M. Perone (1982) - Anime Affini

Αrtista: M. Perone
Τίτλος: Anime Affini
Τεχνική: Λάδι σε καμβά
Διαστάσεις: 40 x 30 cm

​ M. Perone μεταφέρει στον καμβά μια ατμόσφαιρα αιωρούμενη ανάμεσα στο όνειρο και το μαγικό ρεαλισμό, ισχυρά δανειζόμενη από την αισθητική του προραφαηλιτισμού και από τον συμβολισμό του 19ου αιώνα.
​Στο κέντρο της σύνθεσης, που εξελίσσεται σε ένα οικείο κάθετο φορμά, μια νεαρή γυναίκα με λεπτές γραμμές και ελεφαντόχρωμη επιδερμίδα σφίγγει κοντά της μια κόκκινη αλεπού σε βαθιά και προστατευτική αγκαλιά. Η κόρη, με τα μάτια απαλά κλειστά και μια έκφραση απόλυτης γαλήνης, γέρνει το κεφάλι πάνω από το κεφάλι του ζώου, υποδηλώνοντας απόλυτη συναισθηματική και πνευματική ένωση. Η αλεπού, αντίθετα, στρέφει το μαγνητικό και επιφυλακτικό βλέμμα ευθέως προς τον παρατηρητή, υψώνοντας τον εαυτό της σε ένα φρουρό περήφανο αυτής της μυστικής στιγμής.
​Το στοιχείο με τη μεγαλύτερη οπτική επίδραση είναι ο εξαιρετικός συντονισμός χρωμάτων και μορφής μεταξύ των δύο υποκειμένων. Η μεγαλόπρεπη κόμη της γυναίκας, μια καταρράκτης σγουρών μπούκλων σε αποχρώσεις καστανές-ερυθρές, συγχέεται σχεδόν αδιάκοπα με τη μαλακή γούνα της αλεπούς. Η τεχνική εξειδίκευση του Perone φαίνεται στην επίμελλη απόδοση των λεπτομερειών: από τις μεμονωμένες τρίχες μέχρι τις εξαιρετικά λεπτές πινελιές που ορίζουν την υφή του τριχώματος του ζώου, μέχρι το υπέροχο ύφασμα της φορεσιάς της γυναίκας. Το μανίκι του φορέματος διακοσμείται με πολύπλοκους κεντημούς, πολύτιμα δαντελέματα και λεπτομέρειες που προσομοιώνουν μαργαριτάρια και χρυσές κλωστές, ικανές να αιχμαλωτίσουν το φως με μια ζωντανή μικρολαμπρότητα.
​Οι πρωταγωνιστές βυθίζονται σε ένα πλούσιο και κλειστοφοβικό φυσικό φόντο που υπενθυμίζει την έννοια του hortus conclusus. Πυκνή και εύφορη βλάστηση, κυριαρχούμενη από λαχταριστές ροζ ή ρουμπινί ανθίσεις, περιβάλλει τα πρόσωπα. Μικρές πινελιές γαλάζιων και μπλε λουλουδιών ξεπετάγονται από τα σκούρα φύλλα, δημιουργώντας έναν κομψό αντίθετο συντονισμό με τους θερμούς και κυρίαρχους τόνους του πίνακα.
​Το φως, απαλό και διάχυτο, φαίνεται να προέρχεται από το εσωτερικό των ίδιων των χαρακτήρων, φωτίζοντας τη σκηνή με έναν λυρικό φωτισμό. Το έργο διαμορφώνεται ως ποιητική και άχρονη αφήγηση για την πρωτόγονη αρμονία και την αδιατάραχτη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση της άγριας ύλης.