Anton Kaestner - #382 - M - " Deep Green #1 ".

#382 - M - «Deep Green #1».
Ατομικό κομμάτι, αυθεντικό έργο του Anton Kaestner, άμεσα από το ατελιέ στο Παρίσι.

Ακρυλικό σε σπρέι σε πλάκα φελιζολό γυαλιστερή 3mm.
Αυτός ο πίνακας δεν είναι εκτύπωση. Πρόκειται για αυθεντικό έργο που ζωγραφίστηκε σε πολλές στρώσεις χρωμάτων και/ή σπρέι, όπου το γυαλιστερό αποτέλεσμα το οποίο μοιάζει με επικάλυψη ρητίνης, είναι μοναδικό.

Διαστάσεις: Ίντσε 17,3 × 12,6 × 0,12 / 44 × 32 × 0,3 cm χωρίς κάδρο.
Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κάδρο.
Κάδρο ποιότητας γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 (Ίντσε 0,23 × 1,38 / 0,6 × 3,5 cm) συνιστάται και διαθέσιμο κατά την αποστολή με πρόσθετο κόστος 90€.

Το έργο έχει υπογραφεί στο πίσω μέρος.
Τον συνοδεύει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Anton Kaestner είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

"Βιογραφία

Γεννήθηκα στη Γενεύη, Ελβετία. Μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πολιτισμικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμήθηκε στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, που επηρέασε και φύτεψε το σπόρο για το πάθος που θα γινόταν αργότερα η ζωή μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αναρίθμητα ακρυλικά σε τετράδια Α4 και στη συνέχεια Α3. Αρχικά με τράβηξε η μη-αναπαραστατική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τα χρόνια, και καθώς θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς η εξερεύνησή μου για την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μελαγχολία και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής συντονιζόταν με αυτά.
Ωστόσο, ο δρόμος για να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες διένυσα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με ταξίδευε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες έως το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν την οπτική μου, εκθέτοντάς με σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Οπουδήποτε πήγαινα, εμβάθυννα στη τοπική καλλιτεχνική σκηνή και συμμετείχα στη δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά τη εστίαση στην επιχειρηματική μου καριέρα, η τέχνη ήταν πάντα μέρος μου, βράζοντας ήρεμα κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής πρακτικής για μένα—a τρόπο να ξεφύγω από τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό μου εαυτό.
Πάντα βρήκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω γνήσιες εμπειρίες. Μέσα από τη τέχνη μου, ελπίζω πάντα να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή επαφή με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική προοπτική και να αναστοχαστούν τη δική τους ζωή.
Το 2021, αφού συνταξιοδοτήθηκα από την επιχειρηματική μου καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το στούντιό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου ολοκληρωτικά στη ζωγραφική. Μέχρι το τέλος του 2023, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική μου καριέρα και, προς έκπληξή μου, το έργο μου γρήγορα απέκτησε αναγνώριση, βρήκε οικειοθελή τρόπο σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ειδικά στη Γαλλία, στην Πορτογαλία, στη Γερμανία και στις Κάτω Χώρες.

Καλλιτεχνικό βιογραφικό

Η πρώτη ατομική μου έκθεση, «Échos», που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια ξεχωριστή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικούς χρωστικούς και σπρέι στο πίσω μέρος ανακυκλωμένου εξώθητου φελιζολό γυάλινης επιφάνειας με υφή, γυαλιστερή, λεία και ενίοτε εύθραυστη.
Αυτή η διαδικασία με εμποδίζει από το να βλέπω το έργο καθώς αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτική ανάδραση ή έλεγχο κατά τη διαδικασία—κάτι που καλωσορίζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα»—οτιδήποτε πάει για να βάλει σε σειρά τη λογική!—να καθοδηγήσει το αποτέλεσμα, τις στρώσεις και τα αντίστροφα φώτα που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι τελικά εκτεθεί. Αυτή η προσέγγιση που συμβάλλει με τη διαδικασία αποκάλυψης/σταθεροποίησης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης πλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δένοντας κάθε έργο με μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχής όταν αναγνωρίζω «μη αναλύσιμες αναγκαιότητες», δηλαδή ό,τι πιθανώς θα ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σιωπηλά και με φως.
Κρατώ τη προσέγγισή μου σκόπιμα απλή. Ούτε «συναισθηματισμός» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «ταχεία κατανάλωση» ούτε «ερμηνεία/διανοητική κατοχή», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων της ιστοριών, η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για «ζωή στην καρδιά της ζωής», «le vif» όπως θα έλεγε ο γάλλος μάστερ SF Αλαν Νταμαζί (Alain Damasio).
Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να θυμίσει τη διαφάνεια και τη φωτεινότητα ενός βιτρό, παραμένει σχεδόν εντελώς αφηρημένο. Επιπλέον, το φελιζόλ δίνει στον πίνακα μια γυαλιστερή επιδερμίδα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη δική του σιλουέτα, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικός καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση του φωτός, του χρώματος και της υφής, ακόμη και των ελλείπουσων τμημάτων, χρειάζεται μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι ο συνδυασμός λεπτομερειών κοντά στο θεατή και απόσταση για το σύνολο θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τα δικά τους εσωστρεφή ταξίδια.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με το τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία ερώτησης και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όρια μου, που με οδηγεί να τελειοποιήσω τις δεξιότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω τι μπορώ να επιτύχω. Για μένα η ζωγραφική είναι καθημερινό επάγγελμα, εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσει ουσιαστικές συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Τζον Μπαζέιν: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν.»

Anton Kaestner.