Παλιό Μικρό Ιερό «Memento» – Παναγία των Λουρδών – Μπρούντζος με πατίνα και ασήμι – Αισθητική - Κρεμαστό κόσμημα - Fine800

Αντίκα Μικρο-Ιερό «Μέντω» – Η Κυρία της Λούρδης – Ορείχαλκος Πατημένος και Ασημένιο – Αισθητική Γοτθική WunderkammerΠεριγραφή: Διατίθεται ένα αντικείμενο με σαγήνη σκοτεινή και βαθιά ελκυστική: ένα φορητό ιερικό «βλήμα» από τις αρχές του αιώνα. Δεν πρόκειται μόνο για θρησκευτικό αντικείμενο, αλλά για ένα κομμάτι από την ιστορία της αφοσίωσης που κουβαλά σημάδια του χρόνου και της παράνομης πίστης.Η Αισθητική του Αγίου και του Κοινώς Απεριφραγμένο:Το Ρελικάριο: Ο ορείχαλκείνος κύλινδρος έχει αναπτύξει μια σκουρόχρωμη, βαθιά πατίνα, με φυσικές οξειδώσεις που του προσδίδουν μια σχεδόν αρχαιολογική εμφάνιση. Η επιγραφή «LOURDES», διαβρωμένη από τα χρόνια, αναβλύζει από το μέταλλο σαν μια σιγανή ικεσία.Η Εμφάνιση: Μέσα, προστατευόμενο από το μεταλλικό κέλυφος, κρύβεται μια μικροσκοπική Παναγία από ασημένιο μέταλλο. Το αγαλματάκι εμφανίζεται ως φάντασμα από ασήμι που αναδύεται από το σκοτάδι του χρυσού του θησαυρού του.Ατμόσφαιρα Σκοτεινή: Τέλειο για μια συλλογή Memento Mori, το κομμάτι αυτό ενσαρκώνει την γοτθική αισθητικής του ιερού αντικειμένου που πήρε τον δρόμο του με το πεδίο των χαρακτών, φθείρεμένο από το άγγιγμα των δαχτύλων και από τον πέρασμα των δεκαετιών. Ένας μικρός τοτέμ για προστασία από το άγνωστο.Γιατί να το έχεις:Αυτό το ιερό δεν έχει καθαριστεί σκόπιμα. Η ομορφιά του βρίσκεται ακριβώς στην παρακμή των υλικών και στη αντίθεση ανάμεσα στην λαμπρότητα του ασημιού που ξεθωριάζει και στην αυστηρότητα του παλιωμένου ορείχαλκου. Ένα απαραίτητο κομμάτι για όσους διακοσμούν χώρους με γοτθικό στυλ ή αναζητούν αντικείμενα που να αφηγούνται μια ιστορία μυστήριου και προστασίας.

Η Τελευταία Άμυνα: Η Παναγία της Λούρδης ανάμεσα στους Μάτρες

Το μέταλλο ήταν κρύο, τέτοιο κρύο που δάγκωνε τα δάχτυλα στα χαρακώματα του 1916. Ο Θωμάς δεν θυμόταν πια τη ζεστασιά ενός τζακιού, αλλά θυμόταν τέλεια το βάρος αυτού του μικρού κυλίνδρου ορείχαλκου στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του, ακριβώς πάνω από την καρδιά. Δεν ήταν σφαίρα, αν και είχε την ώρα της. Ήταν το «σιδερένιο του ιερό».Μια νύχτα, κάτω από ένα ουρανό που φωτίζονταν μόνο από τους κεραυνούς των ματ, ο Θωμάς το έβγαλε. Τα δάχτυλά του, βρωμισμένα από χώμα και καπνό, ξεβίδωσαν με προσοχή το σκουριασμένο κουκούλι. Η επιγραφή «LOURDES», χαραγμένη στο πλάι, είχε πλέον σχεδόν λυγιστεί από το συνεχή τριβί.Όταν το κέλυφος άνοιξε, η μικροσκοπική Παναγία από ασήμι φαινόταν να λάμπει φως από μόνη της ανάμεσα στις αντανακλάσεις των εκρήξεων. Ήταν μικροσκοπική, ύψους μόλις όσο ένα φαλάγγι, αλλά εκείνη τη στιγμή φαινόταν ένας γίγαντας που φύλαγε τη δική της ψυχή. Ο Θωμάς δεν προσευχόταν για τη νίκη, ούτε και για δόξα. Εψιθύριζε στο αγαλματάκι το όνομα μιας γυναίκας που τον περίμενε σπίτι και το άρωμα του φρεσκοψημένου ψωμιού. Ένα ξαφνικό σφύριγμα σχίζει τον αέρα. Η έκρηξη ήταν τόσο κοντά που η γη σηκώθηκε σαν μια μαύρη θάλασσα. Ώρες αργότερα, όταν τον βετερήτες τον βρήκαν, ο Θωμάς ήταν αδιάνοιαστος, θαμμένος κάτω από μια παλάμη λάσπης. Τον νόμιζαν νεκρό μέχρι που ένας από αυτούς είδε μια μεταλλική αντανάκλαση ανάμεσα στα σφιγμένα δάχτυλα του στρατιώτη. Ήταν το μικρό ιερό, που έμεινε θαυματουργικά σφιχτό στη γροθιά του. Ο κυλίνδρος είχε χτυπηθεί, το ορείχαλκο σημαδεύτηκε από ένα νέο βαθύ χάραγμα, αλλά η μορφή εντός ήταν άθικτη. Ο Θωμάς επέζησε, και μαζί του η μυστική του ασημένια ουσία. Σήμερα, εκείνο το κομμάτι μετάλλου φέρνει ακόμη τα σημάδια εκείνης της νύχτας. Η πατίνα του σκούρου χρώματος δεν είναι βρωμιά, είναι ο καπνός ενός πολέμου που μακριά· και εκείνη η πράσινη οξείδωση είναι ο ιδρώτας της ελπίδας ενός ανθρώπου ο οποίος, στο απόλυτα σκοτάδι, είχε ανάγκη κάτι μικρό για να το σφίξει ώστε να μη νιώθει μόνος.
Υπενθύμιση: το αντικείμενο φέρει σημάδια αποχρωματισμού και χρήσης που ενισχύουν τη γοητεία