Plinio Martelli - Untitle

Ολόκληρη φωτογραφία με πλαίσιο διαστάσεων 73x53

Ο Plinio Martelli (1945-2016) ανέπνεε τέχνη από παιδί: ο πατέρας του και ο παππούς του ήταν, πράγματι, ζωγράφοι. Ο πρώτος ήταν κοντά στους Menzio, Quaglino και Fico, ο δεύτεος στους Carrà, Bonzagni και Malerba. Από τα πρώτα του βήματα, μετά την φοίτηση στην Ακαδημία Albertina υπό την καθοδήγηση Paulucci και Calandri, συμμετέχει σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις, ανάμεσά τους το ιστορικό Fluxus του 1967 στον χώρο της γκαλερί Il Punto και, την επόμενη χρονιά, στην έκθεση του Marcello Rumma, επιμεληθείσα από Germano Celant, «Arte Povera + Azioni Povere», στο Αμάλφι, προτού εγκαταστήσει τη πρώτη ατομική του έκθεση το 1969 στην περίφημη γκαλερί Christian Stein, με την οποία ξεκινά μια συνεργασία που προβλέπεται να διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η δουλειά του στρέφεται άμεσα προς μια αναζήτηση της μεταμόρφωσης της γλώσσας της τέχνης μέσω της χρήσης ασυνήθιστων υλικών, συγκερασμένων σε γλυπτά που είναι υποβλητικά και εκκεντρικά. Σημαντικές θεωρούνται οι εκθέσεις του στις δεκαετίες του εβδομήντα στην γκαλερί LP220, όπως και η πειραματική του προσέγγιση στον κινηματογραφικό τομέα, που του εξασφάλισε πρόσκληση στη Μπιενάλε της Βενετίας του 1978.

Πολυεχινής καλλιτέχνης, ο Martelli δοκιμάζεται με τη φωτογραφία ως μεταφορά της ζωγραφικής, χτίζοντας ένα προσωπικό ύφος που είναι ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο χάρη στην αξιοποίηση του φωτός με σκοπό τη διερεύνηση της υπαρξιακής διάστασης των θεμάτων του.

Πρωτοπόρος στην ανάδυση και πάλι της τατουάζ ως μορφή καλλιτεχνικής και αφηγηματικής έκφρασης, στη συνέχεια διερεύνησε τον κόσμο της ερωτικής τέχνης στις πιο ιδιωτικές και συχνά ακραίες του πτυχές. Ενθουσιασμένος από πάντα με την ιδέα του «Σώματος που αποτυπώνεται και Χαράσσεται», ανασύρει Σέτ Φωτογραφικά που προκαλούν μια ατμόσφαιρα κλασικού, γοτθικού, νουάρ και ερωτικού χαρακτήρα, με γούστο Trash, αλλά με ειρωνεία και προκλητικότητα.

Μία «Μίζς εν Σείν» μέσα από εικόνες με αναζωπυρωμένες φλέβες, όπου η κατασκευή προσεγγίζει την ιδέα του «Πορτραίτου στο Στούντιο», με προφανείς αναφορές στη Γλυπτική Κλασσική και Μανιεριστική και μια εικονογραφία που ιδεατά αποκτά Φετιχιστική διάσταση, που μας παραπέμπει στην αισθησιακότητα παλαιότερων ερωτικών εικόνων.

Το σώμα της «Μοντέλας» εξυψώνεται από το Τατουάζ «ως μεταφορά της Πινακογραφίας» ταυτόχρονα καταπιεσμένο και αλυσοδεμένο από τις σκιές και τα φώτα των οντισιόν και από τα αντικείμενα που συνθέτουν το «Πορτρέτο», όλα μετατρέπονται σε αλχημικό, μυστήριο και αισθησιακό κόσμο, συνενώνοντας μια αναπαράσταση της εικόνας της Διαφορετικής Αισθητικής, παρωδικά με μια αναιδή, πολύτιμη ειρωνεία.

Το έργο του έχει εκτεθεί σε όλο τον κόσμο σε ιδιωτικές γκαλερί και δημόσια μουσεία: Τορίνο, Μιλάνο, Μπολόνια, Μπόλζνο, Παρίσι, Κολωνία, Σίδνεϊ, Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Βαρκελώνη, Πάλμα ντε Μαγιόρκα, Βρυξέλλες. Τα έργα του αποτελούν μέρος των συλλογών διαφόρων μουσείων, μεταξύ των οποίων το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Τορίνο.