Pippo - The Last Open Bar

Το Τελευταίο Ανοικτό Μπαρ

Στέκομαι στην άκρη κάποιου πράγματος που δεν μπορώ να ονομάσω, το λευκό λινό κοστούμι μου πιάνει τη τελευταία ζέστη ενός ήλιου στον οποίο πλέον δεν εμπιστεύομαι. Ο κόσμος γύρω μου πνίγεται σε βαθύ τιρκουάζ και αφρισμό της θάλασσας, αποικιοκρατικά προσώπια ανασαίνουν ήσυχα στην ξεφτισμένη τους κομψότητα. Μπροστά μου, ο πάγκος ενός μπαρ λάμπει στο κεχριμπάρι, οι σκαμπό περιμένουν σαν μικρές άδειες υποσχέσεις, δύο φιάλες στέκονται ακίνητες ως μάρτυρες. Το σκοτάδι πίσω κρατάει όλα όσα έχασα. Η ζωγραφική κίνηση είναι παχιές, υφασμένες, ζωντανές με την επιθυμία, κάθε πινελιά μεταφέρει το βάρος ενός απογεύματος που αρνείται να τελειώσει.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2,5 εκ. (Υ x Π x Β)
* Μέσο: Ακρυλικό πρωτότυπο σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, ένα και μόνο πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για κρέμασμα)
* Κάδρο: Ανοικτό (οι πλευρές είναι ζωγραφισμένες, δεν περιλαμβάνεται εξωτερικό κάδρο)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο ανάποδα· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Δεδομένα αποστολής: Επαγγελματοποιημένη συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Pippo
O Pippo (γενν. στην Μόντσα) δημιουργεί έργα που περιπλανιούνται στο σιωπηλό τοπίο ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τον σουρεαλισμό. Αφήνοντας πίσω μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφίστικο σχεδιασμό για να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήσυχες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του φαίνεται στις συνθέσεις του— αρχιτεκτονικές, συμμετρικές και ακριβείς— ωστόσο μαλακώνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα υποκείμενά του γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο ενεστώτα, βάζοντας νοερά τον εαυτό του μέσα στον καμβά για να ζήσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται σε αυτούς τους κόσμους προσωπικά, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό σε ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ενδεδυμένες, συχνά είναι αφορούμενες. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο ήρωας «μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να κατοικήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο ορίζει και τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Δεσπεριμένος και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα καλά του καμβά να μιλούν. Διατηρεί κανένα ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά δίκτυα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που βρίσκεται στο έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα από διακριτικούς, ατμοσφαιρικούς τόνους διακεκομμένους από αποφασιστικά χρώματα, ο Pippo εξελίσσει μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι πίνακές του— γεμάτοι με σιωπηλά ζώα, κοφτές σκιές και ακτινοβολούν φως— δεν είναι μόνο εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες πόθου και χάρης.