Ιταλία - Φλωρεντία - Φλωρεντία; SDUK/Baldwin and Cradock - Florence - Firenze - 1821-1850

Τούριν

Με λεπτομερή χαραγή από σίδηρο της πόλης, δημοσιευμένη υπό την επίβλεψη της Συνέλευσης του Συνδέσμου για τη Διάδοση Χρήσιμης Γνώσης. Μια πρώιμη έκδοση δημοσιεύτηκε το 1835 από Baldwin and Cradock.

Μέτρα περίπου 310 x 380 mm. Καλή κατάσταση, βλέπε φωτογραφία. Κάποια ελαφριά παλαίωση λόγω ηλικίας.

Μια εγγυημένα γνήσια αντίκα χάρτης.

SOCIETY FOR THE DIFFUSION OF USEFUL KNOWLEDGE
Η Εταιρεία ιδρύθηκε το 1826, κυρίως με πρωτοβουλία του Λόρδου Μράουμ. Ο σκοπός της νέας Εταιρείας ήταν «η παροχή χρήσιμης πληροφόρησης σε όλες τις τάξεις της κοινότητας, ιδιαίτερα σε εκείνους που δεν μπορούν να αξιοποιήσουν έμπειρους διδάσκοντες ή προτιμούν να μαθαίνουν μόνοι τους» (SDUK 'Prospectus', 1829). Αυτή επιδιώχθηκε με το ρόλο μεσάζοντα ανάμεσα σε συγγραφείς και εκδότες σε διάφορες και συχνά φιλόδοξες σειρές δημοσιεύσεων. Η Εταιρεία καθόριζε τη μορφή και την τιμή πώλησης των μονογραφιών, τη συχνότητα δημοσίευσης και τις αμοιβές στους συγγραφείς, ενώ ο εκδότης συνεννοούνταν με τον εκτυπωτή και οργάνωνε τη διανομή και πώληση των δημοσιεύσεων. Υπεύθυνη για τις υποθέσεις της Εταιρείας ήταν μια Γενική Επιτροπή όχι μικρότερη από 40 και όχι μεγαλύτερη από 60 μέλη. Διακεκριμένα στην Επιτροπή, εκτός από τον Λόρδο Μράουμ, ήταν ο Τζέιμς Μιλ, ο Λόρδος Τζον Ράσελ, ο Λόρδος Άλθοορπ, ο Ζαχάρι Μακαουλέι, ο Τζόζεφ Χουμ, ο Ρόμπερτ Αγλιόνμπι Σλέηνι και ο Αύγουστος Ντε Μοργκάν. Ορισμένες επιτροπές ορίζονταν και η λειτουργία τους μεταβιβαζόταν σε μια ανασυσταθείσα Επιτροπή Δημοσιεύσεων, αν και ακόμη και μετά από αυτήν την ημερομηνία οι ad hoc υποεπιτροπές συνέχιζαν να υφίστανται. Η Εταιρεία είχε ευθύνη για πολλές σειρές δημοσιεύσεων, μεταξύ των οποίων: «Βιβλιοθήκη Χρήσιμης Γνώσης»· «Βρετανικό Αλμανάκ»· «Βιβλιοθήκη Διασκεδαστικής Γνώσης»· «Σειρά Αγροτών»· «Χάρτες»· «Ο σύντροφός του Εργαζόμενου»· «Τριμηνιαία Εφημερίδα Εκπαίδευσης»· «Πέννυ Μagazine»· «Πέννυ Κυκλοπεδία»· «Έκθεση Πορτρέτων»· «Βιβλιοθήκη για τους Νέους»· «Βιογραφικό Λεξικό». Το 1829 υπήρχαν 515 ετήσιοι συνδρομητές στην Εταιρεία, αλλά ο αριθμός αυτός μειώθηκε σε 49 μέχρι το 1842. Μαζί με τη μείωση των συνδρομητών σημειώθηκε και γενική πτώση στις πωλήσεις των δημοσιεύσεων. Ίσως ο κύριος λόγος της πτώσης της δημοτικότητας των δημοσιεύσεων ήταν το γεγονός ότι υπήρχαν πολλοί και ποικιλόμορφοι αυτοί οι τόμοι που εκδίδονταν ταυτόχρονα, με μια ιδιαίτερα περιπεπλεγμένη διαδικασία αξιολόγησης για κάθε μονογραφία. Αυτό οδήγησε σε ασυνέχειες στην εμφάνιση των μονογραφιών, με καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση των σειρών για τους αναγνώστες. Οι δημοσιεύσεις θεωρούνταν επίσης ότι ήταν μικτής και μη αντιμαχόμενης φύσης και γι’ αυτό εγείρονταν μικρό ενδιαφέρον. Η ενεργή ζωή της Εταιρείας κράτησε έως το 1846 και οι υποθέσεις της ξεπεράστηκαν το 1848."