René Magritte (1898-1967) - La Seize Septembre

Rene Magritte (1898-1967) (d´apres) - χειρόγραφο υπογεγραμμένο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation, κεφαλίδα Magritte υπογεγραμμένη
Λιθογραφία σε vellum BFK Rives.
Αριθμηed / 275 αντίτυπα, υπογεγραμμένα στη μήτρα
Η λιθογραφία έγινε υπό τον έλεγχο της Διαθήκης Magritte, επικυρωμένη από τη σφραγίδα blindness Succession, υπογεγραμμένη στη βάση του λίθου αριστερά και χειρόγραφα υπογεγραμμένη με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation (με αρχικό στην ίδια πλευρά του αριθμού)
Διαστάσεις: 60x45 εκ.
Ο René Magritte, ο διακεκριμένος Βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά συναρπαστικά έργα που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, των σφαιρών και των νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι το έργο του το 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς μέσω των οπτικών του στοιχείων λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέγονης σύνθεσης.
Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως πλαίσιο σε μια αναπάντεχη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζεται με ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, συχνά περιγραφόμενο ως βράχος ή πλανήτης, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το γυαλί του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν ακουμπά τίποτα· αιωρείται μεσοπρόθεσμα στο οπτικό πεδίο. Πάνω από και γύρω από αυτό το αινιγματικό σφαίρα, γεωμετρικά σχεδιασμένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποδοσμένα με την χαρακτηριστική ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.
Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση ταύτισης αλλά και βαθιάς αλλοκοτότητας. Το παράθυρο, συνήθως μια πύλη προς την πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, παραβαίνει τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συμβάλλουν στην συνολική ανησυχητική ατμόσφαιρα, αποτελώντας μέρος αυτής της περίεργης σκηνής. Ο Magritte χρησιμοποιεί επιδέξια αυτά τα κοινά μοτίβα για να προκαλέσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να questioning τι είναι πραγματικό, τι φανταστικό, και τη θεμελιώδη φύση της αναπαράστασης.