Ύστερη Ρωμαϊκή / Πρώιμη Βυζαντινή Μπρούντζος RARE θυμιατήρι με ελληνική επιγραφή

ITEM: θυμιατήριο με Ελληνικό επιγραφικό κείμενο
ΜΕΤΑΛΛΟ: Χαλκός
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Αργο Ρωμαϊκή / Βυζαντινή
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 4ος - 6ος αιώνας μ.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 295 mm x 87 mm διάμετρος
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλό 상태
ΚΑΤΑΓΟΡΑ: Από γερμανική ιδιωτική συλλογή, αγορασμένο μεταξύ 1970 - 1980

Παρέχεται με Πιστοποιητικό γνησιότητας και Άδεια εξαγωγής.

Αν υποβάλετε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, θα χρειαστεί να αιτηθεί εξαγωγική άδεια για τη χώρα σας και η αποστολή θα διαρκέσει από 3 έως 5 εβδομάδες.

Κατά την μετάβαση από την Ύστερη Ρωμαϊκή περίοδο προς την πρώιμη Βυζαντινή περίοδο, τα θυμιατήρια, ή θυματέρια, εξελίχθηκαν από απλά λειτουργικά αντικείμενα σε περίπλοκα σύμβολα τόσο οικιακής πολυτέλειας όσο και θρησκευτικής αφοσίωσης. Συνήθως χυτό σε κράματα χαλκού ή μπρούντζου, τα αγγεία αυτά συχνά διέθεταν τριπόδι βάση και κεφαλόκαρπο καπάκι διαπερατό, ώστε να διαφεύγει ο αρωματικός καπνός στοιχείων λιβανιού ή τότες. Ενώ τα παλαιότερα ρωμαϊκά σχέδια προτιμούσαν κλασικά μοτίβα όπως δάφνινα κλαδιά ή γάτες πατήματα, η μετέπειτα βυζαντινή επιρροή εισήγαγε πιο αρχιτεκτονικά σχήματα, με ορισμένα θυμιατήρια να θυμίζουν ναούς με θόλους ή μικροσκοπικούς πύργους, αντικατοπτρίζοντας την εποχή με την προδιάθεση για ιερό χώρο.

Η χρήση αυτών των αντικειμένων εκτείνεται πέρα από την οσφρητική απόλαυση, αποτελώντας ουσιώδες στοιχείο στην λατρεία της πρώιμης χριστιανικής εκκλησίας. Σε εκκλησιαστικά περιβάλλοντα, ο αναδυόμενος καπνός συμβόλιζε τις προσευχές των πιστών που υψώνονται στον ουρανό, και ο ρυθμικός ταλαντευόμενος κρεμαστών θυμιατηρίων, ή τυρούβλων, έγινε αισθητικό σημείο της Θείας Λειτουργίας. Αυτές οι επιπλέουσες εκδόσεις συχνά διακοσμούνταν με αποτυπώματα από τη ζωή του Χριστού ή των Αποστόλων, μετατρέποντας ένα χρηστικό αντικείμενο σε «οπτικό κήρυγμα» που μπορούσε να εκτιμηθεί τόσο από το ιερατείο όσο και από τη συναγωγή.

Η τεχνολογική και καλλιτεχνική αρτιότητα στους 4ο έως 7ο αιώνες επέτρεψε λεπτά σχέδια ανοιχτής εσωτερικής διακόσμησης που παίζαν με το φως και τη σκιά. Οι τεχνίτες χρησιμοποιούσαν τη μέθοδο του απώλειας κηρός, για να δημιουργήσουν ευπαθή γεωμετρικά πρότυπα και κληματίδες που συχνά χρυσώνονταν ή ένθετες με ασήμι, ώστε να συλλαμβάνουν το φλας του κεριού μιας βασιλικής ή άνετης βίλας. Καθώς η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετατοπιζόταν προς την Ανατολική Βυζαντινή, αυτά τα θυμιατήρια έγιναν περιζήτητα εξαγωγικά αντικείμενα, μεταφέροντας την αισθητική και πνευματική ταυτότητα της Κωνσταντινούπολης στη Μεσόγειο και πέραν αυτής.