Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti

- Σκάλουρα κοντινή του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Frammenti-Nefertiti
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 7/8 - Υπογεγραμμένη και επικυρωμένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή τήξη σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες



Συλλογή FRAMMENTI

Η αντίθεση με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υποβάλλονται σε μια διαδικασία φραγμάτων και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή πλέον δεν νοείται ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, διασπάται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη μεταβλητή της φύση. Ο όγκος ανοίγει, χωρίζεται σε μπλόκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν είναι πλέον κρυμμένος, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτη κατάσταση. Αυτό που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευαλωτότητα. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πια σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στην μεταβολή και επιστρέφεται σε μια νέα διάσταση.



MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιλάνο Biella το 1987, από το 2007 ανέπτυξα μια έρευνα επικεντρωμένη στο υλικό, στην μεταμόρφωσή του και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεση σχέση με ευγενή και περίπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικούς χρωστικούς, χώμα ARMEN (αρμενικά γη), οξείδια και μέταλλα. Τα θεωρώ όχι απλώς εκφραστικά μέσα, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς του χρόνου, της ιστορίας και των δυνατοτήτων αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγημένη από το χέρι μου. Η πρακτική προκύπτει από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι έχει θρυμματιστεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρώτο υλικό για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που ήδη κουβαλούν μια ιστορία. Τα διασπάω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προκύπτει από μια ισορροπία ευθραυστότητας ανάμεσα στην απώλεια και την ανάσταση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή όπου η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Ο δρόμος παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, φτάνοντας σε μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ υλικά που έχουν ήδη ύπαρξη, τα διασπάω και τα επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια κλιμάκωση μεταξύ καταστροφής και αναγέννησης, μεταξύ απώλειας και μνήμης, καθιστώντας ορατή μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα αντιμετωπίζει υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιαπέραστα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετακίνητο αποκαλύπτει μια εύθραυστη φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη μάζα μέρος ενεργό της δουλειάς, εμπλεκόμενο σε έναν συνεχές διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εμφανίζεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται, αλλά γίνεται συνσυνδημιούργος, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του gesture, της διαδικασίας και της αυτοαξίας της.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει το μονοπάτι μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποβλέπει στον έλεγχο, αλλά στην συντροφεία της ύλης στην μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και επαναδημιουργούνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη μάζα ως ζωντανό αρχείο. Τα γλυπτά προκύπτουν ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στη ρωγμή και στην ανάσταση, ανάμεσα στην παραμονή και τη μεταμόρφωση, αποδίδοντας στη μάζα μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.