Αρχαίος Ρωμαίος Terracotta Φανάρι λαδιού με πολλαπλά ακροφύσια, σε σχήμα τραπεζιού με ντόνατ - 91 mm

Αν Multi-Nozzle Ρωμαϊκός Τερακότα Λυχνία Πετρελαίου σε Σχήμα Τραπεζιού με Κύκλους Ψωμιών

Κουλτούρα / Περίοδος: Αρχαία Ρώμη
Ημερομηνία / Περίοδος: 2ος αιώνας μ.Χ.
Υλικό: Τερακότα
Διαστάσεις: 82 x 91 x 57 mm
Κατάσταση: Καλή κατάσταση, επισκευασμένη

Ούτε αποστολή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λόγω σύνθετων κανονισμών εξαγωγής σχετικά με πολιτιστικά αγαθά, αυτό το αντικείμενο δεν μπορεί να αποσταλεί εκτός ΕΕ. Παρακαλούμε να βεβαιωθείτε ότι έχετε διεύθυνση παράδοσης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν από τη συμμετοχή σε δημοπρασία.

Πληροφορίες προέλευσης:
Αναγνωριστικό Κτηριοστελέχους Αντικειμένου: 11

Με βάση τον τρέχοντα ιδιοκτήτη, αυτό το αντικείμενο αγοράστηκε από ιδιωτικό συλλέκτη, Ν.Ν., στη Νίψβεν, Ολλανδία.
Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης, ιδιωτικός συλλέκτης, Ν.Ν., από τη Νίψβεν, ανέφερε ότι το αντικείμενο βρισκόταν στη συλλογή του από άγνωστη ημερομηνία.
Σύμφωνα με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη, η λυχνία είχε προηγουμένως βρεθεί σε ιδιωτική συλλογή στην Ολλανδία από τη δεκαετία του 1960/1970.
Δεν διατίθετο περαιτέρω πληροφορία σχετικά με την παλαιότερη ιστορία ιδιοκτησίας από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη.

Ιστορικό Πληροφοριών:
Αυτό το ασυνήθιστο ρωμαϊκό τερακότα πετρελαίου λυχνία είναι διαμορφωμένο σε σχήμα μικρού τραπεζιού, ή μνήσας, ένα σχήμα που συνδέει αμέσως το αντικείμενο με θέματα οικιακής ζωής, παρουσίασης φαγητού και τελετουργικής έκθεσης στον ρωμαϊκό κόσμο. Η επάνω επιφάνεια, διατεταγμένη γύρω από τη γεμιστική οπή, είναι διακοσμημένη με αρκετά δαχτυλίδια ψωμιών, ενώ η κάτω πλευρά ενσωματώνει πέντε ξεχωριστές ακτίνες για τα φυτίλια. Αυτή η συνύπαρξη μορφής και λειτουργίας την καθιστά ιδιαίτερα διεισδυτικό παράδειγμα ρωμαϊκού κεραμικού σχεδιασμού, όπου οι χρηστικές συσκευές φωτισμού θα μπορούσαν επίσης να φέρουν συμβολική και οπτική σημασία.

Οι ρωμαϊκές λυχνίες πετρελαίου ήταν βασικά αντικείμενα στην καθημερινή ζωή, χρησιμοποιούνταν σε σπίτια, εργαστήρια, ιερά και εορταστικά περιβάλλοντα σε όλη την αυτοκρατορία. Παρείχαν τεχνητό φως μετά τη δύση του ήλιου και κατασκευάζονταν σε ποικιλία σχημάτων, από απλά τροχισμένα παραδείγματα μέχρι προσεκτικά χυτευμένα κομμάτια με εικονική ή συμβολική διακόσμηση. Λύχνες με πολλαπλούς ψήλους όπως αυτή προορίζονταν για ισχυρότερο φωτισμό από τις συνήθεις με ένα μόνο φυτίλι, καθιστώντας τες κατάλληλες για πιο εκλεπτυσμένα οικιακά εσωτερικά, τραπεζαρίες ή ρυθμιστικά με τελετουργικό χαρακτήρα.

Τα δακτυλιοειδή ψωμιά που παρουσιάζονται στην επάνω επιφάνεια γίνονται κατανοητά καλύτερα ως παραστάσεις ρωμαϊκών δακτυλίδιων ψωμιών παρά σε οποιοδήποτε μοντέρνο γαστρονομικό πλαίσιο. Τέτοια ψωμιά παρασκευάζονταν από αλεύρι σιταριού ή σπυρά και σχηματίζονταν με το χέρι, μερικές φορές ως δαχτυλίδια ή στεφάνες. Στον ρωμαϊκό κόσμο, το ψωμί δεν ήταν μόνο βασικό στοιχείο της καθημερινής διατροφής αλλά μπορούσε επίσης να φέρει κοινωνικές και θρησκευτικές συνδέσεις. Είχε ρόλο σε οικιακές θυσίες, εορταστικά γεύματα και τελετουργικά συμφραζόμενα, και οι απεικονίσεις του μπορούσαν να υποδηλώνουν αφθονία, φιλοξενία και τη ρυθμισμένη παροχή φαγητού σε οικιακό και ιερουργικό χώρο.

Ο σχεδιασμός σε μορφή τραπεζιού της λυχνίας φαίνεται να ενισχύει αυτή τη σύνδεση. Συνδυάζοντας την εικόνα του ψωμιού με ένα φωτιστικό, το αντικείμενο φέρνει μαζί αρκετά σημαντικά στοιχεία της ρωμαϊκής ζωής: φως, γεύμα, προσφορά και προβολή. Αυτό αντικατοπτρίζει τη στενή σχέση μεταξύ πρακτικών οικιακών δραστηριοτήτων και θρησκευτικού ή συμβολικού νοήματος στη ρωμαϊκή κουλτούρα, όπου το τραπέζι φαγητού και το οικιακό ιερό μπορούσαν να λειτουργήσουν και ως τόποι κοινωνικής και τελετουργικής σημασίας.

Τερακότινες λυχνίες αυτού του είδους παρήχθησαν μέσα σε μια οργανωμένη κεραμική παράδοση που παρείχε στον ρωμαϊκό κόσμο μαζικά χυτευμένα οικιακά σκεύη. Εργαστήρια ανέπτυξαν περιφερειακά στυλ ενώ συμμετείχαν σε ευρύτερα κοινά σχήματα και εικονογραφίες σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Τέτοια αντικείμενα κυκλοφορούσαν ευρέως μέσω εμπορίου και τοπικών αγορών, φτάνοντας τόσο σε αστικά όσο και σε επαρχιακά περιβάλλοντα. Η επιβίωσή τους σήμερα μαρτυρεί το βαθμό στον οποίο η ρωμαϊκή καθημερινότητα στηριζόταν σε τυποποιημένη, μα συχνά ορατά ευφάνταστη κεραμική παραγωγή.

Χρονολογείται στον 2ο αιώνα μ.Χ., αυτή η λυχνία ανήκει στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική περίοδο, μια εποχή κατά την οποία η οικιακή άνεση, ο πολιτισμός φαγητού και η οικία θρησκευτική πρακτική ήταν βαθιά ενσωματωμένα στην καθημερινή ζωή. Ως αντικείμενο που συνδυάζει τον φωτισμό με εικόνες συνδεδεμένες με φαγητό και προσφορά, προσφέρει πολύτιμη ματιά στο πώς οι Ρωμαίοι κατανοούσαν τη σχέση ανάμεσα στη διατήρηση, τον τελετουργικό και το κοινό περιβάλλον του σπιτιού. Αποτελεί μια απτή σύνδεση με τον αρχαίο κόσμο, όπου objects αυτού του τύπου έπαιζαν πρακτικό ρόλο στην καθημερινή χρήση ενώ ταυτόχρονα μετέφεραν ευρύτερο πολιτισμικό νόημα.