Matteo Ciffo - Frammenti - Eracle

- Γλυπτική σύγχρονη του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Fragments-Eracle
- Έτος 2026. Εκδοσή αρ. 4/8 - Υπογεγραμμένο και επικυρωμένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή τήξη σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες



Συλλογή FRAMMENTI

Η αντιπαραβολή με την κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, λαμβάνονται ως αφετηρία και υπόκεινται σε μια διαδικασία τμηματοποίησης και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν νοείται πλέον ως μονάδα σταθερή, αλλά ως μια μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, αποσπάται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η τάση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτη κατάσταση. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει την ευαλωτότητά του. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά ύπαρξη διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στη μεταβολή και επιστραμμένη σε μια νέα διάσταση.



MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιλάνο; ή Μιλάνο Biella το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα που εστιάζει στην ύλη, στην μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου ξεκινά από μια άμεση σχέση με ευγενείς και πολύπλοκους υλικούς πόρους όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικούς χρωματισμούς, αιγυπτιακές γης, οξείδια και μέταλλα. Δεν τους θεωρώ απλούς εκφραστικούς μηχανισμούς, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσω μιας διαδικασίας που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτή: μια αναγέννηση του λίθου καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική γεννιέται από την παρατήρηση και την επιθυμία να επιστρέψω ζωή σε ό,τι έχει θρυμματιστεί, εγκαταλειφθεί ή λησμονηθεί. Θραύσματα και απόβλητα, συνήθως προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρώτη ύλη για τα έργα μου.
Αποτελούν υλικά που ήδη περιλαμβάνουν μέσα τους μια ιστορία. Τα αποσπάω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που ανήκουν πλέον σε μια νέα κατάσταση και όχι στην προηγούμενη. Κάθε έργο προκύπτει από μια ισορροπία ευαίσθητη ανάμεσα στη απώλεια και την αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τις πιθανότητες, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Το πέρασμα λαμβάνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που ξεπερνά τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις αποσπώ και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την επανάσταση, ανάμεσα στην απώλεια και στη μνήμη, καθιστώντας ορατή μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα συγκρούεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά ατέρμονα και αδιάβρωτα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Εκείνο που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μετατρέπεται στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη κάνει την ύλη ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλεκόμενη σε έναν συνεχόμενο διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπόκειται πλέον, αλλά γίνεται συνσυν-δημιουργός, διατηρώντας στην επιφάνειά της ίχνη του χαράγματος, της διαδικασίας και της εξέλιξής της.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει το μονοπάτι μου μέσω πείραμα, παρατήρησης και ακρόασης. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία της ύλης στη μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.

Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Τα γλυπτά εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε συντριβή και αναγέννηση, ανάμεσα σε παραμονή και μεταμόρφωση, αποδίδοντας στη ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.