγμένο για χρόνια μέσω μαρκαδόρου, γραμμικού σχεδιασμού και χειροκίνητης κατασκευής του χώρου.

Σε αυτή τη νέα σειρά, αυτή η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται: μεταμορφώνεται.

Η γραμμή παύει να συμπεριφέρεται μόνο ως περίγραμμα ή δομή και αρχίζει να λειτουργεί και ως ενέργεια, ρυθμός και φυσική επέκταση στην επιφάνεια. Το γκρέισι (gesture) ελευθερώνεται, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ένα εσωτερικό σύστημα οργάνωσης. Οι συμβολισμοί επαναλαμβάνονται, οι διαδρομές διασταυρώνονται, οι εντάσεις εξισορροπούνται και ο χώρος περιορίζεται από μια αόρατη αρχιτεκτονική που στηρίζει ολόκληρη τη σύνθεση.

Κάθε έργο λειτουργεί ως νοητικός χάρτης σε κίνηση:
- στρώσεις μνήμης, αυτοσχέδιες παρορμήσεις, διαδρομές και συναισθηματικές δομές που συμβιώνουν μέσα σε ένα και μόνο επίπεδο.
- Το φαινομενικά χάος διέπεται από συνειδητές αποφάσεις σχετικά με πυκνότητα, κενό, ισορροπία, κορεσμό και οπτική κατεύθυνση.

Η επανάληψη πλαισίων, τροχιών, νευρικών γραμμών και κυκλικών πυρήνων δημιουργεί μια δική της γραμματική, αναγνωρίσιμη σε ολόκληρη τη σειρά. Δεν πρόκειται για ατύχημα ούτε για απόλυτο αυτοματισμό, αλλά για μια έρευνα σχετικά με το πώς μεταφράζεται η σκέψη, η ένταση και η ευαισθησία σε μια σύγχρονη εικαστική γραφή.

Η ακρυλική ζωγραφική αντικαθιστά εδώ μέρος της σκληρότητας του τεχνικού σχεδίου με μια πιο σωματική και φυσική παρουσία. Το έργο δεν χτίζεται πλέον μόνο: συμβαίνει επίσης. Το γραμμικό διατηρεί τη μνήμη της κίνησης, του χρόνου και της άμεσης χειρονομίας, διατηρώντας πάντοτε το ίδιο οπτικό σήμα που ορίζει το σύνολο της έρευνας.

Αυτά τα κομμάτια εναλλάσσονται ανάμεσα σε:

- σχέδιο και ζωγραφική,
- έλεγχο και επέκταση,
- αρχιτεκτονική και αυτοματισμό,
- γραφή και αφαιρετικότητα.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που προτείνει δικό της οπτικό λόγο, όπου η ένταση της χειρονομίας συνυπάρχει με μια αυστηρή εσωτερική δομή και όπου κάθε σύνθεση λειτουργεί ως άμεση επέκταση ενός νοητικού, συναισθηματικού και χωρικού συστήματος σε συνεχή μεταμόρφωση.