Anton Kaestner - #421 - S - " Menorca #4 ".

#421 - S - " Menorca #4 ".
Μοναδικό κομμάτι, πρωτότυπο έργο του Anton Kaestner, direttamente dall'atelier parigino.

Acrylic spray σε πλάκα από Plexiglas 3mm.
Αυτός ο πίνακας δεν είναι εκτύπωση. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο έργο που ζωγραφίστηκε σε πολλές στρώσεις χρωμάτων και/ή σπρέι, με λαμπερό φινίς "glossy", παρόμοιο με την εφαρμογή ρητίνης, και είναι μοναδικό.

Διαστάσεις : Ίντσες 11,4 * 9,1 * 0,12 / 29 * 23 * 0,3 εκ. χωρίς κορνίζα.
Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κορνίζα.
Κορνίζα ποιότητας γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο, κωδικός 34 (Ίντσες 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 εκ.) προτεινόμενη και διαθέσιμη κατά τη μεταφορά με πρόσθετο κόστος 70€.

Το έργο φέρει την υπογραφή στον πίσω μέρος.
Ένα πιστοποιητικό γνησιότητας το συνοδεύει.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλιση.

Ο Anton Kaestner είναι ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας ελβετικής καταγωγής, που διαμένει στο Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη 18/28 Ιουνίου 2026.

"Βιογραφία

Γεννήθηκα στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πολιτιστικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα είχε αξία στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, που με επηρέασε και έβαλε τον σπόρο για το πάθος που θα γίνουν στη συνέχεια η ζωή μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε σημειωματάρια A4 και αργότερα A3. Αρχικά με προσέλκυσε ο μη-αναπαραστατικός πίνακας και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς αντηχούσαν την εξερεύνησή μου για την ύπαρξη, τη μελαγχολία και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος προς το να γίνεις truly καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες ασχολήθηκα με διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με μετέφερε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, Βέλγιο, σε όλη την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν την προοπτική, εκθέτοντάς με σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Α wherever πήγαινα, βυθιζόμουν στις τοπικές σκηνές τέχνης και συνδεόμουν με την δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά το επίκεντρο στην επιχειρηματική καριέρα, η τέχνη ήταν πάντα μέρος μου, σιωπηλά να βράζει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής άσκησης για μένα—ένας τρόπος να σπάσω τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό μου εαυτό.
Πάντα έχω βρει τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω πραγματικές εμπειρίες. Μέσα από την τέχνη μου, πάντα ήλπιζα να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική προοπτική και να στοχαστούν τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά τη συνταξιοδότησή μου από την επιχειρηματική καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το εργαστήριό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνομαι ολοκληρωτικά στην τέχνη μου. Στο τέλος του 2023 ξεκίνησα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα μου και, προς έκπληξή μου, τα έργα μου κέρδισαν γρήγορα αναγνώριση, βρίσκοντας οίκους σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, κυρίως στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και το Ηνωed Απειλα Ολλανδία.

Artistic CV

Η πρώτη μου ατομική έκθεση, "Échos", που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, απομακρυσμένη από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικούς χρωστικούς και σπρέι στο πίσω μέρος ανακυκλωμένου εξαγωγικού Plexiglas, μια ελαφριά, λειάνει, λαμπερή και μερικές φορές ευαίσθητη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με εμποδίζει να βλέπω το έργο καθώς εξελίσσεται. Δεν έχω οπτική ανάδραση ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας—κάτι που καλωσορίζω. Επιτρέπω "τυχαία πειράματα"—ό,τι πάει—για να αγγίξω το αποτέλεσμα, τις στρώσεις και τα καθρέφτικά εφέ που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι τελικά εκτίθεται. Αυτή η προσέγγιση που συνδέεται με τη διαδικασία αποκάλυψης/σταθεροποίησης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης πλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχισμένος όταν αναγνωρίζω «απαραίτητα απολύτως», δηλ. αυτό που είμαστε πιθανόν να ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε μέσα στη σιωπή και το φως.
Κρατάω τη προσέγγισή μου συνειδητά απλή. Ούτε συναισθήματα ούτε θεωρητικές αντιλήψεις αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε γρήγορη κατανάλωση ούτε πνευματικοποίηση/ πνευματική κατοχή, αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αοράτων της ιστοριών, η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για τη «ζωή στον πυρήνα της ζωής», «le vif» όπως θα έλεγε ο Γάλλος μάστερ SF Αλαν Νταμαζίo.
Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να θυμίζει τη διαφάνεια και τη φωταύγεια του stained glass, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένο. Επιπλέον, το Plexiglas προσφέρει στον πίνακα μια φλούδα που λαμπυρίζει όπου κανείς μπορεί να διακρίνει τη δική του σιλουέτα, διαφορετική για κάθε καινούριο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτό καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, ακόμα και η απουσία των τμημάτων, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι το παιχνίδι ανάμεσα στο «λεπτομέρειες για το κοντινό» & το «απόσταση για ολόκληρο» θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τα δικά τους εσωστρεφή ταξίδια.
Δεν διεκδικώ ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με αυτό που μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς βρίσκω ικανοποίηση στη συνέχεια διεργασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, με ωθεί να βελτιώσω τις δεξιότητές μου και να εξερευνήσω περισσότερα ό,τι μπορώ να επιτύχω. Για μένα η ζωγραφική είναι μια καθημερινή τέχνη, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσουν σημαντικές συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Ζαν Μπαζέιν: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν».

Anton Kaestner