Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Μεταγενέστερη γλυπτική του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Reliqua - Apollo
- Έτος 2026. Εκδοση αρ. 1/40 - Υπογεγραμμένο και επικυρωμένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας
- Υλικό: Ψυχρή τήξη σκόνεων μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες



Collezione RELIQUA

Reliqua είναι μια συλλογή γλυπτών αντικειμένων που διερευνά τη σχέση ύλης, μνήμης και οντότητας. Κάθε κομμάτι παρουσιάζεται ως ανιόν μονολίθου ορειβατημένου από τον χρόνο, που φυλάει μέσα του ένα θραύσμα αρχαιότητας: ένα πρόσωπο, μια ανατομική λεπτομέρεια, μια παρουσία αιωρούμενη μεταξύ ερείπωσης και ιερουργίας.
Το έργο διαμορφώνεται ως συμβολικός και λειτουργικός σωρός, ικανός να αγκαλιάσει αυτό που δεν είναι ορατό: μνήμες, συναισθήματα, αρώματα.

Η συλλογή έχει την καταγωγή της από την έννοια της κληρονομιάς: αντικείμενα που διαπερνούν τον χρόνο, φορείς νοήματος και μνήμης. Η μονολιθική μορφή καλεί τον αρχέτυπο της πέτρας, στοιχείο πρωτόγονο και αιώνιο, ενώ η επιφανειακή διάβρωση υποδηλώνει τη μετάβαση των ετών, τη δράση των φυσικών παραγόντων και τη συνεχή μεταμόρφωση της ύλης. Το θραύσμα κλασικό που εντοιχίζεται γίνεται μαρτυρία, υπόλειμμα ομορφιάς που αντέχει και ανασήνει.
Στα όρια μεταξύ προστατευμένου, καλυμμένου και παγιδευμένου.

Reliqua έχει σχεδιαστεί ως αντικείμενο υβριδικό ανάμεσα στην τέχνη και το design:
- δοχείο ιχνών ουσιών ή αρωμάτων
- διανομέας για χώρους με ραβδάκια
- συμβολικός φύλακας προσωπικών αναμνήσεων
- διακοσμητικό στοιχείο με έντονο υλικό προσδιορισμένο
Κάθε λειτουργία είναι δευτερεύουσα σε σχέση με την αφαιρετική αξία του αντικειμένου, που προσκαλεί σε μια στενή και προσωπική σχέση.

Κάθε κομμάτι παράγεται σε 40 αντίτυπα, αλλά παραμένει μοναδικό: χρωματικές παραλλαγές, ατέλειες και ενδείξεις κάνουν κάθε Reliqua ανεπανάληπτο.






MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Biella το 1987, από το 2007 αναπτύσσω έρευνα επικεντρωμένη στα υλικά, στη μεταμόρφωσή τους και στη μνήμη που διατηρείται. Η δουλειά μου προέρχεται από μια άμεση σχέση με ευγενή και σύνθετα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικούς χρωστικούς, χωμάτια αρμένων, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά μέσα, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσω μιας διαδικασίας που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και τη φιλοδοξία να επιστρέψω ζωή σε ό,τι έχει θραβαστεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται ύλη προέλευσης για τη δουλειά μου.
Αποτελεί ύλη που φέρει ήδη μια ιστορία εν itself. Την αποσυναρμολογώ και την επανασυνθέτω, παράγοντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στη προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην απώλεια και την αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνανότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η πορεία λαμβάνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που ξεπερνά τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλη που έχει ήδη μια ύπαρξη, την αποδομώ και την επαναδομώ για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα στην απώλεια και τη μνήμη, καθιστώντας ορατό ένα συνεχή état μεταβολής.

Η έρευνα αντιπαρατίθεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και άτρωτα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μετατρέπεται στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά την ύλη ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλέκοντας σε έναν διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευαισθησία, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται, αλλά γίνεται συν-συνθέτης, διατηρώντας στην επιφάνειά της τα ίχνη της κίνησης, της διαδικασίας και της εξέλιξής της.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει το πορτρέτο μου μέσω πειραμάτων, παρατήρησης και ακρόασης. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία του υλικού στην μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές στις οποίες θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννούνται.
Αυτή η πρακτική διερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Τα γλυπτά αναδύονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στη ρωγμή και την αναγέννηση, ανάμεσα στη μόνιμη ύπαρξη και στη μεταμόρφωση, αποδίδοντας στην ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.