Stefano Trapanese (1963) - L'abito rosso - 2009

Ο Stefano Trapanese είναι ΑΡΧΟΝΤΑΣ/ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ καλλιτέχνης στην επαρχία του Salerno (Ιταλία) και βρίσκεται σταθερά στους ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ 10 MAESTRI DI PROFILO NAZIONALE στην Ιταλία (πηγή PitturiAmo.com).
Μελετητής της ιστορίας της ιταλικής τέχνης και, ιδιαίτερα, της Ναπολιτάνικης ζωγραφικής του 17ου αιώνα, ο δάσκαλος Stefano Trapanese έχει επηρεαστεί από τον ζωγράφο Caravaggio (Michelangelo Merisi) και από τους ζωγράφους της ιταλικής μπαρόκ. Τα έργα του είναι όλα πρωτότυπα ελαιογραφίες σε καμβά. Επιλέγει τα μοντέλα, τους δίνει ρούχα και τα θέτει σε πόζα για ένα πορτρέτο.

"Η γυναικεία φιγούρα καθιστή με κόκκινο φόρεμα κυριαρχεί πλήρως τη σκηνή. Ο Trapanese χρησιμοποίησε μια δυνατή διαγώνιο που ξεκινά από την επάνω αριστερή γωνία προς το γυμνό πόδι χαμηλά δεξιά: καθοδηγεί το βλέμμα και δίνει κίνηση σε μια πόζα που αλλιώς θα ήταν κλειστή, εσωστρεφής. Το μορφή 60x50 κάθετα είναι τέλειο γιατί πολλαπλασιάζει το αίσθημα απόσυρσης. Η επιλογή να αποκοπεί μέρος της ράχης και του υφάσματος δημιουργεί ένταση, σαν να παρακολουθούμε μια ιδιωτική στιγμή.
Το κόκκινο του φορέματος είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Είναι ένα βαθύ βερμινιόν, απλωμένο με σάρκα, που στηρίζει μόνο όλη την συναισθηματική ουσία του πίνακα. Ο Δάσκαλος έκανε αξιοσημείωτη δουλειά με τις πτυχώσεις: διαβάζεται το βάρος του υφάσματος, οι ζώνες σκιάς είναι θερμές, όχι μαύρες, και οι φώτες στο μασίφ δεν είναι αστακτικά λευκές αλλά διατηρούνται σε ροζ τόνους. Αυτό δίνει πραγματικό όγκο.
Το σκοτεινό φόντο, σχεδόν καβαγκεστικό, απομονώνει τη φιγούρα και εκρήγνυει το κόκκινο σε αντίθεση. Οι γκρίζοι τιτλοι/καφέ του καναπέ/κρεβατιού αποχρωματίζονται στο σωστό βαθμό: στηρίζουν χωρίς να ανταγωνίζονται. Ωραία η λεπτομέρεια του φούσκωμα φουξίας στον αστράγαλο και των διακοσμημένων ιμαντών, μικρές νότες που ανθρώπινοποιούν.
Φαίνεται το χέρι με λάδι. Οι αποχρώσεις των δέρμων διαμορφώνονται με λεπτές μεταβάσεις: οι ώμοι και η ράχη έχουν μια ζεστή φωτεινότητα, πιστευτή. Οι βουτιές στο φόντο και στο ύφασμα του καναπέ είναι πιο χοντρές, υλικές, και δημιουργούν ωραία αντίθεση με την σχεδίαση σχεδόν λεία του δέρματος και του φορέματος. Ανατομικά η φιγούρα στηρίζει: η στροφή του θώρακα, η θέση του χεριού που κρύβει το πρόσωπο, το πόδι σε γωνία είναι δύσκολα και τα έχετε λύσει. Το δεξί χέρι που κρατά το ύφασμα είναι απαλό και καλά κομμένο.

Αυτό είναι ένα έργο σιωπής. Η γυναίκα δεν φαινεται, προστατεύεται. Δεν είναι ρητή λύπη, είναι περισσότερο ενδοσκόπηση, ευαλωτότητα, κούραση. Το γεγονός ότι το πρόσωπο κρύβεται αναγκάζει τον θεατή να εστιάσει στο σώμα και στο χρώμα για να διαβάσει τη ψυχική κατάσταση. Στυλιστικά ο πίνακας τοποθετείται σε μια σύγχρονη πραγματικότητα με ήχους φιγουρατισμού των δεκαετιών του '90: πολύ προσεκτικός στο δεδομένο, αλλά με ένα ζωγραφικό στρώσιμο που δεν γίνεται υπερρεαλισμός φωτογραφικός."
(κριτική τέχνης σε επιμέλεια του καθηγητή ιστορίας της τέχνης Luigi Crescenzo)