Ένα ξύλινο γλυπτό - Baule - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)

07
ημέρες
14
ώρες
16
λεπτά
00
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 6
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 350 - € 430
7 άλλα άτομα παρακολουθούν αυτό το αντικείμενο
IT
6 €
ES
4 €
IT
3 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 136553 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Περιγραφή από τον πωλητή

Το γλυπτό ανήκει σαφώς στο κλασικό σώμα Κομιέν/“asie usu” σοφιστικές/δια φρονήσεως μορφές του κεντρικού Αβιόρ, με πιο ακριβή στερεοτυπική απόδοση που υποδεικνύει εργαστήρια στο Béomi και στην βόρεια περιοχή Baoulé, περίπου ανάμεσα σε Sakassou, Béoumi και Bouaké. Οι περιοχές αυτές είναι γνωστές για τη δημιουργία έργων που συνδυάζουν εξαιρετικά ιδεαλισμένα ανθρώπινα σώματα με σκαμμένα σκαμμένα σκαμμένα σκαμμένα σκεύη τύπου Akan, στα οποία το σκαμμένο σκαμμένο δεν είναι απλώς έπιπλο αλλά συμπυκνωμένο σημείο εξουσίας, πνευματικής σταθερότητας και κοινωνικής τάξης. Η ρητή αναφορά στα σκαμμένα σκαμμένα σκαμμένα σκαμμένα Ashanti (Akan) από την Γκάνα είναι συνειδητή και πολιτισμικά σημαντική: αντικατοπτρίζει ένα κοινό οπτικό λεξιλόγιο Akan στο οποίο το σκαμμένο συμβολίζει τη έδρα της εξουσίας, τόσο πολιτικής όσο και μεταφυσικής, αλλά στο πλαίσιο Baoulé ενσωματώνεται πρωτίστως σε συστήματα ιερών μαντείας και πνευματικού κόσμου αντί για κύρια νομιμότητα.

Στυλιστικά, η γλυπτική εντάσσεται καλά σε αυτό που γενικά θεωρείται φάση “κλασικής” Baoulé (τέλη 19ου αιώνα ως αρχές 20ού αιώνα, αν και τέτοια χρονολόγηση είναι στυλιστική και όχι απόλυτα χρονολογική). Το γλυπτό αποτελείται ως ένα εξαιρετικά ελεγχόμενο, αυτοτελές όγκο. Το σώμα είναι συμπαγές, συμμετρικό και ελαφρώς επιμηκυμένο στον κορμό, με έμφαση στην εσωτερική ισορροπία αντί για φυσιολατρική ρεαλιστικότητα ή εκφραστική δυναμική. Τα χέρια ακουμπούν ήρεμα τα γόνατα, ενισχύοντας το θέμα της εγκράτειας και της αυτοκυριαρχίας. Το πρόσωπο ακολουθεί την κανόνα αισθητικής Baoulé: αμυγδαλωτά μάτια με ημί-κλειστά βλέμματα, ευθύς και στενός ρινίσκος, και κλειστά χείλη που μεταφέρουν αποστασιοποίηση και περισυλλογή. Αντί να αποτυπώνει την ατομικότητα, η φυσιογνωμία εκφράζει μια ιδανική κατάσταση σοφίας, ηρεμίας και πνευματικής δέσμευσης.

Σε σύγκριση με άλλες περιφερειακές στυλιστικές προσεγγίσεις Baoulé, ειδικά αυτές από Sakassou ή νοτιοδυτικές εργαστηριακές περιοχές, αυτό το δείγμα φαίνεται πιο μορφολογικά ελεγχόμενο και λιγότερο αφηγηματικά λεπτομερές. Τα έργα τύπου Sakassou συχνά παρουσιάζουν πιο εκτεταμένα κουρέματα, πιο έντονες ουλές και μια ελαφρώς πιο εκφραστική μοντελοποίηση άκρων και αρθρώσεων. Αντίθετα, τα έργα που συνδέονται με το Béomi τείνουν να δίνουν έμφαση σε ομαλές μεταβάσεις, απλοποιημένη ανατομία και μια ισχυρότερη αίσθηση ενότητας γλυπτικής. Η επιφάνεια στην παραδείγματός σας, με την βαθιά, ομοιόμορφη πατίνα, ενισχύει περαιτέρω αυτή τη συντονισμένη οπτική λογική, όπου η γήρανση του υλικού γίνεται μέρος μίας ήσυχης, διαρκούς επιφάνειας αντί για μια πολύ υφασμένη ριζωμένη τελετουργική συσσώρευση.

Σε σύγκριση με κύριες μουσειακές παραδείγματα Komien φιγούρων, όπως αυτά στο Metropolitan Museum of Art ή άλλες κύριες δυτικές συλλογές, το κομμάτι σας ευθυγραμμίζεται στενά με τα καντονικά γλυπτά ιερών μαντείας που σχετίζονται με το σύστημα κατοχής πνεύματος Asye usu. Αυτές οι φιγούρες δεν είναι προσωπογραφίες αλλά αγγεία ή μεσολαβητές για πνευματικές οντότητες που συμβουλεύονται στη μαντεία. Σε πολλά τεκμηριωμένα παραδείγματα, η παρουσία του πνεύματος δηλώνεται υλικά μέσω της σιωπής, της συμμετρίας και της μορφικής τελειότητας αντί για αφηγηματικά χαρακτηριστικά. Το δικό σας κομμάτι συμμετέχει πλήρως σε αυτή τη λογική αλλά διακρίνεται από την σχετικά ισχυρή έμφαση στο Akan σκαμμένο, το οποίο γίνεται σχεδόν εξίσου σημαντικό με τη φιγούρα.

Αυτή η έμφαση μετατοπίζει ελαφρά το αντικείμενο προς μια πιο υβριδική οπτική έμφαση: ενώ οι κλασικές Komien φιγούρες συχνά ελαχιστοποιούν τη δομή που στηρίζει, εδώ το σκαμμένο είναι πολύ ευανάγνωστο και επίσημα ολοκληρωμένο. Αυτό υποδηλώνει είτε ένα εργαστήριο όπου ο επίσημος λεξιλόγιος Akan δινόταν ιδιαίτερη έμφαση, είτε ένα μεταγενέστερο παραγωγικό πλαίσιο στο οποίο η Baoulé γλυπτική όλο και περισσότερο ασχολήθηκε με εξωτερικές καλλιτεχνικές προσδοκίες, συμπεριλαμβανομένων αυτών των συλλεκτών και διαμεσολαβητών στα αποικιακά και μετα-αποικιακά χρόνια. Αυτή η υβριδικότητα δεν μειώνει τη μυστηριακή σημασία, αλλά μπορεί να δηλώνει ένα ευρύτερο πλαίσιο κυκλοφορίας πέρα από την αυστηρά τοπική χρήση μαντείας.

Σε σχέση με αρχικές, έντονα τελετουργικές Komien γλυπτικές, που συχνά εμφανίζουν βαρύτερη επιφανειακή επικολύμωση από προσκύνημα και επανειλημμένα χειρισμούς, το δείγμα σας φαίνεται πιο οπτικά ελεγχόμενο και λιγότερο υλιστικά επικαλυμμένο. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα μειωμένη τελετουργική λειτουργία, αλλά μπορεί να υποδηλώνει είτε διαφορετικές πρακτικές τελετουργικού χειρισμού είτε ένα πλαίσιο όπου η αισθητική διατήρηση έπαιζε μεγαλύτερο ρόλο. Αντιθέτως, οι βαριά χρησιμοποιούμενες φιγούρες μαντείας συχνά επιδεικνύουν πιο ανομοιόμορφες επιφάνειες και πυκνή πατίνα θυσίας, που οπτικά κωδικοποιούν μακροχρόνια ιερουργική βιογραφία.

Σε ευρύτερο δυτικο-αφρικανικό πλαίσιο, η προσέγγιση Baoulé ξεχωρίζει όταν τη συγκρίνουμε με γειτονικές σενουφο- ή Γκούρο γλυπτικές παραδόσεις. Οι φιγούρες Senufo συχνά τονίζουν την κάθετοτητα, μακριούς αναλογίες και μια πιο άμεση εμπλοκή με το μασκεράδες και την θεσμική εξουσία, ενώ τα έργα Guro τείνουν να είναι πιο εκφραστικά και θεατρικά δυναμικά. Οι Baoulé Komien φιγούρες, αντίθετα, χαρακτηρίζονται από σιωπή, εγκράτεια και εσωτερικότητα. Το γλυπτό σας αποτελεί μια ιδιαίτερα σαφή έκφραση αυτής της αισθητικής: δεν αφηγείται κίνηση αλλά ενσαρκώνει μια κατάσταση being — η σοφία ως σιωπή.

Συνολικά, το έργο μπορεί να τοποθετηθεί ως ένα υψηλής ποιότητας κλασικό Baoulé Komien γλυπτό, πιθανώς από παράδοση Béomi-σχετιζόμενου εργαστηρίου, το οποίο βρίσκεται στη διεπαφή μαντείας και ενός εκλεπτυσμένου, ολοένα και πιο κωδικοποιημένου γλωσσικού γλυπτικής ή οποία πνευματική διαμεσολάβηση εκφράζεται μέσω του επίσημου ισοζυγίου, όχι μέσω αφηρημένου κινήματος.

Αναφορές (επιλογή)

Susan Mullin Vogel, “Baoulé: African Art, Western Eyes,” Yale University Press, 1997.
Philip L. Ravenhill (επιμέλ.), “African Masks: The Art of Disguise,” The British Museum Press, 1996.
Metropolitan Museum of Art, Heilbrunn Timeline of Art History: Baoulé Peoples and Komien Figures (online collection essays).
Ezra, Kate, “Art of the Baoulé,” in “The Art of Africa,” Thames & Hudson, various editions.
Imperato, Pascal James, “African Art in Western Collections,” African Arts Journal, UCLA.
Lamp, Frederick J., “Art of the Baga and Forest Regions of West Africa,” (comparative stylistic frameworks for forest-region sculpture).
Susan Preston Blier, “The History of African Art,” Prentice Hall / Cambridge University Press editions (for Akan-Baoulé cross-cultural context).

Αυτός ο περιγραφικός κείμενο δημιουργήθηκε με τη βοήθεια τοπικού πληροφοριοδότη Bakari Bouaflé και επιπλέον με τη συνδρομή AI. Παρά την προσεκτική ατομική επαλήθευση των πληροφοριών που παρείχε ο πληροφοριοδότης μας, λάθη ή ανακρίβειες μπορεί να προκύψουν στην περιγραφή λόγω χρήσης τεχνητής νοημοσύνης.

M*A*Z*1*3*1*7*4*

Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παρέχει τη τεκμηρίωση που απαιτούν οι νόμοι και κανονισμοί στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και δικαιούται να πουλήσει/εξαγάγει το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις πληροφορίες προέλευσης που γνωρίζει για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι οποιαδήποτε αναγκαία αδειοδοτήσεις θα/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώνει άμεσα τον αγοραστή για οποιαδήποτε καθυστέρηση στην εξεύρεση τέτοιων αδειών.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Το γλυπτό ανήκει σαφώς στο κλασικό σώμα Κομιέν/“asie usu” σοφιστικές/δια φρονήσεως μορφές του κεντρικού Αβιόρ, με πιο ακριβή στερεοτυπική απόδοση που υποδεικνύει εργαστήρια στο Béomi και στην βόρεια περιοχή Baoulé, περίπου ανάμεσα σε Sakassou, Béoumi και Bouaké. Οι περιοχές αυτές είναι γνωστές για τη δημιουργία έργων που συνδυάζουν εξαιρετικά ιδεαλισμένα ανθρώπινα σώματα με σκαμμένα σκαμμένα σκαμμένα σκαμμένα σκεύη τύπου Akan, στα οποία το σκαμμένο σκαμμένο δεν είναι απλώς έπιπλο αλλά συμπυκνωμένο σημείο εξουσίας, πνευματικής σταθερότητας και κοινωνικής τάξης. Η ρητή αναφορά στα σκαμμένα σκαμμένα σκαμμένα σκαμμένα Ashanti (Akan) από την Γκάνα είναι συνειδητή και πολιτισμικά σημαντική: αντικατοπτρίζει ένα κοινό οπτικό λεξιλόγιο Akan στο οποίο το σκαμμένο συμβολίζει τη έδρα της εξουσίας, τόσο πολιτικής όσο και μεταφυσικής, αλλά στο πλαίσιο Baoulé ενσωματώνεται πρωτίστως σε συστήματα ιερών μαντείας και πνευματικού κόσμου αντί για κύρια νομιμότητα.

Στυλιστικά, η γλυπτική εντάσσεται καλά σε αυτό που γενικά θεωρείται φάση “κλασικής” Baoulé (τέλη 19ου αιώνα ως αρχές 20ού αιώνα, αν και τέτοια χρονολόγηση είναι στυλιστική και όχι απόλυτα χρονολογική). Το γλυπτό αποτελείται ως ένα εξαιρετικά ελεγχόμενο, αυτοτελές όγκο. Το σώμα είναι συμπαγές, συμμετρικό και ελαφρώς επιμηκυμένο στον κορμό, με έμφαση στην εσωτερική ισορροπία αντί για φυσιολατρική ρεαλιστικότητα ή εκφραστική δυναμική. Τα χέρια ακουμπούν ήρεμα τα γόνατα, ενισχύοντας το θέμα της εγκράτειας και της αυτοκυριαρχίας. Το πρόσωπο ακολουθεί την κανόνα αισθητικής Baoulé: αμυγδαλωτά μάτια με ημί-κλειστά βλέμματα, ευθύς και στενός ρινίσκος, και κλειστά χείλη που μεταφέρουν αποστασιοποίηση και περισυλλογή. Αντί να αποτυπώνει την ατομικότητα, η φυσιογνωμία εκφράζει μια ιδανική κατάσταση σοφίας, ηρεμίας και πνευματικής δέσμευσης.

Σε σύγκριση με άλλες περιφερειακές στυλιστικές προσεγγίσεις Baoulé, ειδικά αυτές από Sakassou ή νοτιοδυτικές εργαστηριακές περιοχές, αυτό το δείγμα φαίνεται πιο μορφολογικά ελεγχόμενο και λιγότερο αφηγηματικά λεπτομερές. Τα έργα τύπου Sakassou συχνά παρουσιάζουν πιο εκτεταμένα κουρέματα, πιο έντονες ουλές και μια ελαφρώς πιο εκφραστική μοντελοποίηση άκρων και αρθρώσεων. Αντίθετα, τα έργα που συνδέονται με το Béomi τείνουν να δίνουν έμφαση σε ομαλές μεταβάσεις, απλοποιημένη ανατομία και μια ισχυρότερη αίσθηση ενότητας γλυπτικής. Η επιφάνεια στην παραδείγματός σας, με την βαθιά, ομοιόμορφη πατίνα, ενισχύει περαιτέρω αυτή τη συντονισμένη οπτική λογική, όπου η γήρανση του υλικού γίνεται μέρος μίας ήσυχης, διαρκούς επιφάνειας αντί για μια πολύ υφασμένη ριζωμένη τελετουργική συσσώρευση.

Σε σύγκριση με κύριες μουσειακές παραδείγματα Komien φιγούρων, όπως αυτά στο Metropolitan Museum of Art ή άλλες κύριες δυτικές συλλογές, το κομμάτι σας ευθυγραμμίζεται στενά με τα καντονικά γλυπτά ιερών μαντείας που σχετίζονται με το σύστημα κατοχής πνεύματος Asye usu. Αυτές οι φιγούρες δεν είναι προσωπογραφίες αλλά αγγεία ή μεσολαβητές για πνευματικές οντότητες που συμβουλεύονται στη μαντεία. Σε πολλά τεκμηριωμένα παραδείγματα, η παρουσία του πνεύματος δηλώνεται υλικά μέσω της σιωπής, της συμμετρίας και της μορφικής τελειότητας αντί για αφηγηματικά χαρακτηριστικά. Το δικό σας κομμάτι συμμετέχει πλήρως σε αυτή τη λογική αλλά διακρίνεται από την σχετικά ισχυρή έμφαση στο Akan σκαμμένο, το οποίο γίνεται σχεδόν εξίσου σημαντικό με τη φιγούρα.

Αυτή η έμφαση μετατοπίζει ελαφρά το αντικείμενο προς μια πιο υβριδική οπτική έμφαση: ενώ οι κλασικές Komien φιγούρες συχνά ελαχιστοποιούν τη δομή που στηρίζει, εδώ το σκαμμένο είναι πολύ ευανάγνωστο και επίσημα ολοκληρωμένο. Αυτό υποδηλώνει είτε ένα εργαστήριο όπου ο επίσημος λεξιλόγιος Akan δινόταν ιδιαίτερη έμφαση, είτε ένα μεταγενέστερο παραγωγικό πλαίσιο στο οποίο η Baoulé γλυπτική όλο και περισσότερο ασχολήθηκε με εξωτερικές καλλιτεχνικές προσδοκίες, συμπεριλαμβανομένων αυτών των συλλεκτών και διαμεσολαβητών στα αποικιακά και μετα-αποικιακά χρόνια. Αυτή η υβριδικότητα δεν μειώνει τη μυστηριακή σημασία, αλλά μπορεί να δηλώνει ένα ευρύτερο πλαίσιο κυκλοφορίας πέρα από την αυστηρά τοπική χρήση μαντείας.

Σε σχέση με αρχικές, έντονα τελετουργικές Komien γλυπτικές, που συχνά εμφανίζουν βαρύτερη επιφανειακή επικολύμωση από προσκύνημα και επανειλημμένα χειρισμούς, το δείγμα σας φαίνεται πιο οπτικά ελεγχόμενο και λιγότερο υλιστικά επικαλυμμένο. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα μειωμένη τελετουργική λειτουργία, αλλά μπορεί να υποδηλώνει είτε διαφορετικές πρακτικές τελετουργικού χειρισμού είτε ένα πλαίσιο όπου η αισθητική διατήρηση έπαιζε μεγαλύτερο ρόλο. Αντιθέτως, οι βαριά χρησιμοποιούμενες φιγούρες μαντείας συχνά επιδεικνύουν πιο ανομοιόμορφες επιφάνειες και πυκνή πατίνα θυσίας, που οπτικά κωδικοποιούν μακροχρόνια ιερουργική βιογραφία.

Σε ευρύτερο δυτικο-αφρικανικό πλαίσιο, η προσέγγιση Baoulé ξεχωρίζει όταν τη συγκρίνουμε με γειτονικές σενουφο- ή Γκούρο γλυπτικές παραδόσεις. Οι φιγούρες Senufo συχνά τονίζουν την κάθετοτητα, μακριούς αναλογίες και μια πιο άμεση εμπλοκή με το μασκεράδες και την θεσμική εξουσία, ενώ τα έργα Guro τείνουν να είναι πιο εκφραστικά και θεατρικά δυναμικά. Οι Baoulé Komien φιγούρες, αντίθετα, χαρακτηρίζονται από σιωπή, εγκράτεια και εσωτερικότητα. Το γλυπτό σας αποτελεί μια ιδιαίτερα σαφή έκφραση αυτής της αισθητικής: δεν αφηγείται κίνηση αλλά ενσαρκώνει μια κατάσταση being — η σοφία ως σιωπή.

Συνολικά, το έργο μπορεί να τοποθετηθεί ως ένα υψηλής ποιότητας κλασικό Baoulé Komien γλυπτό, πιθανώς από παράδοση Béomi-σχετιζόμενου εργαστηρίου, το οποίο βρίσκεται στη διεπαφή μαντείας και ενός εκλεπτυσμένου, ολοένα και πιο κωδικοποιημένου γλωσσικού γλυπτικής ή οποία πνευματική διαμεσολάβηση εκφράζεται μέσω του επίσημου ισοζυγίου, όχι μέσω αφηρημένου κινήματος.

Αναφορές (επιλογή)

Susan Mullin Vogel, “Baoulé: African Art, Western Eyes,” Yale University Press, 1997.
Philip L. Ravenhill (επιμέλ.), “African Masks: The Art of Disguise,” The British Museum Press, 1996.
Metropolitan Museum of Art, Heilbrunn Timeline of Art History: Baoulé Peoples and Komien Figures (online collection essays).
Ezra, Kate, “Art of the Baoulé,” in “The Art of Africa,” Thames & Hudson, various editions.
Imperato, Pascal James, “African Art in Western Collections,” African Arts Journal, UCLA.
Lamp, Frederick J., “Art of the Baga and Forest Regions of West Africa,” (comparative stylistic frameworks for forest-region sculpture).
Susan Preston Blier, “The History of African Art,” Prentice Hall / Cambridge University Press editions (for Akan-Baoulé cross-cultural context).

Αυτός ο περιγραφικός κείμενο δημιουργήθηκε με τη βοήθεια τοπικού πληροφοριοδότη Bakari Bouaflé και επιπλέον με τη συνδρομή AI. Παρά την προσεκτική ατομική επαλήθευση των πληροφοριών που παρείχε ο πληροφοριοδότης μας, λάθη ή ανακρίβειες μπορεί να προκύψουν στην περιγραφή λόγω χρήσης τεχνητής νοημοσύνης.

M*A*Z*1*3*1*7*4*

Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παρέχει τη τεκμηρίωση που απαιτούν οι νόμοι και κανονισμοί στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και δικαιούται να πουλήσει/εξαγάγει το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις πληροφορίες προέλευσης που γνωρίζει για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι οποιαδήποτε αναγκαία αδειοδοτήσεις θα/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώνει άμεσα τον αγοραστή για οποιαδήποτε καθυστέρηση στην εξεύρεση τέτοιων αδειών.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Baule
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
52 cm
Βάρος
1.6 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6418
Πουλημένα αντικείμενα
99.46%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη