C.C.S. Crone - Gymnasium en liefde - 1936

Εξαιρετικά σπάντη πρώτη έκδοση αυτού του σημαντικού αλλά σχεδόν ξεχασμένου και νεκροφόρου νέου Ουτρέχτη συγγραφέα.

Εισαγωγή από Van Oldenburg Ermke
Σχέδια από Mies Crone
Εκδόθηκε ως In Liefde Bloeyende Egelantier νούμερο 3.

Κατάσταση: Δερμάτινη-αλληλοσυναρμογή paperback με χαλαρό εξώφυλλο. Η ράχη με μερικές υγρασιακές κηλίδες. Αφαιρέθηκε εξλβρίς από το μπροστινό τσητ στο σελιδοδείκτη, αλλιώς πολύ καλή κατάσταση.

● Cornelius Carolus Stephan Crone (Utrecht, 26 Δεκεμβρίου 1914 – Arnhem, 9 Νοεμβρίου 1951) ήταν Ολλανδός συγγραφέας με λυπημένες, συνήθως σε Ουτρέχτη τοποθετημένες ιστορίες.

Μόλις αποφοίτησε από το γυμνάσιο, ο Crone αφιέρωσε ολόψυχα τον εαυτό του στη λογοτεχνία. Δεν είχε σταθερή απασχόληση, περιστασιακά κέρδιζε ένα μικρό ποσό με κριτική βιβλίου. Το 1934 επιχείρησε, με τη βοήθεια του θείου του Jan Engelman, να δημοσιεύσει τη νουβέλα Gymnasium, με αναμνήσεις από το σχολικό του χρόνο, αλλά ο Engelman την βρήκε κατώτερη των προσδοκιών. Ο P.H. Ritter jr., ο φημισμένος λογοτέχνης και κριτικός, που φημίζονταν ότι είχε μια καλή κουβέντα για τον καθένα και ο οποίος εγκύρθηκε από τον Crone, συνέστησε να παρουσιαστεί σε μια Ουτρέχικη εφημερίδα για να το δημοσιεύσουν ως σελίδα feuilleton, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Ο Crone συνέγραψε ένα αναθεωρημένο και εκτενέστερο διάβασμα του Gymnasium με τον τίτλο Gymnasium και αγάπη και τελικά κατάφερε να βρει εκδότη: το 1936 το βιβλίο κυκλοφόρησε στην Εγελαντιέρ της καθολικής εκδοτικής Vox Romana στο Ρότερνταμ. Κανείς λιγότερο από τον διάσημο στην εποχή του ποιητή και κριτικό Victor E. van Vriesland το εξέτασε στην NRC, αλλά μάλλον φειδωλά· ωστόσο το έργο τον θύμιζε εδώ και εκεί τον Nescio.

Από την κριτική του Victor van Vriesland: «Η ζωή, η πραγματικότητα, το σχήμα λείπουν, αλλά ίσως αυτά να είναι υπερβολικά απαιτητικά επιθυμητά σε αυτό το παιχνίδι, όπου ο δημιουργός δεν επέδειξε καν την προσπάθεια να φανούν δύσκολα. Δεν υπάρχει μακρηγορία· σχεδόν ούτε μια κλωστή. Αλλά αυτή η παράξενη, καλογερική, ασαφής τονικότητα, που μάλλον προσβάλλει με παιδαριώδεις ατασθαλίες ή ατυπώματα λέξεων παρά ακολουθεί την συναισθηματική προδιάθεση, είναι, εξαιτίας της συντομίας του στυλ, ακόμα αποδεκτή.
Έτσι το συγκεκριμένο μικρό βιβλίδιο έγινε εξαιρετικά παράξενο, στα καλύτερα τμήματά του – και μόνον εκεί – εξίσου υπενθυμίζοντας τον Nescio ή τον Belcampo, και με μια ελαφριά μελαγχολία πίσω από το γέλιο (είναι απίστευτο πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν σε αυτόν τον αιώνα σε τόσες σελίδες).
Η κωμωδία είναι γελώντας από τα θύματα του πνιγμού και ξηρά κωμωδία – περισσότερο ξηρή παρά κωμική.»