Υπέροχο γλυπτό σκελετού - tiv - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Τιβ σκαλιστό σκελετοειδές Άγαλμα από τη Νιγηρία.

Οι Τιβ, Τζουνκούν, Τσαμπά και Μουμουγιεί είναι λαοί γεωγραφικά γειτονικοί ο ένας στον άλλο. Γύρω τους επίσης κινούνται μικρότεροι, περιθωριακοί λαοί που είναι γεωγραφικά τοποθετημένοι στο κράτος Ταράμπα, με πρωτεύουσα το Τζαλίγκο.

Πριν από την άφιξη των ευρωπαίων αποίκων, οι Τιβ ήταν γνωστοί ως αγαπούντες τη γη, με τάση να επεκτείνουν τα καλλιεργήσιμα εδάφη τους πέρα από τα όρια που τους είχαν τεθεί.

Αργότερα άρχισαν να παρεισφρούν στα γειτονικά τους εδάφη των Τζουνκούν, δημιουργώντας έτσι έντονες εντάσεις.

Από την αρχή βρέθηκε μια ευτυχισμένη συμβιβαστική λύση: με αντάλλαγμα ένα μέρος της σοδειάς τους οι Τζουνκούν δέχτηκαν τη δυσάρεστη κατάσταση.

Αλλά καθώς περνούσαν τα χρόνια, οι νεότερες γενιές των Τιβ αποφάσισαν να «ξεχάσουν» αυτή τη διευθέτηση. Ο αριθμητικός τους υπερπληθυσμός επέτρεψε τη γενίκευση της description των Τζουνκούν χωρίς αντίτιμο.

Ξεσπάσανε συγκρούσεις...

Μια άλλη πηγή ισχυρίζεται ότι… στην πραγματικότητα, την ευθύνη φέρουν οι Τζουνκούν που μια μέρα αρνήθηκαν να πάρουν το μερίδιο δημητριακών τους απαιτώντας την αποκατάσταση των εδαφών πριν από μια σεζόν πλούσιας συγκομιδής.

Αυτή ήταν η αρχή ενός πολέμου φυλών. Τελικά οι Τζουνκούν κατάφεραν να εξαναγκάσουν τους Τιβ από τα εδάφη τους.

Αλλά οι Τιβ που είχαν θαφτεί την οικογένειά τους στ’ εδάφη των Τζουνκούν, δεν μπορούσαν πλέον να επαναπατρίσουν τους πτωούς τους. Προσπάθησαν να διαπραγματευτούν το δικαίωμα να τιμούν τους νεκρούς τους στα εδάφη των Τζουνκούν, αλλά αυτοί δεν ήθελαν πλέον να βλέπουν Τιβ στα εδάφη τους, ούτε για τελετές μνημόνευσης.

Τρέχουσα φήμη ήθελε ότι οι Τζουνκούν ιεροχάραζαν τους τάφους των γονιών τους.

Απεγνωσμένοι, οι Τιβ ζήτησαν τη συμβουλή των σοφών και των ιερών. Όλοι συνήλθαν και ονειρεύτηκαν την αποκάλυψη και τη λύση.

Τα πνεύματα τους είπαν ότι οι γονείς τους που ήταν θαμμένοι εκεί μαρτυρούσαν ότι τους εγκατέλειψαν στους εχθρούς τους και ότι βαθιά στον τάφο τους ήταν έξαλλοι με τους απογόνους τους.

Τυχαία, οι σοδειές του έτους εκείνου ήσαν πολύ κακές λόγω μιας αρχής ξηρασίας, κάτι που ήταν πολύ ασυνήθιστο.

Έτσι πήραν τα σημάδια στα σοβαρά, προσμένοντας το χειρότερο.

Ο λαός των Τιβ ζήτησε ξανά τη συμβουλή των σοφών και των μαντών για να τους συμβουλέψουν τι πρέπει να κάνουν για να μετριάσουν το θυμό των γονιών τους.

Μετά από ένα ακόμα όνειρο, οι μάντεις διέταξαν σε όλο τον λαό των Τιβ να φτιάξει από ένα φέρετρο και ένα σκελετό σε μικρογραφία. Θα θαφόνταν ο καθενας σπίτι του ύστερα από τα τελετουργικά που κάνανε στους νεκρούς και θα οργάνωταν μια μεγάλη κηδεία στην κεντρική πλατεία της αγοράς της εποχής.

Έτσι γέννηθηκε η άποψη για τα σκελετωμένα αγάλματα ανάμεσα στους Τιβ.

Και καθώς περνούσαν οι εποχές, άρχισαν να γλυπτούν ολοένα και μεγαλύτερους σκελετούς. Κάθε εποχή είχε σχεδόν το ίδιο μέγεθος. Σήμερα, το μέγεθος έχει νόημα και σημαίνει ότι ο άνδρας γεννήθηκε (μικρός σκελετός), ο άνθρωπος μεγάλωσε (μεσαίο μέγεθος) και έπειτα ο άνθρωπος έζησε (μεγάλο μέγεθος). Οι φέρετρες υποστέλλονται, αλλά τα αγάλματα τελικά πωλούνται.