Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN

Εργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παδοβάν, διάσημου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art. Το έργο κοσμείται από μια θήκη από Plexiglas.

Το έργο αυτό εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, επανανοηματοδοτώντας τη γλώσσα του μέσω της βιομηχανικής ύλης. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολότητας – δεν βρίσκεται εδώ μόνο ως επιφάνεια, αλλά ως ενεργειακό πεδίο. Όπως στον Aubertin, το μονοχρωμα becomes χώρος νοητός, ένταση καθαρή, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, αντί για πυρ και καύση, βρίσκουμε την βίτσα: μηχανικό, μεταβλητό, σειριακό στοιχείο.
Οι βίδες ξεπροβάλλουν από το επίπεδο σαν δυναμικό ύφαντό, δημιουργώντας ρυθμό οπτικό που ραγίζει τη δισδιάστατη μορφή και μετατρέπει το κόκκινο σε μια επικράτεια διαβαίνουν από δυνάμεις. Όπως ο Aubertin καύσιζε την ύλη για να απελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διεισδύει, οικοδομείται. Είναι ένα αντίθετο αλλά εννοιολογικά ομογάλακτο βήμα: μια ριζοσπαστική πράξη πάνω στο μονοχρώμο.
Το διαφανές θυρί είναι απομονωτή και προστατεύει, μεταμορφώνοντας το έργο σε μια σύγχρονη ιερή μορφή. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά βυθοβύθιση εμπειρίας· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, ανάμεσα σε μηχανικό έλεγχο και συναισθηματική δόνηση.
Με αυτή την προοπτική, το έργο λειτουργεί ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά προς την βίτσα, από την καταστροφική ενέργεια σε αυτή που οικοδομεί, διατηρώντας ακέραιη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στην παρακαταθήκη της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της street art, υπενθυμίζοντας με οπτική γλώσσα και πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami, και Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η ερευνητική πρακτική του καλλιτέχνη διαλόγεται με τη φαντασίωση του πλούτου, τη μόδα-σύμβολο και τη διεθνή σχεδίαση, προβάλλοντας σύμβολα σαντιικά και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως οι Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπές δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανερμηνεία του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτιστικού αντικειμένου της σύγχρονης εποχής.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της έντεχνης street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εμβλήματα-σήματα, διατηρώντας ταυτόχρονα μια έντονη ιδιωτική καλλιτεχνική ταυτότητα.