Montiel-1985 - "FÓSIL VIVIENTE"

Αυτό το έργο εξερευνά την ένταση ανάμεσα στην ευθραυστότητα της ύλης και στην αντοχή της ουσίας. Η μορφή του ψαριού φαίνεται ανοιχτή, αποκαλύπτοντας όχι μόνο τη δική της εσωτερική δομή, αλλά και μια καρδιά που αμφισβητεί τη λογική της ανατομίας ώστε να μετατραπεί σε σύμβολο. Εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται μόνο η βιολογική μηχανική, αναδύεται το κεντρικό συναισθηματικό σημείο, η μνήμη ζωτικής σημασίας που επιβιώνει από τη φθορά του χρόνου. Το σώμα, σχεδόν απολιθωμένο, θυμίζει το αποτύπωμα αυτού που υπήρξε. Οι μορφές του αφαιρούμενου φθείρονται και υπενθυμίζουν ότι κάθε ύπαρξη υπόκειται σε διεργασίες μεταμόρφωσης, απώλειας και αλλαγής. Ωστόσο, η καρδιά παραμένει άθικτη, ζωντανή и λαμπερή, σαν μια δύναμη που αντιστέκεται στο να εξαφανιστεί. Είναι η μεταφορά αυτού που παραμένει ζωντανό πέρα από την εξωτερική εμφάνιση: η ταυτότητα, τα συναισθήματα, η μνήμη και το πνεύμα. Το έργο οικοδομεί έναν διάλογο ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, ανάμεσα στην παραμονή και την εξαφάνιση. Το ψάρι, αρχαίος κάτοικος των βαθιών, γίνεται εδώ μάρτυρας του γεωλογικού και ανθρώπινου χρόνου. Το σκελετό του μιλά για το παρελθόν· η καρδιά του, για το συνεχή παρόν της συγκίνησης. Μαζί δημιουργούν μια εικόνα όπου η ευαλωτότητα δεν είναι συνώνυμη με την αδυναμία, αλλά με την αλήθεια. Το γαλάζιο φόντο, απέραντο και ήσυχο, παραπέμπει στον ωκεανό ως πηγή και αρχείο της ζωής. Σε αυτόν τον αιωρούμενο χώρο, το πλάσμα φαίνεται να επιπλέει ανάμεσα σε δύο καταστάσεις: ανάβασή και οργανισμό, ανάμνηση και παρουσία. Έτσι, το Φόσιλ Βιβιέντε θέτει ένα ουσιώδες ερώτημα: τι πραγματικά επιβιώνει όταν ο χρόνος έχει καταναλώσει το σχήμα; Η απάντηση φαίνεται να χτυπά στον κέντρο της εικόνας. Δεν είναι το σώμα που διαρκεί, αλλά αυτό που του έδωσε νόημα. Διότι ακόμα και όταν η ύλη διασπάται, υπάρχει μια αόρατη δύναμη που συνεχίζει να κατοικεί στη μνήμη του κόσμου. Εκεί που τελειώνει το απολίθωμα, αρχίζει η εσωτερική ζωή.