Tijs Dragtsma (1992) - Beauty Learns to Crawl

Υπάρχει κάτι ασφυκτικό σε σχέση με το τέλειο. Ο μαρμάρινος κορμός έχει σταθεί επί αιώνες ως σύμβολο της ιδανικής μορφής, σκαλισμένος στη σιωπή, θαυμαζόμενος από απόσταση προσεκτική. Εδώ, αυτή η σιγή θραύεται. Μακριά, μακριά χέρια ανάβλυζουν από τους ώμους, λεπτεπίλεπτα και ακριβή, σαν το σώμα να έχει αποφασίσει να κινείται στον κόσμο με τρόπους που ποτέ δεν είχε σχεδιάσει να φανταστεί.

Χωρίς χρώμα. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Το figure φαίνεται μέσα από ελεγχόμενη επιφανειακή φθορά σε ακρυλικό γυαλί, όπου το φως αποφασίζει τι είναι ορατό και τι διαλύεται πίσω στο σκοτάδι. Η εικόνα δεν κάθεται στην επιφάνεια. Ζει μέσα της, μετακινείται καθώς εσύ μετακινείσαι, διευκρινίζει και υποχωρεί καθώς κινείται το φως.

Από απέναντι στο δωμάτιο, το έργο διαβάζεται ως γλυπτό. Ένας κορμός αιωρούμενος σε βαθύ μαύρο χώρο, μεγαλόπρεπος και αυτοδιάθετος. Πλησίασε, και η εικόνα ανοίγει σε κάτι τελείως διαφορετικό: ένα πεδίο ελεγχόμενων γρατζουνιών που μεταφέρουν το σώμα σε μια γωνία και το απελευθερώνουν σε μια άλλη, επιστρέφοντας τη μορφή στην απουσία και πίσω.

Η αναφορά Νταλί δεν είναι διακόσμηση. Είναι ένα ερώτημα. Τι περιέχει το κλασικό ιδανικό που δεν έχει αποκαλύψει ακόμα; Τι αναπτύσσεται κάτω από την επιφάνεια της ομορφιάς, υπομονετικά, περιμένοντας τις σωστές συνθήκες να ξεδιπλωθούν; Οι λεπτές άκρες δεν παραβιάζουν τον κορμό. Με τη λογική των ονείρων, τις ολοκληρώνουν.

Ο τίτλος αγκαλιάζει τη αντίφαση με απαλότητα. Η ομορφιά δεν απογειώνεται εδώ. Δεν στέκει ακίνητη στο βάθρο της. Μαθαίνει να κουτσαίνει, αναζητώντας νέα γη μέσα από άγνωστα άκρα, μέσα από το σκοτάδι, μέσα από μια επιφάνεια altered by removal rather than addition.

Αυτό το έργο συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικονογράφηση κατασκευάζεται μέσα από ελεγχόμενη επιφανειακή φθορά αντί για χρώμα ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Ανέκδοτο. Εκλεκτό. Μια μορφή που το μάρμαρο ποτέ δεν σχεδίαζε να γίνει."

Για την Art with Scratch

Η Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν ζωγραφίζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσω αμέτρητων ακριβών γρατζουνιών που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντύτερα, το έργο διαλύεται σε χιλιάδες ατομικά ίχνη. Λεπτές, ευαίσθητες και σχεδόν ελαφριές. Αυτό που φαινόταν στέρεο αποκαλύπτεται ως ένα εύθραυστο δίχτυ γραμμών, κάθε μία μια προσεκτική κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δίνει ζωή σε αυτό το έργο. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι γρατζουνισμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει κατά μήκος της επιφάνειας, το εικόνα ανασαίνει. Από μια γωνία η μορφή παραμένει καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει, απομακρύνεται, σχεδόν χάνεται στο σκοτάδι από το οποίο προήλθε. Κάτω από ένα εστιακό φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει γλυπτικό, σχεδόν φωτεινό χαρακτήρα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο συναρπαστικό είναι ο ήσυχος του τόνος. Η πράξη της γρατζουνιάς είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σώμα δεν είναι ποτέ εντελώς σταθερό. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με οπτική γωνία και ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Σε άλλες, υποχωρεί, αφήνοντας μόνο ένα ψίχουλο μορφής. Εκεί μέσα, ανάμεσα στην ορατότητα και την εξαφάνιση, ζει το έργο.

Όπως όλα τα υλικά που έχουν αγγιχτεί από το χρόνο, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί συνθέτουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον καλλιτέχνη

Με λένε Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινητοποιεί μια διαρκής επιθυμία εξερεύνησης νέων οπτικών γλωσσών. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνάγονται.

Η δουλειά μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο; Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα; Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα; Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε κτήματος που φτιάχνω.

ΜWithin TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα δομούνται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσω έλλειψης, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, την καθαρότητα και την συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει ο αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ του ορατού και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να φέρω μια εικόνα στη ζωή, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κεντρίζει την προσοχή, καλεί σε σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον καιρό.

Το TD Fine Art Studio είναι το χώρο όπου οι αναζητήσεις αυτές ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.