Giancarlo Valentini (1954) - Finestra - Giochi primaverili

Giancarlo Valentini - Ιταλία Σπέλοτο 1954
Παράθυρο με προσόψεις που ανοίγουν, με ελαιογραφία εσωτερικά
διαστάσεων 88 x 38 x 6 εκ.
έτος 2001
Έργο ευφυές,
Με παράθυρο που μπορεί να ανοίξει και βλέπεις ένα naïf τοπίο
Υπογεγραμμένο Με πιστοποιητικό γνησιότητας
Ο Giancarlo Valentini, ζωγράφος, γεννήθηκε το 1954 στο Spoleto, όπου ζει και εργάζεται μόνιμα.
Συνολικά από τα νεανικά του χρόνια ανακάλυψε το πάθος και την κλίση για τη ζωγραφική και τον ελκύει το στυλ Naif, το οποίο επαναπροσδιορίζει με το αδιαμφισβήτητο δικό του ύφος.
Απαθανατίζεται σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές, με συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν, μεταξύ άλλων, σε RAI 3, Radio estate RAI 2, Rete 4, Rete Sole, Umbria TV και Rete TV Ουκρανίας,
Το Spoleto, πόλη τέχνης, του προσφέρει μεγάλη προβολή, κυρίως εξαιτίας του Φεστιβάλ των Δύο Κόσμων, που συχνά ζωντανεύεται και από τις εκδηλώσεις που οργανώνει ο Valentini, είτε ατομικά είτε μέσω της Ένωσης Spoleto Arte, που ίδρυσε το 2002 και την οποία εξακολουθεί να προεδρεύει.
Έχει εκτελέσει πολυάριθμα επίσημα έργα σημαντικών πολιτιστικών-καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, μεταξύ των οποίων για τους “Πρωταθλήματα Ευρώπης στο τραπεζομίστι”, “Χριστούγεννα του Spoleto”. Μεταξύ των άλλων θυμίζουμε τις Ιστορικές Εκθέσεις των Της Δεκάδας Ζωγράφων της Via Margutta στη Ρώμη, τις ατομικές του εκθέσεις στη Βενετία, το Spoleto και την Ασίση, καθώς και εκείνες διεθνείς στο Κίεβο (Ουκρανία), στα Μουσεία της Λογοτεχνίας και Λαβρά, στο Landshut, Fussen, Shongan και Marktoberdorf (Γερμανία) και Presov (Σλοβακία).
Έχει κριθεί από δημοσιογράφους, κριτικούς τέχνης και ειδικούς, σε πλήθος καθημερινών εφημερίδων και περιοδικών, μεταξύ των οποίων οι Messaggero, Il Giornale, La Nazione, Il Resto del Carlino, Il Corriere dell’Umbria, Moto Sprint και Arte Leader. Έχουν γράψει γι’ αυτόν, μεταξύ άλλων, ο Alberto D’Atanasio, η Valentina Davidenko, ο Lino Procacci, ο Arduino Parente, ο Renzo Berti, ο Filippo Casciola, ο Paolo Ciri, η Rosanna Mazzoni, ο Sandro Morichelli, η Iole Garofalo.
Για τη ζωγραφική του, ο Valentini ορίζει τον εαυτό του ως εξής: «Πάντα με τραβούσε η ζωγραφική Naif, την θεωρούσα τον πιο άμεσο και αυθόρμητο τρόπο να μεταφράσω τις αισθήσεις μου. Με την τελειοποίηση της τεχνικής, από τον εσωτερικό μου κόσμο προέκυψαν ονειρικά εικονογραφήματα τοπίων στιγμών καθημερινής ζωής».
Πράγματι, η ζωγραφική του Giancarlo Valentini επαναλαμβάνει το κύριο θέμα της απεικόνισης της κοινωνικής πραγματικότητας πιο Humble και καθημερινής, σε φανταστική, ποιητική και μαγική απόδοση, χαρακτηριστική της ζωγραφικής Naif, αλλά την εντείνει με τις δικές του χαρακτηριστικές, πρωτότυπες τόσο στα θέματα όσο και στις συνθήκες: νυχτερινά αστέρια σε πανσέληνο, αγρούς, στέγες σπιτιών και εκκλησίες φανταστικών ιμπρικών χωριών πάντα καλυμμένων με χιόνι, ανάμεσα σε παιδάκια που γελούν, περιπατητές και κυρίες με δέσμες ξύλων και πεναρόριδες πετώντας...