Rafael Jutglar Pujol (1889 - 1961) - Cesta con cerezas

Υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη στο κάτω μέρος

Η γενική κατάσταση του έργου είναι καλή, μόνο να σημειωθεί ότι παρουσιάζει λίγες ρυτιδώσεις λόγω των χρόνων

Το έργο παρουσιάζεται σε κάδρο

Διαστάσεις έργου: 38 cm ύψος x 41 cm πλάτος

Διαστάσεις κάδρου: 47 cm ύψος x 55 cm πλάτος

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

RAFAEL JUTGLAR PUJOL (Badalona, 1889 - Βαρκελώνη, 1961)

Ο Ραφαέλ Γκουτγλάρ Πχουγκολ γεννήθηκε στη Μπανταλόνα στις 11 Οκτωβρίου 1889 και πέθανε στη Βαρκελώνη το 1961. Ασκησε τα μαθήματά του σε Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων της Βαρκελώνης, όπου θα βλαστήσει η κλίση του για σκίτσο και ζωγραφική, που τελικά θα γίνει το κύριο αντικείμενο της επαγγελματικής του δραστηριότητας.

Όντας πολύ νέος, έφυγε για την Κούβα με τον αδελφό του Μιγκέλ. Εκεί εργάστηκε ως σχεδιαστής, εκτός από κριτικός τέχνης στην περίφημη «Diario de la Marina» της Αβάνας. Μεταξύ των δραστηριοτήτων του στη χώρα αυτή αναφέρεται η συνεργασία στα έργα του Παλατιού της Προεδρίας, το Καζίνο Ισπανίας της Αβάνας, το μνημείο για τον Maceo και το Centro Asturiano. Το γεγονός είναι ότι και ο ίδιος και ο αδελφός του είχαν καλές επίσημες σχέσεις στην Κούβα.

Στην Ισπανία, εργάστηκε στο Badalona στην Κοινοπραξία Καταλανικών Προϊόντων Χημικών, ως σχεδιαστής από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Ιούλιο του 1918. Εκείνη την εποχή μετακόμισε στο Sabiñánigo, εντάχθηκε στην EIASA ως διαγραμιστής. Σε αυτή την εταιρεία παρέμεινε για δύο περιόδους με διακοπές για διαμονή στη Χουέσκα, ήτοι: στην εν λόγω εταιρεία από τον Ιούλιο του 1918 έως τον Απρίλιο του 1921, και από Ιανουάριο 1925 έως Νοέμβριο 1927, το διάστημα 1921–1925 στη Χουέσκα. Από τον Σεπτέμβριο του 1926 έως τον Νοέμβριο του 1927 μεταφέρθηκε στην Παντικόσα. Στην EIASA έκανε εργασίες σχετικές με την κατασκευή καταρρακτών νερού και κτιρίων. Από τη διαμονή του στη Χουέσκα γνωρίζουμε ότι εργάστηκε στην Στρατιωτική Διοίκηση έργων.

Το 1927 αφήνει την EIASA και έως το 1930 θα εργαστεί στο Sabiñánigo ως Προγραμματιστής και Συμβάσεων. Ίσως αυτή να είναι η εποχή που μας ενδιαφέρει περισσότερο, καθώς άφησε το προσωπικό του στίγμα. Κατά τη διάρκεια αυτών των τριών χρόνων πραγματοποίησε αρκετά έργα: Casa LACOMA (η παλιά) στη γέφυρα Sardas, που ήταν το πρώτο του έργο, Casa de ROSENDO BIESCAS, που ακόμη υπάρχει, όπου στεγάζονται τα «Almacenes Arrudi», Casa ABADIAS (ή το VINATERO), ήδη αποκαρδιωμένη, όπου σήμερα βρίσκεται το «El Barato», Casa de la HISPANO TENSINA, επίσης αποκαρδιωμένη, Casa LAGUARTA στην οποία έζησε και από την οποία παραμένουν ακόμη εμφανή υπολείμματα. Αλλά βέβαια το πλέον αντιπροσωπευτικό του έργο ήταν η κατασκευή του ναού του Chrīst Rei. Το 1929 ολοκληρώθηκε η κατασκευή αυτού του ναού (αργότερα θα ανακαινιστεί), ευλογήθηκε στις 5 Μαΐου από τον Σεβασμιότατο Επίσκοπο Don Juan Villar Sanz· και όπως θα ήταν αναμενόμενο, το αρχικό έμβλημα της ενορίας το φιλοτέχνησε ακριβώς ο Rafael Jutglar.

Το 1930, μόλις ολοκληρώθηκε το σπίτι του Rosendo Biescas, παρέμεινε ως εργολάβος για να χτίσει τον δρόμο Sabiñánigo-πόλη προς τον σταθμό, αν και δεν το ολοκλήρωσε λόγω χρεοκοπίας.

Όμως η δραστηριότητά του στο Sabiñánigo δεν περιορίστηκε μόνο στην κατασκευή· ο Rafael Jutglar βρήκε χρόνο για σχέδιο και ζωγραφική (μερικά από τα έργα της Έκθεσης είναι από την περίοδο του Sabiñánigo), για να φτιάξει εξώφυλλα προγραμμάτων εορτών, επικεφαλίδες επιστολών, τιμολογίων, διάφορα λογότυπα κ.λπ. Ακόμη και οι μεγαλύτεροι θυμούνται ότι ζωγράφιζε τις κορδέλες των καλαθιών για τις γιορτές. Ακόμη έφτασε να διδάξει σχέδιο στο Casa VICTOR, όπου έζησε και κάποιο διάστημα. Πράγματι, εντάχθηκε πλήρως στην κοινωνία του Sabiñánigo και θυμόμαστε αυτή τη ζωντάνια και τη φιλικότητά του, καθώς και κάποια ανέκδοτα εν πλώ μέσα στο αυτοκίνητό του τύπου «torpedo».

Από το στιλ του, θα μπορούσε κανείς να επισημάνει ότι επηρεάστηκε από τη ροή του μοντερνισμού της πρώτης τετραετίας του αιώνα. Η επέλαση του μοντερνισμού στην αρχιτεκτονική της Αραγονίας ήταν φαινόμενο σχετικά αργό και στενά συνδεδεμένο με τη διάδοση του Καταλανικού Μοντερνισμού, ειδικά με το « floral style ». Αν και ήταν ένα κίνημα κυρίως αστικό, ο Jutglar το εφάρμοσε στο Sabiñánigo με έναν προσωπικό τρόπο, τόσο στην αρχιτεκτονική όσο και στις γραφικές τέχνες: μορφές λουλουδιών και φυτά, παιχνίδια καμπύλων και ευθειών γραμμών, συμβολικές φιγούρες κ.λπ.

Ο Rafael Jutglar άφησε το Sabiñánigo το 1931 και εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη ως τον θάνατό του το 1961. Αυτή η τριακονταετία έζησε αφιερωμένος στον κόσμο της σκίτσου και της ζωγραφικής, αφήνοντας πίσω του ένα εκτενέστατο έργο, από το οποίο σε αυτή την Έκθεση παρουσιάζεται ένα μικρό τμήμα. Από τη δραστηριότητά του ως ζωγράφος σε αυτή την εποχή, ξεχωρίζουν δύο Εκθέσεις: μια το 1949 με σχέδια στην Αίθουσα Caralt της Βαρκελώνης, με καλή κριτική, και μια ακόμη το 1953 στο Casa de Cultura του San Sadurní de Noia.

Μετά από τριάντα χρόνια από τον θάνατό του και εξήντα από την αναχώρησή του από τη συνήθειά μας πόλη, οι «Φίλοι του Serrablo» έχουν «ανακτήσει» αυτόν τον άνδρα που άφησε το αποτύπωμά του στην μικρή ιστορία της βιομηχανικής Sabiñánigo. Ο Rafael Jutglar, με βεβαιότητα, θα γίνει καλύτερα γνωστός στο Sabiñánigo από αυτή την Έκθεση.