Albertus Patavinus - In evangelia- nice postincunable -contemporary binding - 1529

(ΘΡΗΣΚΕΙΑ; ΘΕΟΛΟΓΙΑ; ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΑΚΟΣ ΔΕΡΜΑΤΟΣ) ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΝΤΑ ΠΑΝΤΟΒΑ (περ. 1269 μ.Χ.-1323 ή 1328)
Αλμπέρτι Παταβίνι ερημίτης, Αυγουστινιανός διδάσκάλος Παρισίων, ο πλέον διακεκριμένος κήρυκας εις τα Εὐαγγέλια των Αγίων, ορισμένα εξ αυτών εξαιρετικά ωφέλιμες ομιλίες. Τορίνο, εν τοις οίκοις Αντονίου Ρανότι, 1529.
§ 4to (250x154); [22], CCCL (recte 358), [2] φύλλα. Σελίδα τίτλου τυπωμένη σε κόκκινο και μαύρο, εντός ξυλογραφικού αρχιτεκτονικού πλαισίου με μικρό πορτρέτο του συγγραφέα στην άνω μοίρα. Ξυλόγλυπτες αρχικές. Ωραίο σύγχρονο καφέ δέρμα, πλούσια με εσοχές. Αρχαίες υπογραφές ιδιοκτησίας. Αδιάφοροι περιθωριακοί λεκέδες σε ορισμένα φύλλα, περιστασιακή ήπια οξείδωση. Πολύ καλή αντίτυπο.
Έκδοση Τορίνο του δέκατον έκτου αιώνος (πιθανώς η πέμπτη ποτέ) αυτού του έργου θρησκευτικής ρητορείας του Αυγουστινιανού Αλμπέρτου ντα Πάδοβα, πολύ σπάνιο όπως όλα τα τόμοι τυπωμένοι από τον Ρανότο. Το περιμετρικό του προσώπου μπροστά αποτελεί το ίδιο σχέδιο που χρησιμοποιήθηκε ήδη από τον Πόρρο το 1527 για το «Praeconum omnia in Evangelia» από τον ίδιο συγγραφέα. Η προπαρασκευαστική επιστολή προς τον αναγνώστη προέρχεται από τον Τορινό Αυγουστινιανό Αύγουστος Μαρία Περατσχίνο (ή Περατσχίνι); ορισμένες λατινικές ποιητικές συνθέσεις από τον Αυγουστινιανό Γκόφροντο Μονταναρί και τον Fra' Pellegrino da Moncalieri περιλαμβάνονται. Στις πληθώρα περιθωριακών σημειώσεων συνήθως αναφέρονται αποσπάσματα από τον Εράσμο, ο οποίος ορίζεται στην προμετάφραση του Περατσχίνου ως «Κικέρων ο Ολλανδός».
Αβέβαιη παραμένει η ημερομηνία θανάτου του Αλμπέρτου ντα Πάδοβα· γενικά θεωρείται ότι υπήρξε μαθητής του Ετζίδιο Ρωμανούς στο Παρίσι, αν και αυτό δεν αποδεικνύεται. Διευρυμένος κήρυκας στη Μ Bologna και Παρίσι, ο Αλμπέρτο ορίστηκε από τον Πάπας Μπινοφόιο Α' ως αποστολικός κήρυκας σε αναγνώριση της φήμης του· άφησε αρκετά έργα θρησκευτικής ρητορείας και βιβλικής ερμηνείας. Η πόλη του Παδούα ύψωσε μνημείο προς τιμήν του Αλμπέρτου ντα Πάδοβα, όπου τιμάται ως «στενάζων στήλος των μαθημάτων και ύψιστο λαμπερό κέντρο του χριστιανικού κράτους». Ο Αντόνιο Ρανότο, δραστήριος μεταξύ 1516 και 1531, αρχικά (1516-18) σε συνεργασία με τον Νικολά Μπενεντέτι, και έπειτα (1519-20) με τον Ευστάχιο Μπερτ, συνέχισε αργότερα τη δραστηριότητά του αυτόνομα.
 ΑΓΚΟΣΤΙΝΟΣ M. ΓΙΑΚΟΜΙΝΙ Αλμπέρτο ντα Πάδοβα Στο: Dizionario Biografico degli Italiani; ΒΕΡΣΑΝΟ ΒΕΓΚΕΪ, Ι, σ. 36, αρ. 98; ΣΑΝΤΕΡ, 197· Κατάλογος των βιβλίων που συνιστούν τη βιβλιοθήκη του εκλιπόντος Μ. Κόντε Τζακ Μαανζόνι, Ι, σ. 99; EDIT, A-771. Σχετικά με τον Ρανότο: ASCARELLI La tipografia cinquecentina italiana σ. 102.