Tristan Mottier - Nordeuil - XL

30 εκδόσεις για αυτό το έργο
4/30 για εκείνο που εκτίθεται.
Διαστάσεις : 60/40 εκ.

Χαμένο σε ένα ψυχρό και ερημωμένο τοπίο, ένα μοναχικό σπίτι στέκεται απέναντι στην απέραντη έκταση. Το γκρίζο φως αποκαλύπτει ελάχιστα τα περιγράμματα, σαν να διστάζει να το δείξει ολόκληρο. Φαίνεται να στέκει όρθιο με ένστικτο, από πείσμα, από κούραση επίσης — όπως ο άνθρωπος που θα μπορούσε να ζει εκεί.

Γύρω του, τίποτα.
Η σιωπή, η ομίχλη, ο βαρύς αέρας που συνθλίβει τον κόσμο.
Μια ατμόσφαιρα που δεν προστατεύει: εκθέτει. Ξεγυμνώνει. Δείχνει αυτό που συνήθως κρύβεται.

Αυτό το σκηνικό δεν είναι τοπίο.
Είναι μια συναισθηματική κατάσταση υλοποιημένη.

Εκεί διαβάζει κανείς την εθελοντική απομόνωση, τη εσωτερική φθορά, τη στροφή από τον θόρυβο, την άρνηση του συστήματος, την αναζήτηση ενός μέρους όπου μπορεί κανείς να αναπνεύσει — ακόμη κι αν ο αέρας είναι βαρύς.
Είναι μια ωμή, σχεδόν πρωτόγονη, όραση ενός άνδρα που επέλεξε να εξαφανιστεί λίγο για να βρει τον εαυτό του ολόκληρο.

Το σπίτι γίνεται καθρέφτης:
ένας ευάλωτος, επίμονος καταφύγιος, χτισμένος στα σύνορα της ανθεκτικότητας και της εγκατάλειψης.
Ένα καταφύγιο για εκείνους που βαδίζουν μόνοι, για όσους συνεχίζουν παρά την κόπωση, για όσους γνωρίζουν την κατάθλιψη χωρίς ποτέ να χρησιμοποιήσουν τη λέξη.

Το έργο συλλαμβάνει αυτή τη στιγμή όπου ο άνθρωπος δεν τρέχει πια μακριά από τον κόσμο…
αποξενώνεται.
Γινόμαστε άλλοι.
Γινόμαστε ερημίτης του εαυτού μας.