GIOVERDI 1960 - BARCHE AL SOLE

GIOVERDI 1960 (ψευδώνυμο του Mario Verdini). Ο καλλιτέχνης αναπτύσσει την ερευνητική του ζωγραφική γλώσσα μέσα σ’ έναν δομημένο διάλογο ανάμεσα στη μνήμη του ιστορικού χρόνου και στην Αβία της εποχής. Η εκπαίδευση, βαθιά ριζωμένη στη μελέτη της βυζαντινής τέχνης και στην πειραματιστική αξιοποίηση αρχαίων τεχνικών - από τον ένεγκαστο μέχρι τη γαλακτική τεχνική με αυγό - μεταφράζεται στη δημιουργία ακρυλικών έργων με νέα εξελικτική μορφή μια συντεταγμένη γραφή όπου η παράδοση και η σύγχρονη εποχή συντονίζονται σε μια μορφολογική ισορροπία που επαναφέρει την αξία του χρόνου και της στρωμάτωσης. Η παραγωγή της ζωγραφικής του καλλιτέχνη παρουσιάζει κατά κύριο λόγο ακατοίκητες πόλεις και λιμναία τοπία, σχεδιασμένα σύμφωνα με συνθέσεις φορτισμένες με μεταφορική αξία. Αποτέλεσμα είναι μια σιωπηρή επικοινωνία, σε ισορροπία ανάμεσα σε ονειρική όραση και αίσθηση του πραγματικού, όπου η απουσία ανθρώπινης φιγούρας ενισχύει την αφηγηματική ένταση. Τοποθετημένες ανάμεσα σε εικονογραφία και σύγχρονη αισθητική, οι ζωγραφιές του GIOVERDI αντανακλούν πάνω στον χρόνο, την απουσία και την αντίληψη, βρίσκοντας θέση σε θρησκευτικά περιβάλλοντα, ιδιωτικές συλλογές και εκθεσιακούς κύκλους στην Ιταλία, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Barche al sole (λάδι σε καμβά 60x80) είναι ένα πίνακας με έντονα γεωμετρική και στυλιζαρισμένη γλώσσα, που μεταδίδει μια αίσθηση ηρεμίας, ισορροπίας και μεσογειακού φωτισμού. Η σύνθεση παρουσιάζει δύο μικρά σκάφη που αποδίδονται από ψηλά με αφαιρετικές και ουσιαστικές μορφές. Τα εσωτερικά των σκαφών είναι σημαδεμένα από ανοιχτά πάνελ που δημιουργούν ρυθμό και καθοδηγούν το βλέμμα κατά μήκος των κυρτών γραμμών των hulls. Το φόντο κυριαρχείται από μια ευρεία γκρι-μπλε επιφάνεια που υπαινίσσεται το ακινητοποιημένο νερό του λιμανιού. Μερικοί κατακόρυφοι πασσάλοι, θυμίζουν τα δέστρια και εισάγουν ένα στοιχείο σταθερότητας που αντιτίθεται προς τις μαλακές μορφές των σκαφών. Στο άνω και κάτω μέρος του πίνακα εμφανίζονται ευρείες επιφάνειες θερμών χρωμάτων - ώχρα, χρυσό κίτρινο, κόκκινο πλίνθο και μπεζ - που θυμίζουν το έντονο φως του ήλίου και τα μόλου του λιμανιού. Αυτοί οι γεωμετρικοί όγκοι δεν περιγράφουν με ακρίβεια ένα πραγματικό χώρο, αλλά συμβάλλουν στη δημιουργία μιας σχεδόν αφηρημένης συνθέσεως, βασισμένης στην αρμονία μεταξύ μορφών και χρωμάτων.

Το έργο μεταδίδει μια αίσθηση σιωπής και αναστολής, σαν τα σκάφη να είναι ακίνητα κατά τις πιο φωτεινές ώρες της ημέρας. Το φώς δεν απεικονίζεται ρεαλιστικά, αλλά μέσω της χρήσης θερμών και λαμπερών τόνων που envelop/περιβάλλουν ολόκληρη τη σκηνή, αποδίδοντας μια ήρεμη και εννοητική ατμόσφαιρα του θαλασσινού τοπίου: δεν διηγείται ένα επεισόδιο, αλλά evokes μια στιγμή γαλήνης, όπου η απλότητα των μορφών και η χρωματική ισορροπία γίνονται οι πραγματικοί πρωταγωνιστές του έργου.