Paolo Fedeli - Il bosco di betulle

Ο Πάολο Φεντέλι γεννήθηκε στην Τοσκάνη το 1957. Έχει παρακολουθήσει το Ινστιτούτο Τέχνης της Σιένας, αποκομίζοντας δίπλωμα Δάσκαλου της Τέχνης. Έχει οργανώσει πολυάριθμες ατομικές εκθέσεις στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων, Ουκρανία, Γαλλία, Ρωσία, Ισπανία, Ρώμη και πολλές άλλες. Έχει παρουσία σε διάφορες μόνιμες εκθέσεις. Τα έργα του φιγουράρουν σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Η δραστηριότητά του έχει κριτικαριστεί σε εθνικά και διεθνή περιοδικά και εφημερίδες. Έχει συμμετάσχει στις σημαντικότερες εθνικές ομαδικές εκθέσεις τέχνης, κερδίζοντας σημαντικές αναφορές και κριτικά βραβεία. Από το 1979 μέχρι σήμερα κερδίζει όχι λιγότερα από εκατόν εβδομήντα έξι Πρώτα Βραβεία διαγωνισμών ζωγραφικής. Ο Paolo Fedeli είναι ο αινιγματικός ύμνητης της φύσης.

ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ:

Ο Paolo Fedeli είναι ζωγράφος με απόλυτη κομψότητα. αφηγητής πιθανών και αβέβαιων γεγονότων, ερωτήσεων χωρίς απάντηση.
Το περιπλάνημά του ανάμεσα στην Τοσκάνη και την αφόρητα ανώνυμη μητρόπολη ενός δυτικού πολιτισμού, όπου όλοι οι αρχιτεκτονικοί ορίζοντες μοιάζουν με μια παράλογη παγκοσμιοποίηση, μπορεί να μας φανεί ακόμη και ή συμπαθητικό. Όπως άλλωστε και η μεταβολή της γλώσσας του. Υπάρχει όμως μια λεπτή σύνδεση ανάμεσα στα ιτιά, τους αμπελώνες, τους καθαρούς ουρανούς, τα νυχτερινά φώτα, τους λαμπερούς δρόμους με υγρασία και τις κινούμενες ατμόσφαιρες της νέφωσης: δεν υπάρχουν ποτέ ζωντανοί οργανισμοί, σαν να έχουν ξεπεράσει τον καθημερινό κόσμο, τη δουλειά, τον έρωτα, το μίσος, τον ανταγωνισμό, τον ύπνο, την ανάπαυση, και έχουν αποκρύψει από την ποίησή του κάθε κοινωνική αναφορά ή, όπως θα έλεγες, τον ρεαλισμό. Πιθανώς ο Γάλλος ποιητής Πολ Βερλέν συμφωνούσε μαζί του, λαμβάνοντας υπόψη τις αποστάσεις ανάμεσα στα λόγια και τα χρώματα:
Το να μη διαλέξεις τα λόγια σου χωρίς κάποιο λάθος είναι αναγκαίο:
τίποτα δεν είναι πιο πολύτιμο από το γκρίζο τραγούδι στο οποίο το αβέβαιο συνδέεται με το ακριβές.
Πήγαινε όσο πιο μακριά γίνεται από την φοβερή οξυδέρκεια
από το σκληρό πνεύμα και από το ακάθαρτο γέλιο
που κάνουν τα μάτια του γαλάζιου να κλαίνε!
Πάρε την ρητορική και γύρισε τον λαιμό της!
Άρα λοιπόν είναι η κλειδαριά ανάγνωσης για τον Πάουλο Φεντέλι: η αυτοαναφερτικότητα και το θαυμαστό, τα αντικατέστησε με τη ρευστότητα του αβέβαιου. Η ρητορική του καθημερινού και ο θόρυβος των ανομοιών φωνών, τα αντικατέστησε με τη σιωπή που αιωρείται της απουσίας. Η απεικόνιση του αναγνωρίσιμου την αντικατέστησε με την υπέρβαση της οπτικής ποίησης.

Paolo Levi