Montiel-1985 - "ALTA MAR"

Στον απέραντο ωκεανό, όπου ο ορίζοντας διαλύεται ανάμεσα σε νερό και ουρανό, αυτό το πλοιάριο προχωρά ως μεταφορά της ανθρώπινης ύπαρξης.
Δεν πλέει μόνο πάνω από τα κύματα· διαπλέει επίσης τους αβέβαιους τοπία της μνήμης, του χρόνου και του πεπρωμένου.
Το κύτος, σημαδεμένο από τη φθορά, μιλάει για περιπέτειες που έχουν συσσωρευτεί, για καταιγίδες που ξεπεράστηκαν και για σιωπές που μοιράστηκαν με τη θάλασσα.
Η ύλη αποκαλύπτει τα ίχνη της εμπειρίας, υπενθυμίζοντάς μας ότι κάθε μεταμόρφωση αφήνει ένα σημάδι και ότι κάθε ουλή περιέχει μια ιστορία.
Η θάλασσα, αποδοσμένη ως μια ζωντανή και μεταβαλλόμενη δύναμη, συμβολίζει εκείνο που ξεφεύγει από τον έλεγχό μας: τους κύκλους της φύσης, τις κινήσεις της ζωής και τα αόρατα ρεύματα που κατευθύνουν τα βήματά μας.
Μπροστά σε αυτήν την απεραντοσύνη, το πλοίο μετατρέπεται σε πράξη αντίστασης, σε δήλωση της ανθρώπινης θέλησης να συνεχίσει μπροστά, ακόμη κι αν ο προσανατολισμός δεν είναι πλήρως ορατός.
Η σελήνη κρεμασμένη στο μακρινό ορίζοντα λειτουργεί ως σημείο κατεύθυνσης και περισυλλογής. Είναι η σιωπηρή παρουσία αυτού που είναι άγνωστο, το απαλό φως που συντροφεύει όσους διασχίζουν τη νύχτα αναζητώντας νόημα.
Το Alta Mar είναι μια σκέψη για το εσωτερικό ταξίδι. Μια πρόσκληση να αναγνωρίσουμε ότι, όπως αυτό το πλοίο, όλοι είμαστε σώματα σε μετακίνηση: χτισμένα από τις εμπειρίες μας, οδηγούμενα από τα όνειρά μας και υποστηριζόμενα από την ελπίδα να φτάσουμε σε καινούργια ακτές.