Pippo - The Last Stool at Midnight

Το Τελευταίο Σκάλωμα τα Μεσάνυχτα

Κάθομαι μόνος μου στην άκρη του καμπουρο-bar, το χλωμό μου καπέλο σκύβει χαμηλά, η γκρίζα μου σακάκι καταπίνει τη σιωπή γύρω μου. Ο πάγκος απλώνεται σαν ζεστό σαμον, άδειες σκαμπό στέκονται σαν ξεχασμένες συντροφές κάτω από φεγγαριώδη δίσκο φως. Οι σκιάσεις τιρκουάζ και βαθιά πράσινες πιέζουν κατά τις γυάλινες τοίχους, και ένα γυμνό χειμωνιάτικο δέντρο παρακολουθεί από έξω, αδιάφορο. Ένα ποτήρι κρασί πιάνει το φως κοντά, διαφανές και αμόλυντο. Η α brushwork είναι αόριστα ελεύθερη αλλά ουσιαστικά αποφασισμένη, συσσωρεύοντας δροσερούς τόνους εναντίον ζεστών, παχιές πινελιές χτίζουν έναν κόσμο ταυτόχρονα ζωντανό και κενό. Δεν γυρίζω τον κορμό.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2.5 cm (Υ x Π x Β)
* Μέσο: Αcrylic αρχικό σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, πρωτότυπο έργο
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για κρέμασμα).
* Κορνίζα: Ακάλυπτη (οι πλευρές είναι ζωγραφισμένες, δεν περιλαμβάνεται εξωτερική κορνίζα)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Μεταφορές: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Pippo
Ο Pippo (γεννημένος στο Μόντσα) δημιουργεί έργα που πλέκονται μέσα στο ήσυχο έδαφος ανάμεσα σε γεωμετρική αφαίρεση και σουρεαλισμό. Αφήνοντας πίσω μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφιστικό σχέδιο για να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, κατέληξε κοντά στις ήρεμες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του φαίνεται στις συνθέσεις του— αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—όμως μαλακώνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια κατακλιτική πράξη. Συμμετέχει με τους «ιδιοπρόσωπους» σε αφηγήσεις με τον πρώτο ενικό ενεστώτα, βάζοντας νοητικά τον ίδιο μέσα στον καμβά για να ζήσει τη στιγμή από μέσα προς τα έξω. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται σε αυτούς τους κόσμους προσωπικά, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό σε ερμηνείες. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ενδεδυμένες, συχνά είναι ασώματα. Αυτή η ανωνυμία αποτελεί πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να κατοικήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτή η γραμμή μεταξύ του ορατού και του αοράτου ορίζει επίσης τον καλλιτέχνη. Διακριτικός και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα καμβά του να μιλούν. Διατηρεί καμία ψηφιακή ίχνη, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστήρίου που βρίσκεται στο έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα από λεπτούς, ατμοσφαιρικούς τόνους που διακόπτονται με αποφασιστικό χρώμα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι πίνακές του— γεμάτοι με σιωπηλά ζώα, κοφτές σκιές και λαμπρό φως— δεν είναι απλώς εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες πόθου και χάρης.