Lídia Vives - Too young for any shit

Εκτύπωση και αυθεντικότητα
Εκτύπωση Fine Art σε χαρτί Hahnemühle Baryta με εξαιρετικά λαμπερό φινίρισμα.
Διατίθεται υπογεγραμμένη και αριθμημένη, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

Αποστολή
Το έργο αποστέλλεται σε σωλήνα ή σε σκληρό φάκελο ανάλογα με τον προορισμό.
Στο πακέτο περιλαμβάνονται βαμβακερά γάντια και μια κάρτα υπογεγραμμένη.

SOBRE LA OBRA — Too young for any shit
Αυτή η φωτογραφία δημιουργήθηκε με αφορμή τα γενέθλιά μου και αποτελεί μέρος μιας συνειδητής αντίφασης.
Η φράση που γράφεται στην τούρτα, Too young for any shit, αντιστρέφει την έκφραση Too old for that shit για να αμφισβητήσει τους άγνωστους κανόνες που αρχίζουν να επιβάλλονται —ιδιαίτερα στις γυναίκες— όταν διασχίζουμε τα τριάντα.

Από κάποια ηλικία φαίνεται να ενεργοποιείται ένα μη γραμμένο σενάριο: πώς θα έπρεπε να βλέπουμε τον εαυτό μας, πώς να συμπεριφερόμαστε, πώς να επιθυμούμε και ποια πράγματα θα πρέπει να αποφεύγουμε διακριτικά.
Η αισθητική της νεότητας, το παιχνιδιάρικο, το ευαίσθητο, το ήπιο ή το φανταστικό κατατάσσονται εύκολα ως ακατάλληλα, εφήμερα ή γελοία. Αντίθετα, η ωριμότητα απαιτεί να είμαστε σοβαροί, μετριοπαθείς, ελεγχόμενοι.

Too young for any shit αντιτίθεται σε αυτήν την αφήγηση. Η οικιακή σκηνή —τούρτα, παστέλ αποχρώσεις και γλυκιά εμφάνιση— είναι προσεκτικά δομημένη για να καλύψει μια λεπτή ένταση: η πτώση της τούρτας, το μαχαίρι, η ηρεμία της γάτας και το βλέμμα της πρωταγωνίστριας υποδηλώνουν μια στιγμή παύσης αντί για γιορτή. Υπό την εξωτερική γοητεία κρύβεται μια σιωπηρή αντίσταση: η απόφαση να μη χωρέσω σε μια προδιαγεγραμμένη ιδέα του «να ωριμάζεις σωστά».

Βάθος, το έργο μιλάει για την ανάκτηση της αυτοδιάθεσης πάνω στην επιθυμία και την ταυτότητα. Για μένα, το να μεγαλώνεις δεν σημαίνει να παραιτείσαι από ορισμένα χρώματα, ταινίες, αισθητικές ή τρόπους ντυσίματος. Αντίθετα: η αληθινή μαγεία της ενήλικης ζωής είναι η ελευθερία να δώσω επιτέλους σε αυτό που πριν μου αρνούνταν. Να επιλέγω τη χαρά, τη νοσταλγία ή την τρυφερότητα όχι από ανωριμότητα, αλλά από πεποίθηση.

Αυτή η εικόνα δεν προσπαθεί να αρνηθεί το γήρας· προσπαθεί να αρνηθεί το να μεγαλώνει όπως περιμένουν οι άλλοι. Προτείνει ότι η ωριμότητα δεν είναι προορισμός, αλλά προσωπική κατασκευή όπου μπορούν να συνυπάρχουν παιχνίδι, αντίφαση και απόλαυση με το πέρασμα του χρόνου.